ความอึดอัดที่แสนหวาน

"ถ้านายยังส่งเสียงรบกวนคนอื่นอีกแม้แต่แอะเดียว ฉันจะฟ้องบรรณารักษ์ให้มาล็อกประตูขังนายไว้กับกองหนังสือสารานุกรมสิบเล่มนี้จริงๆ ด้วยนะคะ ไทป์!" เสียงกระซิบที่พยายามกดให้ต่ำที่สุดลอดไรฟันของคีย์ดังขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวที่ดันแว่นตากรอบบางขึ้นสันจมูกด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ คนตัวเล็กกว่าในชุดนักศึกษาเข้ารูปนั่งกอดอกแนบแน่น ไหล่บางเกร็งขึ้นด้วยความอึดอัด ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิแอร์ในห้องสมุดประชาชนโซนเงียบสงบแห่งนี้หรอกนะคะ แต่เป็นเพราะเจ้าตัวแสบข้างกายที่จะเอ๋ยแกล้งเอาศอกมาสะกิดแขนเขาอยู่ได้ไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วต่างหาก ไทป์—พ่อหนุ่มวิศวะปีสามร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะล้นเก้าอี้พนักพิงตัวเล็กๆ ของห้องสมุด—ไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบพราวระยับคู่นั้นมองลอดแพขนตายาวมาที่คีย์ด้วยสายตาที่คนโดนมองต้องใจกระตุกวูบ ไทป์ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นตามที่โดนคาดโทษหรอกค่ะ เจ้าตัวเลือกที่จะใช้ "สายตา" และ "รอยยิ้มมุมปาก" ในการก่อกวนหัวใจคนข้างๆ แทน ซึ่งมันร้ายกาจยิ่งกว่าคำพูดเป็นไหนๆ "โห... ใจร้ายจังเลยค่ะคุณคีย์ครับ... เอ๊ย ไม่ใช่, คุณคีย์เฉยๆ สิคะ" ไทป์จงใจแกล้งหยอกด้วยน้ำเสียงกระซิบแหบพร่าที่จงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินความจำเป็น ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ เป่ารดอยู่ข้างใบหูที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำของคนใส่แว่น "จะขังผมไว้กับกองหนังสือเหรอคะ? แต่ถ้าในห้องนั้นมีคุณอยู่ด้วย... ต่อให้ต้องอยู่ถึงชาติหน้า ผมก็ยอมนะ" "เพ้อเจ้ออะไรของนายเนี่ย! ถอยออกไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว!" คีย์รีบยกมือขึ้นผลักอกเสื้อรอมแพร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แม้แรงผลักนั้นจะแทบไม่ได้ทำให้ร่างสูงขยับเขยื้อนเลยก็ตาม ใบหน้าหวานงอหง้ำด้วยความเขินอายที่ถูกรุกหนัก ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบกระดูกซี่โครง บรรยากาศรอบตัวในมุมอับสายตาของชั้นหนังสือประวัติศาสตร์แห่งนี้ช่างเงียบสงบเสียจนเสียงหัวใจเต้นของตัวเองดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันเป็นความอึดอัดที่แปลกประหลาดค่ะ... อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ในขณะเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้กลับมีความหวานละมุนอบอวลอยู่รอบตัวราวกับมีใครเอาสายไหมมาละลายไว้ในอากาศ ห้องสมุดในยามบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ทอดเงายาวทับถมลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของคนตัวโตข้างกาย ยิ่งทำให้สมาธิที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคีย์กระเจิงหายไปหมดสิ้น เขาก้มหน้าลงมองสมุดโน้ตวิชาสถิติที่สะอาดเอี่ยม ปราศจากตัวเลขใดๆ เพิ่มเติมมานานกว่าสิบนาทีแล้ว เพราะมัวแต่เหลือบมองสันกรามคมชัดและมือหนาที่กำลังหมุนปากกาเล่นไปมาอย่างเพลิดเพลิน "ไหนบอกว่าจะมาติวหนังสือกันไงคะ ทำไมสมุดของนายถึงยังโล่งเตียนแบบนั้นล่ะ?" คีย์หาเรื่องชวนคุยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่เกาะกุมหัวใจ นิ้วเรียวจิ้มลงไปที่หน้ากระดาษว่างเปล่าของไทป์ "ก็มัวแต่มองคนแถวนี้ตั้งใจเรียนจนเพลินน่ะสิคะ..." ไทป์ตอบหน้าตาเฉย ดวงตาคมยังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่ยอมสบตาตรงๆ "อีกอย่าง... หนังสือเล่มไหนก็ไม่เห็นน่าอ่านเท่า 'คู่มือการเอาชนะใจคนใส่แว่นขี้โวยวาย' เล่มนี้เลยสักเล่ม" "ไทป์!" คีย์แหวเสียงหลง เกือบจะเผลอยกหนังสือเล่มหนาขึ้นมาเคาะหัวคนกวนประสาทเสียแล้ว ดีที่ยั้งมือไว้ทันเพราะนึกขึ้นได้ว่านี่คือห้องสมุด "ถ้ายังไม่เลิกพูดจาแปลกๆ แบบนี้ ฉันจะกลับหอแล้วนะ!" "โอ๋ๆๆ ล้อเล่นน่า... ห้ามโกรธกันสิคะคนดี" ไทป์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างนุ่มนวลและชวนให้ใจยวบยาบเสียเหลือเกิน ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาฉวยปากกาในมือของคีย์ไปถือไว้เอง พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแนบชิดกับไหล่บางของคีย์อย่างไร้ช่องว่าง "โอเคๆ ตั้งใจเรียนก็ได้... ไหนคะ ตรงไหนที่คีย์ไม่เข้าใจ ถามผมได้เลยนะ ผมสอนเก่งไม่แพ้ใครหรอก" ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินพอดีทำให้คีย์แทบไม่กล้าหายใจแรง กลิ่นกายสะอาดๆ ของไทป์โอบล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง ใบหน้าของไทป์ยามที่ตั้งใจอธิบายโจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกิน ดวงตาคมคายที่ปกติเอาแต่แพรพราวด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับฉายแววตั้งใจจริง นิ้วมือแข็งแรงที่จับปากกาชี้แนะแนวทางบนกระดาษเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ทุกๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านกระดาษ หรือยามที่ไหล่ชนกันเบาๆ ทุกครั้งที่มีการขยับตัว ล้วนทำให้กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของคีย์ ทำไม... ทำไมเวลาอยู่กับผู้ชายคนนี้ หัวใจถึงได้ไม่เคยสงบสุขเลยสักวินาทีเดียวนะคะ? จากที่เคยคิดว่าไทป์เป็นแค่ตัวน่ารำคาญที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตอันแสนสงบสุขของเด็กเนิร์ดคนหนึ่ง แต่พอนานวันเข้า พื้นที่ในหัวใจของคีย์ก็ถูกอีกฝ่ายรุกคืบเข้ามาทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้ม ความใส่ใจที่แฝงมากับการหยอกล้อ และสายตาคู่นั้น... สายตาที่บอกชัดเจนว่ามองเห็นแค่เขาคนเดียวในสายตา คีย์แอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายโจทย์ด้วยความเผลอไผล แพขนตายาวเป็นเงาทอดลงบนโหนกแก้มสันจมูกโด่งเป็นสันคม ริมฝีปากหยักได้รูปที่มักจะเอ่ยคำพูดกวนประสาทอยู่เสมอนั้น บัดนี้กำลังเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่คิดแก้โจทย์ยากๆ ภาพตรงหน้ามันช่าง... น่ามอง จนหัวใจเจ้ากรรมพองโตคับอก ให้ตายเถอะ... แพ้ทางอีกแล้วสินะเรา "มองค้างแบบนี้... แอบหลงเสน่ห์ผมเข้าแล้วล่ะสิคะคุณคีย์" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบarขidลอยมาเข้าหูอย่างกะทันหัน ทำเอาคนที่กำลังเหม่อมองอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างทันทีด้วยความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูและพวงแก้ม "ใครมองนายกัน! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยนะ!" คีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำเสียงติดจะตะกุกตะกักเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ฉันแค่... แค่กำลังดูว่านายคิดโจทย์ถูกหรือเปล่าต่างหากเล่า!" ไทป์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับมองอาการปากแข็งของคนข้างกายด้วยความเอ็นดูระคนมันเขี้ยว มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิกแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นสักทีข้อหาหมั่นไส้ในความน่ารัก แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ลงทันที *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นข้อความแชตจากใครบางคน... คีย์เหลือบสายตาไปมองเพียงแวบเดียว แต่ทว่าหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความหวานซึ้งเมื่อครู่ กลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที รอยยิ้มอุ่นๆ บนใบหน้าของไทป์แข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของคีย์—ข้อความจากรุ่นพี่ปีสี่คนสนิทที่เคยมีประเด็นกันเมื่อสัปดาห์ก่อน ซึ่งส่งตรงเข้ามาถามคำถามที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักรอยยิ้มของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้เหมือนที่นักเขียนตกหลุมรักเขานะคะ