สั่งข้าวแถมเบอร์พี่ไรเดอร์ แต่ทำไมพี่เขาจีบรูมเมตผม?

"บอกกี่ครั้งแล้วนะคะว่าให้ถอดรองเท้าไว้ข้างนอก! แล้วนี่อะไร... ถุงแกงหกเลอะพื้นครัวอีกแล้วนะนายไทป์!" เสียงโวยวายของคีย์ดังลั่นห้องชุดขนาดกลางทันทีที่ก้าวขาพ้นประตู ร่างบางในชุดเสื้อเชื๊อด้านในทับด้วยผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์กำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปดอยู่รำ่อม มือข้างหนึ่งถือกระดาษทิชชูเปียกปึกใหญ่ ส่วนอีกข้างชี้ไปยังคราบน้ำแกงสีส้มที่กระเด็นเปรอะเปื้อนพื้นกระเบื้อง แต่เจ้าของชื่อกลับทำเพียงแค่ยักไหล่กวนๆ สองข้าง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่กับกางเกงวอร์มตัวเก่งเดินน่องเปลือยเข้ามาเหยียบย่ำตรงจุดที่เพิ่งบ่นไปสดๆ ร้อนๆ แบบไม่สะทกสะท้าน ไทป์ส่งยิ้มหยันมาให้แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่จนคีย์อยากจะคว้าไม้กวาดมาฟาดสักทีสองที "โหน้องคีย์ครับ ใจเย็นก่อน น่ารักจังเลยวะ บ่นเป็นคุณยายแก่ๆ ไปได้... ดูดิ ขนาดโมโหแก้มยังป่องเป็นซาลาเปาเลยอะ อยากจิ้มว้า" ไทป์ไม่พูดเปล่า ยังยื่นนิ้วชี้ทำท่าจะมาจิ้มแก้มเขาจริงๆ จนคีย์ต้องรีบเบี่ยงหน้าหลบแทบไม่ทัน "ใครน้องนาย! แล้วหยุดทำหน้าทะเล้นใส่ฉันสักทีนะ ไทป์! นายเป็นรูมเมตหรือเป็นเวรกรรมที่ชาติที่แล้วฉันทำไว้ฮะ ถึงได้ตามมาผลาญสุขฉันไม่เว้นแต่ละวันเนี่ย!" คีย์กระแทเสียงใส่ ปาซากทิชชูลงถังขยะด้วยความหมั่นไส้ แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ปกับคำว่า 'น่ารักจังเลยวะ' ที่หลุดออกมาจากปากคนตัวสูงเมื่อครู่ซะได้ บ้าจริง... ทำไมช่วงนี้ไอ้บ้านี่ขยันหยอดจนเขาต้องคอยตั้งรับแทบไม่ไหวอยู่เรื่อยเลยนะ! "อ้าว ก็เป็นรูมเมตที่รูปหล่อ พ่อรวย และก็... กำลังจะมีความรักไงครับ" ไทป์ลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี ทิ้งตัวลงนั่งแผ่หลาบนโซฟาตัวนุ่ม คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถหน้าจอเล่นหน้าตาเฉย ปล่อยให้คนขี้บ่นยืนกำมือแน่นอยู่คนเดียว "ความรักอะไรของนายอีก เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปเช็ดพื้นเลยนะ!" "ไม่ได้เพ้อเจ้อเว้ย ความรักกำลังวิ่งเข้าใส่ผมเต็มๆ ต่างหาก... นี่ๆ คีย์ มาดูนี่ดิ" ไทป์กวักมือเรียกยิกๆ พร้อมกับตบเบาะโซฟาข้างตัวแปะๆ สีหน้าเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั่นอย่างชัดเจนจนคีย์หรี่ตามองด้วยความระแวง "อะไรของนายอีก อย่ามาไม้ไหนนะ" "น่า เร็วๆ ดิ เรื่องใหญ่ระดับชาติเลยนะเว้ย" คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่ขาก็ยอมเดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอีกฝั่ง เว้นระยะห่างจากอีกฝ่ายพอสมควร ไทป์ไม่รอช้า ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาจ่อหน้าเขาแทบจะชนจมูก บนหน้าจอคือแอปพลิเคชันแชตสีเขียว หน้าต่างการสนทนากับใครบางคนที่มีชื่อโปรไฟล์เท่ๆ ว่า *'พี่กรณ์ ไรเดอร์สายซิ่ง'* พร้อมกับข้อความล่าสุดที่ทำเอาคีย์ขมวดคิ้วมุ่น *[พี่กรณ์ ไรเดอร์สายซิ่ง: น้องไทป์ครับ สั่งกะเพราหมูกรอบพิเศษไข่ดาวรอบนี้ เดี๋ยวพี่แถมเบอร์ส่วนตัวให้เป็นกรณีพิเศษนะ สนใจเปลี่ยนสถานะจากลูกค้ามาเป็นคนรู้ใจไหมครับ อิอิ]* คีย์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา สมองประมวลผลอยู่สามวิก่อนที่ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างจะตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความรู้สึกหงุดหงิดพิลึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ทำไมไอ้เด็กวิศวะนี่ถึงมีเสน่ห์เรี่ยราดนักวะ! แค่สั่งข้าวเที่ยงมากินกันที่ห้อง ทำไมถึงมีไรเดอร์มาหยอดขอเบอร์แถมจีบโต้งๆ แบบนี้ได้วะเนี่ย! "ดูดิ มึง... พี่เขาบอกว่าจะพาไปซิ่งมอเตอร์ไซค์รับลมหนาวด้วยนะเว้ย ก็น่าสนใจดีเหมือนกันเนอะ หน้าตาในรูปโปรไฟล์ก็ดูคมเข้มสไตล์แบดบอยดีด้วย" ไทป์พูดพลอยทำท่าทางเคลิบเคลิ้ม แกล้งทำเป็นบิดตัวไปมาเขินอาย ทั้งที่หางตาแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของคนข้างๆ ที่ตอนนี้ใบหน้าหวานเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าบอกบุญไม่รับอย่างเห็นได้ชัด "ก็ไปสิ! ใครห้ามนายเล่า อยากไปซิ่งก็เชิญไปเลยนะ จะได้ไม่ต้องมาเกะกะรกตาฉันแถวนี้ด้วย!" คีย์กระแทกเสียงใส่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินหนีเข้าห้องนอนด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ทำไมวะ... ทำไมพอได้ยินว่าไอ้บ้านี่จะมีคนมาจีบ หรือมันทำท่าจะไปสนใจคนอื่น หัวใจมันถึงได้รู้สึกเหมือนโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้ล่ะ! คีย์พยายามบอกตัวเองว่าเขากำลังรำคาญ แค่รำคาญเสียงน่ารำคาญกับความกวนประสาทของอีกฝ่ายก็เท่านั้น ไม่ได้รู้สึกอะไรเกินเลยไปกว่านั้นเลยสักนิด! แต่ก้าวเท้าไปได้แค่สองก้าว ข้อมือเรียวก็ถูกมือหนาคว้าหมับไว้เสียก่อน แรงดึงที่ไม่มากไม่น้อยทำให้ร่างของคีย์เซถลาล้มลงไปนั่งแปะบนตักแกร่งของอีกคนอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ Nนจนขนลุกซู่ "ปล่อยนะ! นายจะทำบ้าอะไรเนี่ยไอ้ไทป์!" คีย์โวยวายลั่น หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รlบใช้มือทุบไหล่กว้างของอีกฝ่ายปั๊กๆ เพื่อประท้วง แต่ไทป์กลับรวบเอวบางไว้แน่นด้วยแขนข้างเดียวราวกับคีมเหล็ก ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสนุกสนานเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความจริงจังบางอย่างที่ทำให้คีย์หายใจสะดุด "หึงเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต "ใครหึง! บ้าหรือเปล่า! ปล่อยฉันนะเว้ย!" คีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง หลบสายตาวับวามคู่นั้นด้วยความร้อนรน หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินเสียงมัน "ปากแข็งชะมัด... แต่รู้ไหมครับว่าต่อให้พี่ไรเดอร์เขาจะขับรถเท่แค่ไหน หรือส่งข้อความมาหยอดผมอีกกี่ร้อยรอบ..." ไทป์จงใจเว้นจังหวะ ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ อบอุ่นจนคีย์เผลอนิ่งค้างไปชั่วขณะ "...ผมก็ไม่สนหรอก เพราะในสายตาผมตอนนี้ มีคนแถวนี้กำลังทำหน้าหงุดหงิดใส่ผมจนน่ารักน่าเอ็นดูอยู่คนเดียวแล้วล่ะครับ" คีย์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดหยอดคำหวานพวกนั้นพุ่งตรงเข้าชนกลางใจจนตั้งรับไม่ทัน ร่างบางแข็งทื่อ ปากอ้าพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็หาเสียงตัวเองไม่เจอ ทำได้เพียงจ้องมองรอยยิ้มพราวระยับในดวงตาคู่นั้นที่กำลังสะท้อนภาพเงาของตัวเขาเองอยู่ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นดังแข่งกันจนน่ากลัว ไทป์ค่อยๆ ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน คีย์หลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกต่อต้านที่มีทั้งหมดละลายหายไปกับสัมผัสอ่อนโยนที่อีกฝ่ายกำลังมอบให้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ *ปิ๊งป่อง!* ไทป์ชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดแย้ง ก่อนจะยอมผละใบหน้าออกห่างอย่างเสียดาย คีย์ลืมตาขึ้น หอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด รีบผลักอกอีกคนแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนถอยหลังกรูดทันที "ทะ...โทรศัพท์นายดังน่ะ ไปดูสิ!" คีย์แหวเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ ไทป์ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดที่ไม่แพ้กัน แต่พอสายตาคมกวาดมองข้อความล่าสุดบนหน้าจอที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ร่างสูงก็ชะงักกึก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าแข็งค้างไปทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง คีย์ยืนกอดอกมองท่าทีแปลกๆ ของรูมเมตด้วยความสงสัย "ใครส่งมาอีกละ ไรเดอร์คนเดิมเหรอ?" ไทป์ไม่ได้ตอบคำถาม มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความนั้นเต็มๆ ตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสีหน้าซีดเผือด แปลกประหลาด และเต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่ถูกเปิดเผย *[unknown: น้องคีย์ครับ เพื่อนรูมเมตตัวแสบของน้องที่ชื่อไทป์น่ะ... แอบสั่งเค้กวันเกิดเซอร์ไพรส์น้องมาสามวันติดแล้วนะ สนใจลงมารับของเองข้างล่างตึกไหมครับ ไทป์เขินจนไม่กล้าขึ้นไปบอกเองแล้ว]* ขอบคุณที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนชวนใจเต้นของคีย์กับไทป์ด้วยกันนะคะ!