หรือผมจะแพ้ทางคนขี้หยอด?

"บอกมาก่อนนะว่าเมื่อคืนฝันถึงใคร ถึงได้ละเมอชื่อผมออกมาเสียงดังลั่นห้องขนาดนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเจ้าเล่ห์ดังขึ้นทันทีที่ฉัน... เอ๊ย คีย์เปิดเปลือกตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายของเช้าวันใหม่—ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงคีย์ต่างหากล่ะคะ! เจ้าของแว่นหนาเตอะกะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมมานับร้อยบรรทัดกลับชัตดาวน์กะทันหัน เมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของไทป์อยู่ห่างจากปลายจมูกไม่ถึงคืบ แถมท่อนแขนแข็งแรงนั่นยังพาดกอดเอวเขาไว้แน่นราวกับหมอนข้างชั้นดี "ไอ้... ไอ้ไทป์! มึงถอยหน้าออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" คีย์โวยวายลั่นห้องพลอยผลักอกแกร่งเต็มแรง ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากของพ่อหนุ่มวิศวะตัวแสบที่ส่งสายตากรุ้มกริ่มกลับมา หัวใจดวงน้อยๆ เจ้ากรรมก็เต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ให้ตายเถอะค่ะ รูมเมตคนนี้ชักจะอันตรายต่อสุขภาพจิตของคีย์เกินไปแล้วนะ! "โหน้องคีย์ครับ ตื่นมาก็ด่าพี่ซะละ เมื่อคืนยังซบไหล่พี่แล้วอ้อนบอกว่า *'ไทป์อย่าไปไหนนะ'* อยู่เลยแท้ๆ พอกลางวันแสกๆ หน่อยทำมาเป็นจำไม่ได้นะเรา" ไทป์แกล้งตีหน้าเศร้าทำเสียงอ่อย แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนขี้โวยวายให้เสียอาการ "วะ... ว่าไงนะ! ใครพูดแบบนั้นวะ! มึงอย่ามาแต่งเรื่องใส่ร้ายกูนะไอ้บ้า!" คีย์หน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก มือเรียวดันกรอบแว่นที่เกือบจะหล่นลงมาให้เข้าที่ พยายามกลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการตะคอกเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังกัดกินหัวใจ ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่าคนเจ้าระเบียบอย่างคีย์ จะต้องมาตกม้าตายเพราะมุกเสี่ยวและการกระทำเกินเบอร์ของไอ้หมาบ้าฝั่งวิศวะทุกวี่ทุกวันแบบนี้ บรรยากาศในห้องครัวช่วงสายวันหยุดอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของไข่ดาวและเบคอน ไทป์ฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ขณะกำลังงละมุนกับการทอดไข่ดาวให้ไม่สุกเกินไปตามออเดอร์พิเศษของคนขี้บ่นที่ยืนกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ "เลิกมองหน้ากูสักทีได้ไหมวะ ขนลุกชะมัด" คีย์บ่นพึมพำ พยายามเบนสายตาหนีใบคมคายที่หันมาส่งยิ้มพิมพ์ใจให้บ่อยเหลือเกินในรอบสัปดาห์นี้ "ก็คนมันน่ามองนี่หว่า จะให้ทำไงล่ะ" ไทป์ตอบหน้าตาเฉย ยื่นจานไข่ดาวมาตรงหน้าพร้อมกับเอียงคอส่งสายตากรุ้มกริ่ม "อ่ะ... ป้อนให้เอาป่ะ หรือจะให้ป้อนรักริมระเบียงดี?" "ปากเสีย!" คีย์คว้าจานไข่ดาวมาถือไว้แทบไม่ทัน สองแก้มร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น "มึงหยุดหยอดมุกเลี่ยนๆ สักวันจะตายไหมไทป์ กูจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย!" "อ้วกเพราะแพ้ท้อง หรือแพ้ความน่ารักของพี่กันแน่ครับตัวเล็ก" ให้ตายเถอะค่ะคุณผู้ชม! ประโยคนี้ทำเอาคีย์ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ไอค็อกแค็กหน้าดำหน้าแดงจนไทป์ต้องรีบวางตะหลิวแล้วเดินเข้ามาลูบหลังให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บนแผ่นหลังทำให้คีย์แข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาสติที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิงไปหมด "อะ... ไอ้บ้าไทป์ ถอยไปเลยนะ!" คีย์ปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน เสียงทุ้มๆ ของไทป์ที่หัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจยิ่งทำให้คีย์อยากจะมุดแผ่นดินหนี ทำไมช่วงนี้เขาถึงรู้สึกว่าตัวเองแพ้ทางไอ้หมอนี่ราบคาบเลยล่ะคะ? ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหน หัวใจเจ้ากรรมก็มักจะเต้นผิดจังหวะให้กับความใส่ใจที่เคลือบมากับคำพูดกวนประสาทพวกนั้นทุกที ตกบ่าย... ในขณะที่คีย์กำลังนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแก้โค้ดโปรแกรมตัวปัญหา แผ่นหลังบางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของกระป๋องน้ำอัดลมที่แนบลงมาเบาๆ ที่แก้ม "อื้อ! อะไรเนี่ยไทป์!" คีย์สะดุ้งสุดตัว หันไปแยกเขี้ยวใส่รูมเมตตัวดีที่ถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งเทียบจนแทบจะเกยกัน "พักสายตาหน่อยน่า ใช้งานน้องแท็บเล็ตกับสมองอันน้อยนิดของมึงมาสามชั่วโมงติดแล้วนะ" ไทป์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะได้ยิน แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองกวนประสาท บัดนี้กลับฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด คีย์ชะงักไปนิด หัวใจที่เคยเต้นโครมครามด้วยความโกรธ กลับเปลี่ยนเป็นสั่นไหววูบวาบอย่างประหลาด เขาเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น พยายามทำเป็นสนใจโค้ดบนหน้าจอต่อ "กูใกล้เสร็จแล้ว อีกนิดเดียว... มึงไปไกลๆ หน้ากูเลยไป" "ปากแข็งชะมัด" ไทป์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาถอดแว่นสายตาออกจากใบหน้าของคีย์หน้าตาเฉย "บอกให้พักไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ" "เฮ้ย! แว่นกู!" คีย์ควานหาแว่นด้วยความตื่นตระหนก เพราะสายตาที่ไม่ค่อยดีทำให้มองเห็นทุกอย่างเบลอไปหมด ทว่าจังหวะที่ยื่นมือคว้านั้น ปลายจมูกของทั้งคู่ก็เกือบจะชนกันอีกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นชั่วขณะ... ไทป์มองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไร้กรอบแว่นบังคับ นัยน์ตาคู่สวยนั้นสั่นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของหนุ่มวิศวะเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ทำเอาคีย์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ "คีย์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อแผ่วเบa ราวกับกระซิบ "ถ้ากูไม่ได้แค่หยอดเล่น... ถ้าที่พูดไปทั้งหมด... กูตั้งใจจริงๆ ล่ะวะ" คีย์สมองตื้อตันไปหมด คำพูดโต้เถียงที่เคยเตรียมไว้หายเกลี้ยง ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าและลำตัว มือหนาของไทป์เลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มของเขาไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มใส นี่มัน... สถานการณ์บ้าอะไรเนี่ย? หรือว่าเขาไม่ได้แพ้แค่ทางมุกเสี่ยว... แต่เขากำลังจะแพ้ใจให้ผู้ชายคนนี้จริงๆ แล้วซะล่ะมั้งคะ? ขณะที่คีย์กำลังสมองรวนและไม่รู้จะจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไร เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* คีย์เหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยหางตา และวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุด अटक มันคือข้อความจากแชตกลุ่มคณะ ที่มีเพื่อนสนิทจอมเผือกส่งรูปถ่ายหลุดๆ ของเขากับไทป์ตอนอยู่ในครัวเมื่อเช้า พร้อมแคปชันแซวสนั่นว่า: **'อุ๊ย! ภาพหลุดรูมเมตหวานเว่อร์ หรือว่าคีย์กับไทป์จะแอบคบกันวะเนี่ย?'** และที่แย่ไปกว่านั้น... ข้อความถัดมาที่เด้งขึ้นมาในแชตส่วนตัวของไทป์ ซึ่งวางเปิดค้างไว้บนโต๊ะคอมฯ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันล็อกหน้าจอ คือข้อความร่างที่ไทป์พิมพ์ค้างไว้แต่ยังไม่ได้ส่ง—แต่มันดันโชว์หราอยู่ทนโท่ว่า: ***"งั้นก็เป็นแฟนกันซะเลยดีไหมล่ะ? กูจริงจังนะ ไม่ได้หยอดเล่น"*** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มไปกับความลับของรูมเมตตัวแสบในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!