เพื่อนชง เพื่อนยุ

"ถ้าพวกมึงยังไม่เลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่กู ภายในสามวินาทีนี้ กูจะเทกาแฟราดหัวพวกมึงทีละคน เริ่ม!" เสียงกระแทกแก้วกระดาษดังปึงลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของนายหนุ่มแว่นเจ้าระเบียบที่ตอนนี้กำลังสติแตกจนควันแทบออกหู คีย์ถลึงตาใส่เพื่อนสนิททั้งสองคนฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา บนหน้าจอมือถือของเขาปรากฏข้อความแชตในกลุ่มไลน์ 'แก๊งนี้มีแต่คนสวย' ที่เพิ่งเด้งรัวสิบข้อความติดกันเมื่อกี้ *(มีคนแถวนี้ใจเต้นตึกตักตอนโดนสวมแว่นให้ล่ะเว้ย)* - ข้อความจากไอ้กรณ์ตัวดี *(ติดแหง็กที่ห้องสมุดตึกคณะวิศวะเย็นนี้ สองต่อสอง ย้ำว่าห้ามหนีนะจ๊ะคีย์จ๋า)* - ตามด้วยแผนชั่วของยัยมิน "โหย ไวบ์มันได้เว้ยคีย์ มึงอย่าเพิ่งขัดลาภปากดิ" กรณ์ลอยหน้าลอยตาจิบชาเขียวเย็นเฉียบ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเพื่อนสนิท "กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ยัยมินต่างหากที่เป็นคนริเริ่มโปรเจกต์กู้ซากเกรดเฉลี่ยของมึง" "ใช่ค่ะคุณคีย์ขา เพื่อนหวังดีหรอกนะ ถึงได้ไปดีลกับพี่ไทป์เขาไว้เรียบร้อยแล้ว" มินลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ พร้อมกับดันสมุดเลคเชอร์เล่มหนามาตรงหน้า "บอกว่ามึงติดชีวะวิเคราะห์ตัวแม่ ที่อาจารย์สั่งแก้แล้วทำไม่ได้ และบังเอิญ... ก-อ-บ-บังเอิญ มากกก ที่พี่ไ0ทป์สุดหล่อขาประจำห้องสมุดเงียบสงบโซนตึกวิศวะ เขามີเวลาว่างช่วงเย็นพอดีเป๊ะ" คีย์กัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว มือที่ดันกรอบแว่นสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ "พวกมึงไปตกลงกับเขาโดยไม่ถามกูสักคำเนี่ยนะ!? แล้วทำไมต้องเป็นห้องสมุดตึกวิศวะ ทำไมต้องเป็นอีตาบ้านั่นด้วยเล่า!" "ก็เพราะตึกนั้นเงียบ แอร์เย็น และที่สำคัญ..." มินหรี่ตาลง ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่คีย์เห็นแล้วอยากจะคว้าแฟ้มฟาดหัวสักที "ไม่มีคนพลุกพล่าน เหมาะกับการเคลียร์ปัญหาหัวใจ เอ๊ย ปัญหาการเรียนเป็นที่สุดค่ะเพื่อนรัก สู้เขานะคะคนสวย ของอร่อยปากไม่ต้องลำบากเคี้ยวหรอก ปล่อยให้พี่เขาป้อน เอ๊ย ติวให้เต็มที่!" พูดจบ สองแสบก็คว้ากระเป๋าแล้วสลายตัวหายไปจากโรงอาหารคณะบริหารอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คีย์นั่งกำหมัดแน่นอยู่คนเดียวท่ามกลางความอับ ให้ตายเถอะ... นี่มันแผนสมคบคิดชัดๆ! หอนาฬิกาบอกเวลาสิบหกนาฬิกาตรง คีย์ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ของห้องสมุดเฉพาะกิจชั้นสามตึกวิศวะ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความเงียบสงบของตึกนี้ช่างตัดกับความวุ่นวายในอกของเขาเสียเหลือเกิน มือบางเอื้อมไปผลักบานประตูช้าๆ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับอากาศเย็นๆ ลอยปะทะจมูก และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้คีย์แทบอยากจะหันหลังเดินกลับลงไปเดี๋ยวนี้ ไทป์ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนได้รูป นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง แสงแดดสีส้มอ่อนยามเย็นที่สาดส่องผ่านกระจกใสขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูโดดเด่นสะดุดตา ดวงตาคมกริบหลังกรอบสายตาคู่สวยหันมามองตามเสียงเปิดประตู รอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเป็นเอกลักษณ์จุดขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร "มาแล้วเหรอครับ นึกว่าจะป๊อดหนีกลับบ้านไปซะแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซوด้วยความขบขัน ไทป์พับหนังสือในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาใกล้ชิดจนคีย์ต้องรีบถอยหลังกรูดไปชนชั้นหนังสือด้านหลังโดยอัตโนมัติ "ใครป๊อด! ฉันแค่... รถติดต่างหากเล่า!" คีย์แก้ตัวเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทั้งที่หัวใจตอนนี้เต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อ๋อ รถติดแถวโรงอาหารคณะบริหารสินะครับ" ไทป์ยิ้มพราย ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนคีย์รู้สึกเหมือนโดนต้อนให้จนมุม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกับกลิ่นสบู่สะอาดลอยเข้าจมูกจนเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "เพื่อนเธอนี่น่ารักจริงๆ นะ อุตส่าห์ฝากฝังฉันซะดิบดี กลัวฉันดูแลเธอไม่ดีหรือไง" "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ!" คีย์โวยวายกลบเกลื่อนความเขิน ยื่นเลคเชอร์ในมือไปกระแทกหน้าอกอีกฝ่ายเบาๆ "จะติวก็รีบติว ฉันมีเวลาจำกัดนะ สามสิบนาทีนี้ถ้าไม่รู้เรื่อง นายต้องรับผิดชอบ!" "โห ใจร้ายจัง อยู่กับผมแค่ครึ่งชั่วโมงเองเหรอ" ไทป์ทำหน้าหงอยลงแบบปลอมๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ไหนเอาชีทมาดูซิครับ คุณหนูเจ้าระเบียบ" ทั้งคิ้งนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงพลิกกระดาษและเสียงลมหายใจของกันและกัน ไทป์อธิบายเนื้อหาชีวะวิเคราะห์ได้อย่างฉาดฉานและเข้าใจง่ายกว่าที่คีย์คิดไว้เยอะ จากที่เคยคิดว่าคนกวนประสาทแบบนี้คงเอาแต่แกล้ง เขากลับมีความใส่ใจและใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกครั้งที่คีย์ทำหน้ามึนงง ไทป์ก็จะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ชี้จุดที่ต้องจำพร้อมกับอธิบายซ้ำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใกล้... จนคีย์แทบจะหยุดหายใจ "ตรงนี้เข้าใจรึยังครับ... หรือต้องให้ผมทบทวนตรงไหนให้อีกรอบ หืม?" ไทป์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่คมมองตรงมาที่ดวงตาของคีย์นิ่งสนิท ไอร้อนจากตัวของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวแก้มของคีย์ร้อนผ่าว "พ... พอเลย นายถอยไปไกลๆ เลยนะไทป์!" คีย์ผลอกอกแกร่งเบาๆ แล้วรีบก้มหน้ามองสมุดในมือ เม้มปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวของอีกฝ่ายมันชวนให้ใจสั่นเกินไปแล้ว "เขินอีกแล้วนะเรา" ไทป์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมมาดีดหน้าผากคนปากแข็งเบาๆ ทีหนึ่ง "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว ตั้งใจฟังต่อนะครับคนเก่ง เดี๋ยวติวเสร็จผมพาไปกินบิงซูร้านโปรดเป็นการไถ่โทษ" คีย์ชะงักเงยหน้าขึ้นมอง "ใครบอกว่าจะไปกับนาย?" "ก็ใจเธอบอก..." ไทป์กระซิบเสียงพร่า แววตาหวานเชื่อมจนคีย์ต้องรีบเบนสายหนีไปมองนอกหน้าต่างแทบไม่ทัน ให้ตายเถอะ... แบบนี้มันเกินต้านทานไปแล้วจริงๆ นะ! แสงไฟนีออนในห้องสมุดเริ่มสว่างขึ้นเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนเกือบหกโมงเย็น ทั้งสองคนเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย ไทป์เดินนำหน้าเพื่อไปส่งคีย์ที่หน้าตึก ท่ามกลางความเงียบยามเย็นที่มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆ "ขอบใจสำหรับวันนี้..." คีย์เอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะยืนรอลิฟต์ "เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นคำตอบตกลงไปกินข้าวด้วยกันวันหลัง... จะดีใจกว่านี้นะครับ" ไทป์หันมาส่งยิ้มละมุนให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบที่คีย์ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน คีย์เม้มปาก หัวใจเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่อยู่ กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายตามนิสัยเดิม แต่จังหวะนั้นเอง หน้าจอมือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต คีย์หยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ปลายนิ้วเรียวเผลอกดเปิดดูข้อความที่ส่งเข้ามาในกลุ่มแชตลับของตัวเอง โดยไม่ทันสังเกตว่าเจ้าตัวแสบส่งอะไรมา *(แก... ดูนี่ดิ กูได้ข่าววงในมาว่า...)* ข้อความภาพสกรีนช็อตจากเพจมหาวิทยาลัยปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับหัวข้อข่าวตัวโตที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงชั่วขณะ **'เตือนภัย! นศ.ระวังแก๊งมิจฉาชีพแอบอ้างเป็นอาจารย์และนักศึกษาคณะวิศวะ หลอกลวงให้ไปติวหนังสือลำพังในตึกร้างโซนC'** คีย์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที ...เดี๋ยวนะ ตึกวิศวะโซน C ที่เขากำลังยืนอยู่ตอนนี้... มันคือตึกที่กำลังจะรีโนเวทไม่ใช่เหรอวะ!? *- สมุดบันทึกสีน้ำตาล -*