แม่สามีบุกทวงหนี้กรรมเก่า

"ถอยไป! อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับคนแก่ที่ไร้ยางอายแบบพวกเจ้า!" เสียงของหลินซูหยินไม่ได้ดังกร้าว แต่กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืนตื่นตระหนก แต่กลับวางชามซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่กำลังส่งกลิ่นหอมฉุยลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังแม่สามี 'นางหลิว' และป้าสะใภ้ที่กำลังใช้เท้าถีบประตูไม้กระท่อมจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด "นังสะใภ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับฉัน!" นางหลิวแผดเสียงลั่น ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "คนทั้งหมู่บ้านเขาลือกันให้แซดว่าแกแอบเอาเงินไปซื้อเนื้อซื้อของกินดีๆ คนเดียว ทั้งที่ครอบครัวลู่ต้องอดมื้อกินมื้อ แกมันอกตัญญู! เอาเงินออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากให้ฉันพังกระท่อมนี้ทิ้ง!" ลู่ถิงที่นั่งอยู่ข้างภรรยาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกำยำของเขาทาบทับร่างของสองแม่ลูกให้ตกอยู่ในความมืดมิดทันที นัยน์ตาของนายทหารหนุ่มวาวโรจน์ด้วยรังสีสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ป้าสะใภ้ที่กำลังจะโวยวายต่อถึงกับชะงักกึกจนตัวสั่นเทา "ลู่ถิง... แกจะทำอะไรแม่ตัวเองงั้นรึ!" นางหลิวเสียงสั่น แต่ยังคงทำใจดีสู้เสือ ซูหยินยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูไร้พิษสงแต่แฝงไปด้วยคมมีด เธอขยับตัวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวผ่านแผ่นหลังกว้างของสามีออกไปเผชิญหน้ากับเหล่าญาติจอมสูบเลือดที่ยืนกร่างอยู่หน้าบ้าน "แม่คะ... ถ้าแม่บอกว่าครอบครัวเราอดมื้อกินมื้อ แล้วแม่เอาอะไรตัดสินคะว่าฉันมีเงิน?" ซูหยินถามพลางเอียงคอเล็กน้อย แววตาซุกซนแต่ทว่าเยือกเย็น "หรือว่าที่แม่มาวันนี้ เพราะเห็น 'เนื้อ' ที่ฉันเพิ่งแล่ไว้ในครัวใช่ไหมคะ?" "แกต้องแบ่ง! นี่คือสมบัติของตระกูลลู่!" ป้าสะใภ้ตะโกนแทรกขึ้นมา มือตะกุยตะกายหวังจะพุ่งเข้ามาในตัวบ้าน ซูหยินไวกว่า เธอคว้า 'ถังน้ำ' ที่เพิ่งตักมาจากบ่อหลังบ้านขึ้นมาถือไว้ในมือมั่น ก่อนจะสาดน้ำเย็นเฉียบเข้าใส่สองร่างที่ยืนขวางทางเข้าอย่างจัง! "กรี๊ด! นังตัวดี! แกสาดน้ำใส่ฉันรึ!" นางหลิวหวีดร้องด้วยความตกใจและโมโหจนตัวสั่น "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พอดีมือมันลื่น" ซูหยินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "ที่นี่คือบ้านของฉัน กับสามี และลูกๆ ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะไปร้องเรียนที่ที่ทำการหมู่บ้าน ให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาเป็นพยานว่าพวกคุณบุกรุกและขู่กรรโชกทรัพย์ แถมยังข่มขู่ครอบครัวทหารที่เพิ่งกลับจากสนามรบ! ลองดูไหมคะว่าใครจะถูกส่งไปปรับทัศนคติที่ค่ายแรงงานก่อนกัน?" คำว่า 'ค่ายแรงงาน' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของทั้งสองคน ในยุคสมัยนี้ไม่มีใครอยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด โดยเฉพาะกับคนที่มีอำนาจในมืออย่างลู่ถิง "แก... แกจำไว้เลยนะหลินซูหยิน! เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่!" นางหลิวชี้หน้าด่าด้วยความแค้นใจ แต่ขณะเดียวกันก็รีบหันหลังลากป้าสะใภ้ที่เปียกปอนวิ่งหนีออกไปจากรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ซูหยินมองตามหลังร่างที่วิ่งหนีหางจุกตูดไปพลางแค่นหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้ามาในบ้าน ลู่ถิงคว้าเอวบางของเธอเข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นกายสะอาดของเขายังคงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ "ทำไมต้องลำบากมือเธอด้วย" ลู่ถิงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเป็นห่วง "ถ้าไม่จัดการให้เด็ดขาด วันหน้าพวกเขาก็จะมายุ่งกับลูกของเราอีกค่ะ" ซูหยินหันไปมองเป่าเปาและเป่าเป้ยที่นั่งกอดตุ๊กตาผ้าดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะหันมาสบตาคมของสามี "วันนี้ฉันทำซุปไก่ตุ๋นยาจีนไว้ กินข้าวกันเถอะค่ะ ปล่อยพวกเหลือบไรพวกนั้นไปเถอะ" บรรยากาศภายในกระท่อมกลับคืนสู่ความอบอุ่นอีกครั้ง ซูหยินหยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมจะคีบเนื้อไก่ชิ้นโตใส่ถ้วยให้ลูกๆ แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้ไม่ใช่เสียงโวยวายของนางหลิว แต่เป็นเสียงเคาะที่แผ่วเบาและเป็นจังหวะที่ดูเป็นระเบียบ ลู่ถิงขมวดคิ้วแน่น เขารีบปล่อยมือจากภรรยาแล้วเดินตรงไปที่ประตู ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขามีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ลู่ถิง... ฉันต้องขอโทษที่ต้องมารบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเธอ แต่เรื่องมันร้ายแรงกว่าที่คิด" เจ้าหน้าที่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เมื่อครู่นี้... มีรายงานว่าในตลาดมืดตรวจพบสินค้าลักลอบนำเข้าจากต่างประเทศ และมีคนอ้างว่าเห็นสินค้าชนิดเดียวกัน... วางขายอยู่ในบ้านของพวกเธอ!" ซูหยินที่ถือตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เธอหันไปสบตากับลู่ถิงที่แผ่รังสีอำนาจออกมาจนบรรยากาศในบ้านเย็นเฉียบลงในทันใด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของซูหยินนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับพวกเราค่ะ - หลินฮวายุคปฏิรูป