ความลับในไดอารี่เล่มเก่า

เสียงเปิดฝากล่องพลาสติกใสที่ดัง ‘แกร๊ก’ เบาๆ ในห้องนั่งเล่นช่วงหัวค่ำ ไม่ได้น่าสนใจเท่ากับซองขนมเกาหลีที่เพิ่งแกะ แต่สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ก้นกล่องต่างหาก—สมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่มุมกระดาษเริ่มงอเล็กน้อย—กำลังทำให้คนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาถึงกับชะงักมือที่กำลังจะหยิบป๊อปคอร์น “คีย์ นายเก็บสมุดอะไรไว้ใต้กองชีทวิชาแล็บเนี่ย เกะกะชะมัด” ไทป์เอ่ยทักขึ้นโดยไม่ได้หันไปมองหน้าเจ้าของห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองสิ่งของที่กระจัดกระจายบนโต๊ะญี่ปุ่น ก่อนที่เรียนิ้วยาวจะเอื้อมไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยความบังเอิญ... หรืออาจจะตั้งใจนิดหน่อยตามประสาคนชอบรื้อค้นของชาวบ้าน “เฮ้ย! ไทป์! อย่า!” เสียงโวยวายดังลั่นมาจากหน้าประตูห้องน้ำ พร้อมกับร่างโปร่งในชุดนอนลายทางที่วิ่งพรวดพราดออกมาทั้งที่ผมยังเปียกน้ำหมาดๆ คีย์หน้าตาตื่นตระหนกจนแว่นสายตาเกือบหลุดร่วงจากสันจมูก สองมือพยายามจะแย่งสมุดเล่มนั้นคืนมาทันทีด้วยความลนลาน แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมให้แย่งง่ายๆ ไทป์อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูง ชูสมุดเล่มนั้นขึ้นเหนือหัว พรางเอี้ยวตัวหลบการจู่โจมของรูมเมตตัวแสบที่ตอนนี้กำลังกระโดดเหยงๆ เหมือนแมวหวงก้าง “อะไรเนี่ย หวงยิ่งกว่าชีทสรุปวิชาโปรเฟสเซอร์อีก สมุดอะไรวะ... มีล็อกกุญแจด้วยเหรอ ถึงขั้นต้องเอาสติ๊กเกอร์รูปหมีแปะทับไว้เนี่ยนะ” ไทป์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเจ้าเลفةปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก เมื่อเห็นใบเนียนใสของอีกฝ่ายเริ่มขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “เอาคืนมานะไทป์! นั่นมัน... มันไม่ใช่ของที่จะเอามาเล่นนะเว้ย!” คีย์พยายามตะמתเสียงขู่ ทั้งที่เสียงสั่นจนแทบจะร้องไห้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ถ้าหากไทป์เปิดอ่านมันขึ้นมาจริงๆ ความลับที่เขาเพียรพยายามซ่อนไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาคงพังไม่เป็นท่าแน่ๆ “หูแดงใหญ่แล้วนะคุณชายเจ้าระเบียบ ไหนดูซิ... เขียนว่าอะไรบ้าง ‘บันทึกวันที่... วันนี้เจ้าบ้านี่มากวนประสาทอีกแล้ว’ ฮ่าๆๆ นี่ฉันเป็นเจ้าบ้านี่เหรอเนี่ย” ไทป์แกล้งทำเป็นเปิดหน้าแรกๆ ผ่านๆ ตา แกล้งทำท่าจะอ่านออกเสียงให้ดังขึ้น “ไทป์! นายนี่มัน... นิสัยไม่ดีเลยนะ!” คีย์หมดหนทางจะแย่งคืน จึงพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัว ใช้สองมือทุบเข้าที่อกแกร่งของอีกฝ่ายรัวๆ เพื่อระบายความอับอาย แม้แรงตีนั้นจะเบาราวกับแมวข่วน แต่มันกลับทำให้ไทป์ต้องยอมลดมือลง และใช้มืออีกข้างรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยกันอย่างง่ายดาย ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่ปะปนกันในความเงียบของห้องนั่งเล่น ไทป์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธปนอาย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นคลอไปด้วยหยาดน้ำใสเล็กน้อยจากการวิ่งวุ่นเมื่อครู่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ไทป์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขานิ่งเงียบลง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาคู่คมที่ทอดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา นิ้วเรียวของไทป์ค่อยๆ พับสมุดไดอารี่เล่มนั้นปิดลงอย่างเบามือ ไม่ได้เปิดอ่านหน้ากระดาษด้านในตามที่ปากพูดขู่ไว้แม้แต่นิดเดียว เขากลับใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนสันปกหนังสีน้ำตาลเก่าๆ นั้นแผ่วเบา ราวกับกำลังทะนุถนอมสิ่งของมีค่าที่สุดในโลก “ฉันไม่ได้อ่านหรอกน่า...” ไทป์กระซิบเสียงนุ่ม ทุบหัวใจของคนฟังให้หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “...ถึงไม่อ่าน ฉันก็พอจะเดาได้หรอกว่าในนี้... คงมีเรื่องของฉันเต็มไปหมดใช่ไหมล่ะ” “ใคร... ใครจะไปเขียนถึงนายกันเล่า หลงตัวเองชะมัด!” คีย์รีบเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการสะบัดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ ก่อนจะคว้าสมุดไดอารี่จากมืออีกฝ่ายมาแนบอกไว้แน่นราวกับไข่ในหิน ไทป์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพยศที่น่ารักเสียจนเขาอยากจะดึงเข้ามาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวสักทีสองที แต่ก่อนที่บทสนทนาโต้เถียงกันตามปกติจะดำเนินต่อไป เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศชวนใจเต้น *Rrrr* หน้าจอโทรศัพท์ของไทป์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับชื่อของรุ่นพี่ในคณะที่ส่งข้อความมาตามเรื่องงานโปรเจกต์ด่วน ไทป์ละสายตาจากใบหน้าหวานที่ยังคงขึ้นสีแดงเรื่อ หันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความจำใจ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ไทป์ก้มลงมองหน้าจอนั่นเอง สายตาของคีย์ที่แอบมองอยู่ก็เหลือบไปเห็นหน้าจอแจ้งเตือนอีกอันหนึ่งที่เด้งขึ้นมาซ้อนทับพอดี—หน้าต่างแชตลับที่ไทป์พิมพ์ค้างไว้กับใครบางคน... และข้อความล่าสุดที่พิมพ์ยาวเหยียดเป็นพรืด ก่อนจะถูกกดยกเลิกข้อความไปอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อสมองประมวลผลข้อความแวบแรกที่ทันได้เห็นก่อนมันจะถูกลบ *“ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้แกล้ง... แต่คลั่งรักนายจริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่เจอ จะเชื่อไหมวะไอ้แว่น”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจเต้นแรงของรูมเมตตัวแสบในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!