ย่างก้าวแรกสู่วงการค้าขายเถื่อน

ก้อนแป้งสีขาวนวลฟูฟ่องในซึ้งนึ่งส่งกลิ่นหอมยวนใจของไส้หมูเห็ดหอมโชยตลอบไปทั่วห้องครัวคับแคบ หยินซูหยินปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวในความสลัวรางของยามรุ่งสางที่ฟ้ายังไม่ทันสางดี "อยากรอดตัวไปพร้อมกับเงินในตะกร้า... ก็เงียบซะ แม่สะใภ้ตัวแสบ" ประโยคที่เธอย้อนใส่หน้าแม่สามีจอมเคี่ยวเมื่อวานนี้ ยังคงสร้างความสะใจให้เธอยามนึกถึง ณะนี้ไม่ใช่เวลามานั่งระลึกความหลัง ยุค 80 อันแร้นแค้นนี้ เงินคือชีวิต และอาหารในมิติลับคืออาวุธสำคัญที่จะทำให้ครอบครัวเล็กๆ ของเธอหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งการถูกเอาเปรียบ ซูหยินก้มมองลูกแฝดตัวน้อยที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียง เป่าเปาละเมอจิ๊ปากราวกับกำลังเคี้ยวขาหมู ส่วนเป่าเป้ยนอนกอดตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ที่เธอทำให้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากของคนเป็นแม่ ก่อนที่แววตาจะกลับมามุ่งมั่นเฉียบคมดังเดิม มือเรียวบางจัดการบรรจุซาลาเปาร้อนๆ สี่สิบลูก และไข่ไก่สดจากมิติลับที่ฟองโตเปลือกเนียนสวยอีกสามแผงลงในตะกร้าไม้ไผ่สาน ปกปิดอำพรางด้วยผ้าห่มเก่าๆ ขาดๆ ตามวิถีชาวบ้านยากจน หลินซูหยินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้าวเท้าย่างออกจากบ้านหลังเล็กด้วยฝีเท้าเงียบกริบ มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดท้ายอำเภอที่ขึ้นชื่อเรื่องความอลหม่านและไร้การควบคุมจากทางการ ตลาดมืดในยามวิกาลก่อนฟ้าสรางคลาคล่ำไปด้วยผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ ทุกคนต่างหลบๆ ซ่อนๆ สายตาหวาดระแวง เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ระคนกลิ่นอับชื้นของโคลนและเหงื่อไคล ซูหยินเลือกมุมอับสายตาใต้ชายคาตึกเก่าที่ค่อนข้างมืดสลึง เธอวางตะกร้าลง นั่งยองๆ และดึงผ้าเก่าออกครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นผิวแป้งซาลาเปาสีขาวเนียนที่ยังคงมีไอความร้อนกรุ่นจางๆ "ซาลาเปา... ซาลาเปาไส้หมูเนื้อแน่นแป้งนุ่ม ร้อนๆ จ้า" เธอเอ่ยเสียงเบาแต่กังวานลอดไรฟัน ส่งสัญญาณเตือนให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้ยิน เพียงไม่กี่วินาที กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศและแป้งสาลีชั้นดีก็ลอยฟุ้งทวนลม ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำคนหนึ่งชะงักฝีเท้า เขาจมูกกระตุกสูดกลิ่นหอมนั้นฟอดใหญ่ ก่อนจะหันขวับมามองต้นตอ สายตาคมกริบกวาดมองซูหยินและตะกร้าในมือด้วยความระแวง "นี่... เจ้าขายอะไร?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ซาลาเปาค่ะคุณพี่ ไส้หมูเห็ดหอมเต็มคำ แป้งนุ่มละมุนลิ้น รับรองว่าอร่อยที่สุดเท่าที่ท่านเคยทานมาในยุคนี้เลยค่ะ และนี่... ไข่ไก่สดๆ ฟองโต ไข่แดงสีทองธรรมชาติ" ซูหยินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ไม่ตื่นตระหนก สายตาสบตาอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมาเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ ชายคนนั้นก้มมองซาลาเปาร้อนๆ ในตะกร้า กลืนน้ำลายลงคออืกเฮือกใหญ่ ความหิวโหยและความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความหวาดกลัว "เท่าไหร่?" "ซาลาเปาลูกละหมาดห้าเหมา ไข่ไก่แผงละสามหยวนค่ะ" ราคาที่ตั้งสูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเล็กน้อย แต่คุณภาพคับแก้ว "แพงชะมัด!" ชายผู้นั้นทำหน้ายุ่ง แต่ทว่ามือกลับควานหาเงินในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว "เอาซาลาเปาห้าลูก ไข่ไก่ครึ่งแผง!" การซื้อขายเริ่มต้นขึ้นราวกับจุดประกายไฟในกองฟาง กลิ่นหอมของซาลาเปาที่โชยออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ดึงดูดสายตาและท้องไส้ของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนและผู้คนที่กำลังมองหาเสบียงประทังชีวิตให้กรูเข้ามามุงล้อมตะกร้าของซูหยินอย่างรวดเร็ว "ฉันเอาสิบลูก!" "ฉันเอาไข่ไก่ทั้งหมดที่เหลือ!" "เฮ้ย อย่าแย่งฉันสิ ฉันเห็นก่อนนะ!" ความชุลมุนเล็กๆ เกิดขึ้นในมุมมืดของตลาด ซูหยินต้องคอยส่งเสียงปรามเบาๆ พร้อมกับมือเรียวที่หยิบจับสินค้าส่งให้ลูกค้าและรับเงินยัดใส่กระเป๋าเสื้อกันหนาวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว เหงื่อกาฬผุดพรายตามกรอบหน้าสวย แต่หัวใจกลับพองโตด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ยอดขายพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ... ตะกร้าไม้ไผ่ที่เคยหนักอึ้ง กลับว่างเปล่าสนิท! ซูหยินกวาดตามองธนบัตรยับยู่ยี่ในมือที่กำแน่นจนชุ่มเหงื่อ รอยยิ้มกว้างเผยขึ้นบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิด เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของชาวนาในหมู่บ้านเชียวนะคะ! ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเก็บตะกร้าเตรียมตัวปลีกตัวออกจากพื้นที่อันตรายนั้นเอง มือหนาคู่หนึ่งก็เอื้อมเข้ามาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว "ทำมาค้าขึ้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ แม่สะใภ้ตัวแสบ... ไม่คิดจะแบ่งสามีคนนี้ให้ช่วยถือของบ้างเลยรึไง?" ซูหยินสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบประกายพราวระยับของ ลู่ถิง สามีหนุ่มนายทหารที่ควรจะอยู่ค่ายทหารในยามนี้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ