อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ผมนะ

“บอกแล้วไงคะว่าเอกสารกองนี้ ฉันไม่ได้เป็นคนเซ็นอนุมัติให้สั่งซื้อปากกาเจลลบได้สามร้อยแท่งนี่เข้ามา! แล้วดูนี่ค่ะ... สต็อกกระดาษโน้ตลายหมีพูห์นี่มันคืออะไร ไทป์! นายเอาสมองส่วนไหนคิดว่าวิศวกรรมเครื่องกลเราต้องใช้กระดาษโน้ตคิ้วท์ๆ แบบนี้ในการคำนวณสตรีสเทסטล (Stress Test) ห๊ะ!” เสียงโวยวายของคีย์ดังลั่นห้องสโมสรนักศึกษา จนกระดาษรายงานบนโต๊ะแทบจะปลิวตามแรงอารมณ์ เจ้าของร่างโปร่งในชุดนักศึกษาเข้ารูป ร่างกายสั่นเทาด้วยความโมโหหลังสวมบทบาทเหรัญญิกผู้ตรวจงบประมาณอย่างเคร่งครัด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมฉายแววพิโรธจนน่ากลัว แต่เชื่อเถอะค่ะว่า ในสายตาของนายไทป์ พระเอกตัวแสบของเราตอนนี้ ภาพของคีย์ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของไทป์ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หมุน ขาวยาวก년เหยียดตรง สองมือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย ดวงตาคมกริบพราวระยับมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาคคีย์อยากจะควแฟ้มฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักทีสองที “ก็เห็นช่วงนี้คีย์เครียดๆ หน้าดำคร่ำเครียดกับงบดุลจนหน้ามุ่ยเป็นตูดแมว ผมก็แค่... อยากหาอะไรน่ารักๆ มาฮีลใจคนตรวจงบแถวนี้บ้าง ผิดตรงไหนล่ะครับคุณเลขาฯ” ไทป์ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “ฉันไม่ใช่เลขาฯ นาย! ฉันเป็นเหรัญญิก! และกรุณาเรียกชื่อฉันให้มันถูกด้วย อย่ามาทำสำเนียงกรุ้มกริ่มใส่ฉันนะ ไทป์!” คีย์ชี้หน้าคาดโทษ นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความเหลืออด “แล้วไอ้กระดาษหมีพูห์นี่ เอาไปคืนร้านเลยนะ ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนนาย... อ๊ะ เดี๋ยวนะ นายไม่ได้กินเงินเดือนนี่หว่า!” คีย์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่นักศึกษาทุนวิศวะตัวแสบที่สมัครมาช่วยงานสโมฯ เพื่อเอาหน่วยกิตกิจกรรม ไวพจน์จึงฮึดฮัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อหาทางลงโทษอีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ ไทป์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของคีย์ทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวที่เคยมีความอลหม่านจากกองเอกสาร ค่อยๆ ถูกบีบให้แคบลงด้วยรัศมีบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคนตัวเล็กกว่าเริ่มเต้นผิดจังหวะ คีย์ถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนิดชนกับขอบโต๊ะทำงาน แว่นตาหลุดเลื่อนลงมาเล็กน้อยด้วยความลนลาน “น...นายจะทำอะไร ถอยไปนะไทป์ อย่ามาเดินเข้าใกล้ฉันในระยะประชิดแบบนี้นะ มันผิดกฎ... กฎอะไรสักอย่างนี่แหละ!” “ไม่มีกฎข้อไหนห้ามประธานสโมฯ เข้าใกล้เหรัญญิกหรอกน่าคีย์” ไทป์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความดุดันเลยสักนิด มีเพียงประกายความแพรวพราวและความเอ็นดูที่ฉายชัดจนคีย์ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองกระดาษโน้ตหหมีพูห์บนโต๊ะแทน แต่ทว่า... ในวินาทีที่คีย์คิดว่าตัวเองกำลังจะตั้งกำแพงป้องกันตัวได้สำเร็จ ไทป์กลับทำสิ่งที่ไม่มีอยู่ในตำราการทะเลาะกันของคู่กัดคู่ไหนเลยบนโลกนี้ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวตัวโตที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ ไทป์ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาเล็กน้อย คางมนเกยลงบนลาดไหล่บางของคีย์อย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนคีย์สะดุ้งสุดตัว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง “อื้อ! ไทป์! นายทำบ้าอะไรเนี่ย ออกไปนะ หนักนะโว้ย!” คีย์ร้องโวยวายเสียงหลง สองมือพยายามผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่ไทป์กลับยิ่งกระชับวงแขนโอบรอบเอวสอบของคีย์แน่นขึ้นไปอีก พร้อมกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นออดอ้อนจนคนฟังแทบละลายคาที่ “นะคีย์นะ... ยกโทษให้เรื่องกระดาษหมีพูห์กับปากกาเจลสามร้อยแท่งนั่นเถอะนะ” ไทป์ซุกหน้าลงกับซอกคอขาว น้ำเสียงทุ้มเอ่ยงอแงเหมือนเด็กน้อยที่กำลังขอของเล่นจากแม่ “ผมตั้งใจเลือกเองกับมือเลยนะ เพื่อคีย์คนเดียวเลยจริงๆ ถ้าคีย์ไม่ยอมรับไว้ ผมคงเสียใจแย่เลย...” บ้าจริง... น้ำเสียงแบบนั้นมันคืออะไรวะ! คีย์รู้สึกเหมือนสมองส่วนเหตุผลกำลังชัตดาวน์ลงทีละเปลาะ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงด้วยความโกรธเมื่อครู่ ตอนนี้กลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เลือดลมสูบฉีดจนใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ไทป์ไทป์คนเดิมที่ชอบกวนประสาท ปากหมา และชอบหาเรื่องกวนใจเขาในทุกๆ วันหายไปไหนแล้ว ทำไมตอนนี้ไอ้บ้านี่ถึงได้... ถึงได้น่ารักเป็นบ้าเลยวะ! คีย์หลับตาปี๋ พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อผลักไทป์ให้ออกไปให้พ้นรัศมีทำลายล้างนี้ แต่ยิ่งผลัก ไทป์ก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามาใกล้ และที่ร้ายไปกว่านั้นคือ... ไทป์ดันช้อนสายตาขึ้นมองเขาผ่านแพขนตางอนหนา พร้อมกับทำปากยื่น ทำแก้วป่อง และส่งสายตาอ้อนวอนแบบที่ลูกแมวยังต้องยอมจำนน ไทป์ทำหน้าอ้อน... พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! ไทป์ในโหมดอ้อนเบอร์แรงนี้มันคืออาวุธทำลายล้างมวลมนุษยชาติตัดชัดๆ คีย์เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน (เอ้ย นักศึกษา) ธรรมดาคนหนึ่ง จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปต้านทานความน่ารักระดับสתิบกะולแบบนี้ไหวเล่า! “อ...ไอ้บ้าไทป์ เลิกทำหน้าตาประหลาดๆ แบบนั้นใส่ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” คีย์แหวลั่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่นระรัว เสียงของเขาเริ่มสั่นพร่าและขาดห้วงอย่างน่าอนาถ “นายคิดว่าทำหน้าแบบนั้นแล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ หıะ? ฝันไปเถอะ! ฉันไม่หลงกลมุกตื้นๆ ของนายหรอกนะเว้ย!” “อ้าว ก็เห็นหน้าแดงแจ๋ขนาดนี้แล้ว ยังจะปากแข็งอยู่อีกเหรอครับคนเก่ง” ไทป์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “ไหน... ลองพูดใหม่อีกทีสิครับ ว่าไม่ได้แพ้ความน่ารักของผม” คีย์อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็พูดไม่ออก สองแก้วร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด มือบางที่พยายามดันอกอีกฝ่ายเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อของไทป์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาคู่สวยหลบวูบไม่กล้าสบตาคมกريบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนคีย์แทบจะยืนไม่อยู่ ให้ตายเถอะ... เขาแพ้ทางรอยยิ้มและสายตาคู่นี้ของไทป์เข้าให้อย่างจังเสียแล้วสิ ในขณะที่คีย์กำลังสมองเบลอและพยายามหาทางหนีทีไล่ออกจากสถานการณ์ชวนใจละลายนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น ‘ติ๊ง!’ ขัดจังหวะความเงียบระหว่างเขาทั้งสอง คีย์สะดุ้งสุดตัว อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นผลักไทป์ให้ออกจากตัวได้สำเร็จ ก่อนจะรีบหันไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หวังจะใช้หน้าจอเครื่องมือสื่อสารนี้เป็นเกราะกำบังความเขินอาย แต่ทว่า... ทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความล่าสุดที่ปรากฏบนหน้าจอแชตของกลุ่มสโมสรนักศึกษา คีย์ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ นั่นไม่ใช่ข้อความประกาศงานจากอาจารย์ที่ปรึกษา... แต่เป็นข้อความจากแชตส่วนตัวของไทป์ ที่ถูกส่งเข้ามาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้เอง *‘ไทป์: ถ้าคีย์ยอมเป็นแฟนกับผม ผมจะยอมใช้กระดาษโน้ตหมีพูห์คิ้วท์ๆ นี่จดบันทึกบัญชีให้เองทุกบาททุกสตางค์เลย... สนใจรับโปรโมชั่นนี้ไหมครับที่รัก?’* คีย์หน้าซีดเผือด สติสตางค์ที่กระจัดกระจายอยู่แล้ว ยิ่งกระเจิงหนักขึ้นไปอีกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับไทป์ที่ยืนยิ้มกริ่มรอคำตอบอยู่ตรงหน้า โดยที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายยังค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ พร้อมกับสัญลักษณ์แจ้งเตือนว่า... *'ข้อความนี้ถูกส่งเมื่อ 3 วินาทีที่แล้ว และไม่สามารถกดยกเลิกทัน'* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจเต้นแรงของรูมเมตตัวแสบในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!