ไก่ต้มโสมบำรุงกำลังลูกน้อย

"ถ้าคุณจะจ้องฉันแบบนั้นจนทะลุหน้าต่างไม้ผุๆ นี่ไปได้ รบกวนช่วยหยิบฟืนข้างนอกมาเติมในเตาให้หน่อยค่ะ ลู่ถิง" ซูหยินไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของสามี เธอวางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของไม้ดังกังวานท่ามกลางความเงียบที่กดทับ เธอขยับยิ้มที่มุมปากอย่างใจเย็น ทั้งที่ในใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ลู่ถิงยังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างของเขาสะท้อนกับแสงตะเกียงสลัวจนเกิดเงาใหญ่ทาบทับไปทั่วห้อง เขาไม่ได้ขยับไปหยิบฟืน แต่ก้าวเข้ามาใกล้จนซูหยินได้กลิ่นอายความเคร่งขรึมและกลิ่นแดดจางๆ จากเสื้อทหารตัวเก่าของเขา "คุณเปลี่ยนไปมาก ซูหยิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงความสับสนและ... ความสงสัยที่พยายามสะกดกลั้น "ตั้งแต่วันที่คุณฟื้นขึ้นมา คุณดูเหมือน... คนที่ถือครองความลับบางอย่างที่ผมเข้าไม่ถึง" ซูหยินแค่นยิ้ม เธอเดินไปคว้าผ้ากันเปื้อนมาผูกไว้ที่เอวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันไปทางหม้อดินเผาที่ส่งเสียงปุดๆ มาจากเตา "ความลับหรือคะ? ทุกคนต่างก็มีความลับกันทั้งนั้น ลู่ถิง บางคนซ่อนความเห็นแก่ตัวไว้ใต้หน้ากากคนดี บางคนซ่อนความอ่อนแอไว้ใต้เครื่องแบบทหาร ส่วนฉัน... ฉันแค่ซ่อนทางรอดของลูกๆ ไว้ในจานข้าว" คำตอบของเธอทำให้ลู่ถิงชะงัก สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเขามองไปที่เป่าเปาและเป่าเป้ยที่นั่งรอคอยอย่างใจจดใจจ่อบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก "แม่จ๋า... หอมจังเลย!" เป่าเป้ยเจ้าตัวน้อยแก้มยุ้ยดึงชายเสื้อแม่แรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของโสมป่าโชยออกมาจากหม้อที่ซูหยินเพิ่งเปิดฝา ซูหยินยกหม้อไก่ต้มโสมที่คัดสรรมาจากมิติลับวางลงกลางโต๊ะ กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อไก่ชั้นดีผสานกับสรรพคุณสมุนไพรหายากทะลุทะลวงออกไปนอกหน้าต่างจนคนข้างบ้านที่แอบเงี่ยหูฟังต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ น้ำซุปสีทองใสสะอาดส่งควันกรุ่น ลอยวนเวียนชวนน้ำลายสอ เธอตักเนื้อไก่ส่วนที่นุ่มที่สุดใส่ชามให้ลูกแฝด เนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยแทบละลายในปาก ผิวพรรณของเป่าเปาและเป่าเป้ยที่เคยซูบซีดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อมีเลือดฝาดอย่างน่าอัศจรรย์ นี่คือพลังของโสมในมิติลับที่ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้จะล่วงรู้ได้ "กินให้เยอะๆ นะคะ จะได้โตไวๆ มีแรงวิ่งเล่น" ซูหยินลูบหัวลูกทั้งสองด้วยความเอ็นดู ลู่ถิงทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาเฝ้ามองภรรยาที่กำลังปรนนิบัติลูกแฝดอย่างอ่อนโยน ความหวาดระแวงในใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาไม่เข้าใจว่าเธอไปเอาไก่เนื้อดีขนาดนี้มาจากไหน หรือโสมป่าราคาสูงลิ่วที่คนในเมืองยังต้องแย่งกันนั่นหลุดมาอยู่ในมือเธอได้อย่างไร แต่สิ่งที่เขาแน่ใจคือ... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องครอบครัวนี้ได้ ทว่า ความสงบสุขของค่ำคืนนี้กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่จงใจกระแทกส้นลงบนพื้นดินหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานประตูไม้สั่นสะเทือน "ซูหยิน! เปิดประตู! ฉันรู้นะว่าพวกแกกำลังทำอะไรกินกันอยู่ กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วหมู่บ้านแบบนี้ แกเอาไก่ของตระกูลไปซ่อนไว้ที่ไหน! ออกมาสารภาพเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมเคี่ยวดังขึ้น พร้อมกับเสียงสมุนญาติห่างๆ ที่พร้อมจะเข้ามาฉกฉวย ซูหยินชะงักมือที่กำลังป้อนน้ำซุปให้เป่าเป้ย เธอวางช้อนลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชา ก่อนจะหันไปสบตากับลู่ถิงที่ผุดลุกขึ้นยืนดุจพญาเสือเตรียมขย้ำเหยื่อ "ในเมื่อพวกเขากล้ามาเคาะประตูบ้านตอนเรากำลังมีความสุข..." ซูหยินลุกขึ้นยืน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอดูเยือกเย็นและอันตรายกว่าทุกครั้ง "เราก็ควรเตรียม 'ของขวัญ' ต้อนรับให้สมกับความหน้าด้านของพวกเขาสักหน่อย ว่าไหมคะ ลู่ถิง?" ทว่าก่อนที่ลู่ถิงจะเดินไปถึงประตู บานไม้ที่ถูกเคาะกลับไม่ได้เปิดออกด้วยฝีมือคนข้างนอก หากแต่เสียงหัวเราะเยือกเย็นของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นมาจากในความมืดหลังบ้าน... บุคคลที่ซูหยินไม่เคยคาดคิดว่าจะโผล่มาในจังหวะนี้! "ไก่ต้มโสมหอมดีนี่... แต่เกรงว่าคืนนี้ พวกคุณจะไม่ได้กินมันกันง่ายๆ หรอกนะ" นิยายตอนที่ 14 จบลงทิ้งความฉงนไว้ท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบ เงาปริศนาที่ยืนอยู่หลังบ้านใครกันแน่ที่รู้ความลับมิติลับของเธอ? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยครอบครัวซูหยินมาตลอดนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!