เมื่อไทป์เริ่มรุกหนัก

"ถอยไปเลยนะไอ้บ้านั่น... มันมาอยู่ที่หน้าห้องเขาได้ยังไงวะเนี่ย!" คีย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือซ้ายยังกำลูกบิดประตูแน่นราวกับมันคือชูชีพสุดท้ายในมหาสมุทร ส่วนมือขวานี่สั่นระริกจนแว่นสายตาเกือบจะร่วงหล่นลงมาอยู่ที่ปลายจมูกอยู่รอมร่อ เบื้องหน้าของเขาคือร่างสูงโปร่งของไทป์—ผู้ชายที่ทำลายสถิติการทำให้หัวใจคนอื่นเต้นผิดจังหวะได้บ่อยที่สุดในสามโลก เจ้าตัวยืนกอดอกพิงผนังห้องฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ แถมยังมีหน้ามาส่งยิ้มเจ้าเลفةพิมพ์นิยมที่เห็นแล้วอยากจะหยิบรองเท้าแตะแถวนั้นปาใส่หน้าสักทีสองที "อ้าว คีย์... ยืนอ้างปากค้างแบบนี้หมายความว่าไงคะ จะชวนเราเข้าไปกินกาแฟในห้องเหรอ หรือว่า..." ไทป์ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท พร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองลวกๆ ท่าทางแบบนั้นมันทั้งร้ายกาจและดาเมจแรงเกินต้านทานสำหรับคนใจบางอย่างเขาเสียจริง "ใครจะไปชวนคุณเข้าห้องกันล่ะ! แล้วคุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้วไม่ไปนอนห้องตัวเองหรือไง หน้าห้องผมเนี่ยมันมีป้ายติดไว้เหรอว่า 'เชิญผู้ชายปากเสียมานั่งสิงได้ตามสบาย' ห๊ะ!" คีย์โวยวายเสียงดังลั่นทางเดิน พร้อมกับพยายามดันประตูให้ปิดลง แต่ทว่า... ไร้ประโยชน์ค่ะ เพราะไทป์ไวกว่า เขาก้าวเท้าเข้ามาขวางรอยแยกระหว่างประตูกับวงกบไว้ได้อย่างทันท่วงที แถมยังใช้มือข้างหนึ่งดันขอบประตูไว้หน้าตาเฉย "โหดร้ายจังเลยนะคะคนสวย... เอ้ย คนหล่อ" ไทป์จงใจแก้คำพูดหน้าตาเฉยแถมยังกะพริบตาปริบๆ ส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้อีกต่างหาก "พอดีว่าห้องเรามันเงียบเหงาเกินไปน่ะค่ะ นอนไม่หลับ เลยคิดถึง... เอ้ย คิดว่าอยากจะมาตรวจความปลอดภัยแถวนี้สักหน่อย ใครจะรู้ว่าเปิดประตูออกมาแล้วจะเจอคุณข้างห้องหน้าตาตื่นพอดิบพอดี สงสัยเราจะมีจิตสัมผัสตรงกันนะคะเนี่ย" "จิตสัมผัสบ้าบออะไรของคุณเล่า! หลบไปเลยนะ ผมจะนอน!" คีย์กัดฟันกรอด พยายามออกแรงผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายให้พ้นทาง แต่ไทป์กลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน แถมยังฉวยโอกาสรวบข้อมือของเขาเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่แนบลงมาบนผิวเนื้อ ทำให้คีย์สะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน ไขสันหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที ดวงตากลมใต้กรอบแว่นเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากที่เคยอ้าจะเถียงกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ปล่อยนะไทป์!" "ไม่ปล่อยค่ะ" ไทป์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากทีเล่นทีจริง เป็นโทนเสียงทุ้มนุ่มและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน จนคีย์ถึงกับชะงักไป ดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าไม่ได้พราวระยับด้วยความขี้เล่นเหมือนทุกที แต่มันกลับฉายแววบางอย่างที่ลึกซึ้งและจริงใจจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงแอร์คอมเพรสเซอร์จากด้านนอกที่ดังฮัมเบาๆ ไทป์ค่อยๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขามากขึ้นทีละนิด ทีละนิด จนคีย์ต้องเอนตัวหลบโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางชนเข้ากับกรอบประตูห้องด้านหลังอย่างจัง กลายเป็นว่าตอนนี้เขากำลังถูกคนตัวโตกว่ากักขังไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "คุณ... คุณจะทำอะไร ถอยไปห่างๆ เลยนะ" คีย์พยายามกดเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจข้างในอกมันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงอยู่แล้ว ไทป์นี่มันอันตรายจริงๆ อันตรายต่อสุขภาพจิตและระบบไหลเวียนโลหิตเป็นบ้า! "ไม่ได้แกล้งค่ะ" ไทป์กระซิบเสียงเบา ชิดริมใบหูของเขาจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดผิวแก้ม "ที่ผ่านมาอาจจะชอบกวนประสาท ชอบแกล้งให้คุณโมโห... เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คุณหันมามองผม แต่ตอนนี้... ผมไม่อยากเป็นแค่อดีตเพื่อนบ้านกวนๆ ของคุณแล้วล่ะคีย์" คำพูดนั้นทำเอาคีย์สมองตื้อตันไปชั่วขณะ ความโกรธ ความขัด และความหงุดหงิดที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเคอะเขินที่ตีรันวนเวียนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ปากที่มักจะไวErrorsกว่าสมองเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับหนักอึ้งราวกับมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย เมาหรือไง" คีย์หลบสายตา เลี่ยงไปมองที่เสื้อยืดสีดำของอีกฝ่ายแทน "ไม่ได้เมาค่ะ มีสติครบถ้วนดีทุกประการ" ไทป์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวอีกข้างเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเขาออกให้อย่างอ่อนโยน การกระทำที่แสนจะทะนุถนอมนั้นทำเอาคีย์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แพ้... เขาแพ้ทางคนแบบนี้ที่สุด แพ้ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั่นตลอด "คีย์... เราจีบคุณอยู่นะคะ รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย" ประโยคบอกเล่าธรรมดาที่ตรึงร่างของคนฟังไว้กับที่ ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์แว่นเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่อตั้งสติได้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะกระกระสนออกมาข้างนอก ไทป์ไม่ได้พูดเล่น ดวงตาคู่นั้นจริงจังและมั่นคงเสียจนคีย์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ ในจังหวะที่คีย์กำลังสมองประมวลผลไม่ทันและอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับด้วยความเขินจัดจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของไทป์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ไทป์ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากของคีย์จนแทบจะสัมผัสกัน "หึ... สงสัยจะมีคนไม่อยากให้เราคุยกันนานแล้วล่ะค่ะ ไว้พรุ่งนี้เช้า... ผมจะมารับไปกินกาแฟใหม่นะคะ คุณแฟน" พูดจบร่างสูงก็ถอยหลังกลับไปตั้งหลักยิ้มกริ่ม ทิ้งให้คีย์ยืนหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกอยู่หน้าห้องคนเดียว โดยที่สมองยังคงเออเร่อหมุนติ้วกับคำว่า 'คุณแฟน' ที่อีกฝ่ายเพิ่งจะหยอดใส่หน้าไปเมื่อกี้ คีย์รีบผลุบหายเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูดังปัง ล็อกกลอนแน่นหนาถึงสามชั้น ก่อนจะทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ใบหน้าร้อนผ่าวราcomีคนเอาเตารีดมาแนบ ให้ตายเถอะ... แบบนี้มันเกินรับไหวแล้วนะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของสองคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!