ปิกนิกริมลำธารความสุขล้นปรี่

กระดาษหนังสือพิมพ์แผ่นเก่าถูกปูทับลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีริมลำธารใสสะอาดอย่างเบามือ กลิ่นอายของธรรมชาติยามสายในยุคแปดศูนย์ช่างหอมสดชื่น ปราศจากฝุ่นควันและเสียงจอแจของตลาดในอำเภอ มีเพียงเสียงน้ำไหลรินเอื่อยๆ และเสียงนกร้องประสานเสียงราวกับบทเพลงขับกล่อมครอบครัวเราในวันนี้ "คุณพ่อคะ! ดูกุ้งตัวนั้นสิคะ มันกำลังว่ายน้ำหนีแน่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเป่าเป้ยดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเล็กๆ ที่ชี้ไปยังผืนน้ำใสแจ๋ว ลู่ถิงสามีร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวทหารเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นหนา ย่อตัวลงอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมานั่งบนบ่ากว้างอย่างทะมัดทะแมง รอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยากของนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้ มักจะปรากฏขึ้นเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาและลูกๆ ฉัน—หลินซูหยิน อดีตนักโภชนาการมือหนึ่งที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้รองผู้เคยถูกรังแก ยืนมองภาพความสุขตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต ฉันก้มลงจัดเตรียมเสื่อปิกนิกและหยิบตระกร้าสานไม้ไผ่ที่ซ่อนความมหัศจรรย์จากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตออกมา สำหรับฉันแล้ว การได้เห็นลู่ถิงและลูกแฝดมีรอยยิ้มอิ่มเอมใจเช่นนี้ คือผลตอบแทนที่คุ้มค่าที่สุดจากการต่อสู้กับบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อในหมู่บ้านที่ผ่านมา "แม่จ๋า เป่าเปาหิวแล้วครับ กลิ่นอะไรหอมจังเลย" เจ้าอ้วนเป่าเปากลืนน้ำลายเอื้อมมือป้อมๆ มาจับชายเสื้อฉัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับเมื่อเห็นฉันเปิดฝากล่องถนอมอาหารสุญญากาศที่หยิบออกมาจากมิติ "เจ้าตัวเล็กตะกละ เดี๋ยวแม่จัดให้ค่ะ" ฉันหัวเราะเบาๆ พลางหยิบ "แซนด์วิชโฮมเมดสไตล์โมเดิร์น" ที่ทำจากขนมปังเนื้อนุ่มฟูอบสดใหม่จากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ ทาด้วยแยมสตรอว์เบอร์รีเคี่ยวเองจนหอมหวานอมเปรี้ยว สอดไส้ด้วยชีสแผ่นหนาและแฮมเนื้อเนียนละเอียด ตัดแบ่งเป็นรูปสามเหลี่ยมพอดีคำ ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังหยิบขวดแก้วบรรจุน้ำส้มคั้นสดๆ แช่เย็นจัดจนมีหยãดน้ำเกาะพราวข้างขวด พร้อมหลอดดูดสีสันสดใสออกมาอีกสี่ชุด "อื้อหือ ขนมปังของแม่นุ่มที่สุดในโลกเลยครับ!" เป่าเปากัดคำใหญ่จนแก้มป่อง ดวงตาหยีลงด้วยความฟิน ลู่ถิงที่เพิ่งวางเป่าเป้ยลงบนพื้นหญ้า ยื่นมือหนาหยิบแซนด์วิชชิ้นโตเข้าปากบ้าง ดวงคมกริบฉายแววทึ่งแก Pอมความรักใคร่ระคนเอ็นดูภรรยาอย่างปิดไม่มิด "ฝีมือคุณซูหยิน... อร่อยยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองเสียอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมอย่างจริงจัง ลู่ถิงส่งสายตาหวานเชื่อมมาที่ฉันจนหน้าร้อนผ่าว แม้เราจะแต่งงานกันมานานและมีลูกด้วยกันแล้ว แต่สายตาคู่นี้ก็ยังคงทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงทุกที "ถ้าชอบ วันหลังฉันจะทำให้อีกนะคะ" ฉันยื่นขวดน้ำส้มเย็นชื่นใจให้เขา ลู่ถิงรับไปดื่มรวดเดียวครึ่งขวด ความเย็นสดชื่นช่วยดับไอแดดอบอุ่นยามเที่ยงวันได้อย่างยอดเยี่ยม พวกเราสี่คนพ่อแม่ลูกนั่งล้อมวงกินอาหารริมลำธารอย่างมีความสุข เป่าเป้ยหัวคิกคักเมื่อลู่ถิงแกล้งทำเป็นปลาฉลามว่ายน้ำเข้ามาจั๊กจี้เอวแก บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ไร้เงาของแม่สามีจอมเคี่ยวหรือบรรดาพี่สะใภ้ที่ชอบมาป้วนเปี้ยนขอส่วนบุญ ช่างเป็นความสงบสุขที่ฉันโหยหามานาน ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปรวดเร็วกว่าที่คิด... ขณะที่ฉันกำลังจะหยิบส้มแมนดารินแกะกลีบเรียบร้อยออกจากตะกร้าเพื่อล้างปากให้ลูกๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยกลุ่มหนึ่งกำลังเดินลัดเลาะผ่านพุ่มไม้หนาทึบตรงทางเดินริมลำธาร มุ่งตรงมายังจุดที่เรากำลังปิกนิกกันอยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงบ่นกระปอดกระแปดดังแว่วมาแต่ไกล "ฮึ่ย! สบายใจกันจริงนะ หลินซูหยินนังสะใภ้ตัวแสบ ผัวเป็นทหารเงินเดือนออกทีไร มากินทิ้งกินขว้างอยู่ริมน้ำนี่เอง! แกซ่อนเงินไว้ที่ไหนคายออกมาให้หมดนะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยบาดหูแบบนี้... จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแม่สามีตัวแสบ ที่ร่วมมือกับป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมาก ตามรอยกลิ่นอาหารหอมๆ ของเรามาจนถึงที่นี่! มือของฉันที่กำลังถือกล่องผลไม้ชะงักค้างกลางอากาศ ลู่ถิงหุบยิ้มทันที ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนเด็กๆ ถึงกับหดตัวเข้ามาซุกหลังฉันด้วยความกลัว ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางกล่องผลไม้ลงอย่างช้าๆ มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ คิดจะมาทำลายบรรยากาศปิกนิกอันแสนสุขของครอบครัวฉันอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!