ห้องรกหรือใจรกกันแน่

กองทัพกล่องกระดาษลังและฝุ่นละอองที่ลอยล่องในอากาศคือหลักฐานชั้นดีว่า คีย์ กำลังทำสงครามประสาทกับห้องนอนของตัวเองอยู่ค่ะ "ถ้าคุณยังเอาแต่ยืนยันว่าหนังสือการ์ตูนพวกนี้ควรอยู่บนเตียงนอน ฉันจะเอาไม้กวาดไล่ตีคุณออกจากห้องเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ไทป์!" เสียงโวยวายของคนใส่แว่นที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์ดังลั่นห้องนอนขนาดกว้าง เจ้าตัวใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้า ปากก็บ่นงبงึดงำไม่หยุดตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ขณะที่ต้นเหตุของความปั่นป่วนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวเก่า พร้อมกับถือหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดเปิดอ่านหน้าตาเฉย ราวกับว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง "โถ่ คุณคีย์ครับ... เอ๊ย! คุณคีย์คะ อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดสิครับ... หมายถึงนะคะ!" ไทป์แกล้งทำเป็นยกมือยอมแพ้ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนั่นบอกชัดเจนว่าไม่ได้สำนึกเลยสักนิด "ก็ผมแค่วิจัยดูว่าหนังสือพวกนี้มันทำให้เตียงนอนน่านอนขึ้นรึเปล่า... อ๊ะ! หรือว่าคุณคีย์เขิน กลัวว่าผมนอนอ่านการ์ตูนแล้วจะเผลอไปนอนข้างๆ คุณเข้าจริงๆ ล่ะครับเนี่ย" "ใครเขินคุณฟะ! หน้าตาอย่างคุณนี่ต่อให้นอนขวางประตูตึกคณะ ฉันก็ไม่ชายตามองหรอกค่ะ!" คีย์กระแทกเสียงใส่ พร้อมกับคว้ากล่องลังเปล่ามาวางโครมลงกับพื้นด้วยความหมั่นไส้ มือเรียวภายใต้ถุงมือยางพยายามจะกวาดกองเสื้อผ้าที่ไทป์รื้ออกมาลองรื้อเล่นให้กลับเข้าที่ แต่เพราะความรีบร้อนและอาการหัวเสีย ทำให้ข้อเท้าเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้จนร่างบางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น "อุ이!" ยังไม่ทันที่ก้นจะกระแทกพื้นดี เอวบางก็ถูกวงแขนแข็งแรงของใครบางคนคว้าหมับดึงเข้าไปแนบอกเสียก่อน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นสบู่สะอาดลอยเข้าแตะจมูกทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบตา ไทป์ทิ้งตัวลงมาประคองเขาไว้โดยไม่ปล่อยให้เจ็บตัวเลยสักนิด ใกล้เกินไปแล้ว... ใบหน้าของคนกวนประสาทอยู่ห่างแค่คืบ แววตาคมกริบที่มักจะใช้หยอกล้อเล่นสนุกเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาคนถูกกอดหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ซุ่มซ่ามจริงนะคะ... ไหนบอกว่าเก่งนักไงครับ รูมเมตตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ปล่อยเลยนะ! ใครใช้ให้คุณมาฉวยโอกาสเล่า!" คีย์หน้าแดงก่ำ รีบใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายออกสุดแรงเกิด แต่ไทป์กลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นแถมยังหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ ใครใช้ให้คุณทำหน้าตาน่าเอ็นดูตอนโมโหใส่ผมล่ะ... รู้ตัวไหมครับว่าเวลานคุณโวยวายแก้มป่องๆ แบบนี้เนี่ย มันน่า..." ไทป์เว้นจังหวะไว้แค่นั้น ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ตึกลัก ตึกลัก! คีย์หลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า แต่ทว่า... แทนที่จะเป็นสัมผัสวาบหวามตามคาด เสียงกระดิ่งลมหน้าห้องพักกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน กริ๊งงง! "เอ่อ... คือว่า... ขอโทษที่มารบกวนเวลากุ๊กกิ๊ก... เอ้ย! เวลาทำความสะอาดนะคะคุณคีย์ ไทป์!" เสียงหวานคุ้นหูของ 'มีน' เพื่อนสนิทคณะเดียวกันดังแหวksขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งที่ถือถุงขนมพะรุงพะรังผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น—คีย์กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของไทป์ท่ามกลางกองเสื้อผ้าและกล่องลังที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้อง บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีนกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังกรูดแล้วยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง "เอ่อ... เชิญทำความสะอาด... หมายถึงทำอย่างอื่นกันต่อตามสบายเลยค่ะ! ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมปิดแก๊สที่ห้อง! ไปก่อนนะ!" "มีน! เดี๋ยวสิฟะ! มันไม่ใช่แบบนั้นนะเว้ย!" คีย์ดีดตัวลุกขึ้นหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก ตะโกนไล่หลังเพื่อนสนิทที่วิ่งหนีหายออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ลอยละลิ่วตามมา ส่วนไทป์... พ่อหนุ่มวิศวะตัวแสบดันลุกขึ้นยืนตามสบาย ปัดเศษฝุ่นตามกางเกงยีนส์ด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังหันมาส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขาอีกต่างหาก "เห็นไหมครับ... เพราะคุณแท้ๆ ห้องยังไม่ทันสะอาดเลย แต่ตอนนี้ใจผมกับห้องคงรกพอกันแล้วล่ะมั้งเนี่ย" "ไทป์! ไอ้คนฉวยโอกาส! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คีย์คว้าหมอนอิงปาใส่หน้าคนกวนประสาทสุดแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะร่าของไทป์ที่ดังแข่งกับเสียงบ่นกระปอดกระแปด แต่ทว่า... ในวินาทีที่ไทป์หันหลังจะเดินออกจากห้องเพื่อแกล้งเขาเล่นต่อ สายตาของร่างสูงก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะทำงาน หน้าจอแสดงผลแชต์ไลน์ที่ค้างข้อความร่างยาวเหยียดส่งสติ๊กเกอร์รูปหมีแดงกำลังหน้าแดงแจ๋ พร้อมประโยคที่พิมพ์ค้างไว้ว่า— *“ถ้าวันนั้นนายไม่เข้ามาจีบ... ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งใจเต้นอยู่แบบนี้หรอกนะ ไทป์บ้า”* ไทป์หยุดชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปทันที แทนที่ด้วยประกายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เขากดล็อกหน้าจอนั้นเงียบๆ ก่อนจะหันกลับมามองคนขี้โวยวายที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บหมอนที่ตัวเองเพิ่งปาไปเมื่อครู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัวแปลกๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจเต้นแรงของรูมเมตตัวแสบในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!