แผนการมุ่งสู่ตลาดมืด

แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถูกนวดจนได้ที่ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงและเนยเทียมชั้นดีจากมิติลับลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวคับแคบ หลินซูหยินใช้ปลายนิ้วเรียวสวยกดแป้งห่อไส้หมูสับเห็ดหอมที่ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาวและน้ำมันงาอย่างประณีต ทุกการเคลื่อนไหวของนางคล่องแคล่วและเด็ดเดี่ยว ราวกับแม่ครัวมืออาชีพที่ผ่านสมรภูมิห้องครัวมานับไม่ถ้วน ในยุคปฏิรูปที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบเพื่อแย่งชิงโควต้าแป้งและคูปองเนื้อ อาหารกลิ่นหอมเย้ายวนใจเช่นนี้ย่อมเป็นดาบสองคม หากทำกินในบ้านย่อมถูกสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนบ้านจอมจุ้นจับพิรุธได้ แต่วันนี้... ซูหยินไม่ได้ทำไว้แค่กินกันเองในครอบครัวค่ะ "แม่ครับ กลิ่นหอมจังเลย..." เสียงเล็กใสของเป่าเปาดังขึ้น พร้อมกับดึงชายเสื้อกางเกงของมารดาเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่เป่าเป้ยน้องสาวฝาแฝดยืนเกาะขอบโต๊ะเขย่งปลายเท้า มองซาลาเปาลูกอ้วนกลมเรียงรายบนถาดด้วยความตื่นตะลึง ซูหยินย่อตัวลงลูบศีรษะลูกน้อยทั้งสองด้วยความรักใคร่ ดวงตาคู่สวยทอประกายอ่อนโยนระคนเด็ดเดี่ยว "เป่าเปา เป่าเป้ย เป็นเด็กดีรออยู่ที่บ้านกับพ่อนะคะ วันนี้แม่มีภารกิจสำคัญต้องออกไปข้างนอก ลูกๆ อยากกินขนมอร่อยๆ เมื่อแม่กลับมาไหมล่ะคะ" ลู่ถิงที่ยืนเงียบอยู่มุมห้อง ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารดูน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่แววตากลับฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นเข้ามาช่วยยกถาดนึ่งซาลาเปาขึ้นตั้งบนเตาไฟ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่มั่นคง "น้องจะไปจริงๆ หรือ ซูหยิน ตลาดมืดช่วงนี้... ตำรวจลับตรวจเข้มมาก ทางเข้าออกซอยแคบหลังโรงงานเก่ามีสายตรวจเดินตรวจตราตลอด ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้าไป พวกเขาจับตาดำแน่ๆ ให้พี่ปลอมตัวไปแทนดีกว่าไหม" ซูหยินเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากแต่มั่นใจจนน่าทึ่ง นางส่ายหน้าช้าๆ "พี่ลู่ถิง ทางเข้าซอยแคบพวกนั้น คนในเครื่องแบบจำหน้าพี่ได้แม่นยำยิ่งกว่าจำหน้าตัวเองเสียอีก พี่เป็นทหารประจำการ ขืนเดินเข้าไปแถวตลาดมืด มีหวังถูกผู้บังคับบัญชาเพ่งเล็งเอาได้ง่ายๆ ส่วนฉันเป็นแค่แม่บ้านหน้าตาจืดชืดในสายตาชาวบ้าน การแต่งกายอำพรางตัวเล็กน้อย ย่อมกลmกลืนไปกับฝูงชนได้ง่ายกว่าเยอะค่ะ" ความจริงแล้ว ซูหยินมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เพราะในมิติลับของนางมีทั้งเสื้อผ้ากันหนาวหนาเตอะ หมวกผ้าฝ้ายลากยาวปิดใบหน้าครึ่งซีก และแว่นตากันลมยุคเก่าที่ช่วยพรางตาได้อย่างแนบเนียน ยิ่งไปกว่านั้น สินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของนางล้วนเป็นของหายากที่คนยุค 80 ใฝ่ฝัน ทั้งแป้งสาลีขัดขาว น้ำตาลทรายบริสุทธิ์ และไข่ไก่สดๆ ที่บรรจุในลังกระดาษอย่างดี หากนำไปวางขายย่อมทำกำไรมหาศาลชนิดที่คนขายผักตามตลาดสดต้องอ้าปากค้าง เมื่อซาลาเปานึ่งเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนจนท้องของเป่าเปาร้องโครกคราก ซูหยินก็รีบจัดการบรรจุซาลาเปาร้อนๆ สองสิบลูก และไข่ไก่คัดพิเศษหนึ่งแผงลงในตะกร้าไม้ไผ่สานเก่าๆ ที่นางนำผ้าขี้ริ้วเก่ามาคลุมทับอำพรางสายตาไว้อย่างแนบเนียน ก่อนก้าวออกจากบ้าน นางสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวโคร่งที่ใหญ่กว่าขนาดตัวจริงถึงสองไซส์ เอาผ้าพันคอผืนหนามาพันรอบคอและใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ลู่ถิงมองภาพภรรยาที่แปลงโฉมเป็นหญิงชาวบ้านท่าทางซอมซ่อได้อย่างแนบเนียน เขากลืนคำพูดห้ามปรามทั้งหมดลงคอ มีเพียงมือหนาที่เอื้อมมาบีบมือซูหยินเบาๆ เป็นเชิงให้ระมัดระวังตัว "ระวังตัวด้วยนะ ถ้ามีอะไรไม่ชอบพอกับสถานการณ์ รีบวิ่งกลับบ้านทันที พี่จะรออยู่ที่นี่" น้ำเสียงของลู่ถิงหนักแน่นและเต็มไปด้วยความห่วงใย "วางใจเถอะค่ะ สามีของฉัน... ภรรยาคุณไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ หรอกนะ" ซูหยินกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินหายลับไปในความมืดสลัวยามโพล้เพล้ของหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่ถนนลูกรังที่ทอดยาวไปยังเขตอุตสาหกรรมเก่า ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "ตลาดมืด" แหล่งทำเงินใต้ดินที่ขึ้นชื่อเรื่องความอลหม่านและอันตราย สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผิวแก้ว แต่ในใจของซูหยินกลับเร่าร้อนไปด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน การก้าวเท้าเหยียบย่างเข้าสู่เขตตลาดมืดในค่ำคืนนี้ คือก้าวแรกของการสร้างอาณาจักรความร่ำรวยที่นางจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาขัดขวางเด็ดขาด ซอยแคบด้านหลังโรงงานทอผ้าเก่ามืดสนิท มีเพียงแสงไฟตะเกียงริบหรี่จากร้านค้าเถื่อนริมทาง ซูหยินเดินก้มหน้าหลบมุมเข้าสู่เขตซื้อขายใต้ดิน เสียงกระซิบกระซาบต่อรองราคากระจายอยู่ทั่วบริเวณ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นควันบุหรี่ฉุนกึกไม่ได้ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางกวาดสายตาคมกริบมองหาทำเลที่เหมาะสมสำหรับการเปิดแผงลอยเฉพาะกิจ ทันใดนั้นเอง ขณะที่นางกำลังจะหยิบซาลาเปาลูกแรกออกมาวางล่อตาล่อใจลูกค้ากระเป๋าหนัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากปากซอยด้านหน้า "ตำรวจตรวจค้นตลาดมืด! ทุกคนอยู่กับที่ ห้ามขยับ!" หัวใจของซูหยินกระตุกวูบ ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง มือปริศนาดึงข้อแขนของนางกระชากเข้าไปในซอกตึกมืดทึบอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบ กลิ่นอายบุรุษคุ้นจมูกลอยปะทะเข้ามา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้ซูหยินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "อยากรอดตัวไปพร้อมกับเงินในตะกร้า... ก็เงียบซะ แม่สะใภ้ตัวแสบ" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!