ไปเดต(ที่ไม่ใช่เดต)ที่ร้านกาแฟ

"นี่คุณไทป์! จะสั่งอะไรก็สั่งไปสิ อย่าจ้องหน้ากันนานจนคนอื่นเขาคิดว่าฉันเป็นเค้กในตู้โชว์ได้ไหมคะ" เสียงโวยวายเบาๆ ของฉันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟมินิมอลสุดหรูใจกลางเมือง มือที่ถือเมนูอยู่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะเจ้าคนตัวโตตรงหน้าที่เอาแต่เท้าคางจ้องมองกันเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มพราวเสน่ห์คู่นั้นมันทำหน้าที่เหมือนเลเซอร์ที่จ่ออยู่บนใบหน้าฉัน จนรู้สึกได้ว่าแก้มมันคงขึ้นสีแดงจัดไปถึงใบหูแล้ว "ก็คนมันน่ารักนี่ครับ จะให้มองทางอื่นได้ยังไง" ไทป์ยักไหล่กวนประสาท ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายขี้อ้อนลอยแตะจมูก "ว่าแต่... คีย์อยากกินอะไรล่ะครับ ระหว่าง 'เค้กช็อกโกแลต' กับ 'ผม' ดี?" "ประสาทหรือเปล่าคะ! พูดอะไรไม่อายคนในร้านบ้างเลยนะ" ฉันค้อนขวับใส่พลางมองไปรอบๆ ลูกค้าโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามองด้วยสายตาเอ็นดูแกมขำขัน บ้างก็ซุบซิบกันจนฉันอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "อายทำไมครับ ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา" ไทป์เลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะคว้าเมนูจากมือฉันไปถือเสียเอง "งั้นเอาเค้กช็อกโกแลตหนึ่งที่ แล้วก็กาแฟเย็นไม่หวานมากหนึ่งแก้ว... อ้อ! แล้วขอความรักจากคนตรงหน้าเพิ่มอีกสักกระบุงด้วยนะครับ" "ไทป์!!" เสียงอุทานของฉันดังขึ้นอีกครั้งจนพนักงานที่กำลังจดออร์เดอร์ถึงกับกลั้นขำแทบไม่อยู่ ไทป์หัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาชอบเหลือเกินเวลาที่เห็นฉันทำหน้ายักษ์ใส่แบบนี้ ทั้งที่จริงๆ แล้วใจข้างในมันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระดอนออกมานอกอกอยู่แล้ว ตลอดเวลาที่นั่งรอเครื่องดื่ม ไทป์ไม่ได้ปล่อยให้บรรยากาศอึดอัดเลยสักวินาที เขาทำตัวเป็นธรรมชาติเสียจนน่ากลัว บางครั้งก็ขยับมาเช็ดมุมปากให้ ทั้งที่ฉันไม่ได้เลอะอะไรเลย หรือบางทีก็เอื้อมมือมาจัดแว่นให้ตรงจุด ทั้งที่มันไม่ได้เบี้ยวสักนิด "คีย์ครับ" เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อฉันแผ่วเบา ขณะที่เจ้าตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำอะไรบางอย่าง "หันมาทางนี้หน่อย" ฉันหันไปตามสัญชาตญาณ แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้นหนึ่งครั้ง ไทป์ยิ้มกว้างในขณะที่ฉันทำหน้าเหวอใส่กล้อง "ลบเลยนะ! รูปฉันหน้าตาตลกจะตาย" ฉันพยายามจะแย่งโทรศัพท์เขามา แต่ไทป์กลับยกมันหนีมือฉันสูงขึ้นไป "ตลกที่ไหนกันครับ น่ารักจะตาย... ดูนี่สิ" เขาโชว์หน้าจอให้ดู เป็นรูปที่ฉันกำลังทำหน้าตาสับสนกับความกวนประสาทของเขา หน้าฉันตอนนั้นมันคงดูตลกจริงๆ แต่มันก็ดู... มีความสุขอย่างประหลาดในแววตาคู่นั้น บรรยากาศในร้านดูจะเงียบลงเมื่อเพลงโปรดของฉันดังขึ้นเบาๆ ไทป์วางโทรศัพท์ลงแล้วมองสบตาฉันนิ่งๆ ครั้งนี้ไม่มีแววตาขี้เล่น ไม่มีมุกเต๊าะกวนๆ แต่มันเป็นแววตาที่ลึกซึ้งจนฉันเผลอกลั้นหายใจ "คีย์รู้ไหม... ตั้งแต่วันที่คีย์เข้ามาอยู่ในชีวิตผม ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดเลย" เขาเริ่มพูดเสียงนุ่ม "จากห้องพักที่เคยเงียบเหงา มันกลายเป็นที่ที่ผมอยากกลับมาหาทุกวัน... ไม่ใช่เพราะที่นั่นมีเตียงนอนนุ่มๆ แต่เพราะที่นั่นมีคนขี้โวยวายที่คอยบ่นผมทุกเช้าต่างหาก" ฉันเม้มปากแน่น ไม่รู้จะโต้ตอบอะไรกับความจริงจังที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ตั้งตัว มือของไทป์ค่อยๆ เอื้อมมาวางทับมือของฉันบนโต๊ะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาส่งผ่านไปถึงหัวใจจนสั่นไหวไปหมด "นี่... กำลังจะทำอะไรคะ" ฉันถามเสียงสั่น ไทป์ไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง รัวนิ้วลงบนหน้าจอเหมือนกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างด้วยท่าทางจริงจังกว่าปกติ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เสร็จแล้วครับ" "อะไรเสร็จ?" "ก็สิ่งที่ผมอยากบอกคีย์มาตลอด... แต่มันพูดออกมาไม่ได้สักที เลยใช้วิธีอื่นแทน" เขาอมยิ้ม ก่อนจะกดส่งข้อความบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น *Type: 'ผมชอบคีย์นะ ชอบมานานแล้วด้วย และถ้ารอบนี้คีย์ยังปฏิเสธ ผมคงต้องใช้วิธีจีบแบบวิศวะสายถึกแล้วนะ'* ฉันเบิกตากว้างเมื่ออ่านข้อความจบ หัวใจมันเต้นรัวจนแทบจะหยุดหายใจ แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป มือของไทป์ก็กดโทรศัพท์รัวๆ อีกครั้งด้วยท่าทางลนลานจนดูผิดสังเกต เขามองหน้าฉันด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเพิ่งนึกอะไรออก "คีย์! อย่าเพิ่งอ่าน! ลบเดี๋ยวนี้! ผมส่งผิดคน!!" แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตคณะของไทป์ก็ดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกันหลายสิบข้อความจนเครื่องของเขาแทบระเบิด และที่แย่ไปกว่านั้น คือชื่อผู้รับที่เขาส่งข้อความสารภาพรักนี้ไป... ไม่ใช่แค่ฉัน แต่เป็น 'กลุ่มรวมพลังศิษย์เก่าวิศวะ' ที่มีสมาชิกอยู่เกือบห้าร้อยคน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาสุดป่วนในเดตที่ไม่ใช่เดตครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!