ความอึดอัดที่ไม่อาจเก็บงำ

"เลิกพูดจาบ้าๆ แบบนั้นสักทีได้ไหม!" ฉันตะโกนออกไปโดยไม่สนเลยว่าเสียงตัวเองจะสั่นแค่ไหน มือที่กำแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือมันสั่นระริก ยิ่งเห็นสายตาของไทป์ที่จ้องมองมาด้วยความเอ็นดูผสมกับความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้แบบนั้น หัวใจเจ้ากรรมของฉันมันก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไทป์หยุดเดินเข้ามาหา เขาขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวเล็กน้อยของฉันเบาๆ นิ้วเรียวยาวนั่นลากผ่านพวงแก้มที่ร้อนผ่าวของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยแต่มันกลับทำให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก "ทำไมถึงต้องกลัวขนาดนั้นล่ะคีย์... การเป็นแฟนกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?" "ไม่ใช่ว่าแย่!" ฉันถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิท "แต่นาย... นายมันเอาแน่เอานอนไม่ได้ นายชอบเล่นสนุกกับความรู้สึกคนอื่น แล้วถ้าวันหนึ่งนายเบื่อขึ้นมาล่ะ? ถ้าคนที่นายบอกว่าคลั่งรักกลายเป็นแค่ของเล่นชิ้นโปรดที่นายโยนทิ้งไปตอนไหนก็ได้... ฉันจะเป็นยังไง!" ไทป์เงียบไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับถูกกระชากความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันจนไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความแมนแบบวิศวะที่ฉันคุ้นเคยมันโอบล้อมตัวฉันไว้จนดิ้นไม่หลุด "ผมเคยทำตัวให้นายเห็นว่าผมเป็นคนแบบนั้นด้วยเหรอ?" เสียงของเขาต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ที่ผ่านมาผมพยายามแทบตายเพื่อให้ได้อยู่ข้างนาย... นายยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าที่ผมกวนประสาท ที่ผมแกล้ง... มันก็เพราะผมอยากให้นายมองแค่ผมคนเดียว" "พอเถอะไทป์... ฉันไม่ฟังแล้ว" ฉันผลักอกเขาออกเต็มแรง คว้าแจ็กเก็ตตัวหนาที่พาดอยู่บนเก้าอี้แล้วหมุนตัวเปิดประตูพรวดออกไปโดยไม่หันกลับไปมองสีหน้าของคนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลัง สมองฉันมันตื้อไปหมด ความสับสนตีรวนกันจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้หายอึดอัด ฉันวิ่งออกมาจากคอนโดของเขาโดยไม่คิดชีวิต ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าที่ร้อนฉ่าของตัวเอง ฉันไม่ได้โกรธไทป์หรอก... ฉันแค่โกรธตัวเอง โกรธที่แพ้ทางเขา โกรธที่คำว่า 'คลั่งรัก' ของเขาเล่นงานหัวใจจนอยู่หมัด โกรธที่ตัวเองดันไปมีความสุขกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกแบบนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวไม่หยุด ข้อความจากไทป์เด้งขึ้นมารัวๆ ฉันกดปิดเครื่องทิ้งอย่างคนเสียสติ เดินโซเซไปตามทางเดินยาวที่เงียบสงัดของคอนโด ความรู้สึกมันเหมือนกับระเบิดที่กำลังจะทำงานในอก นี่สินะที่เขาเรียกว่า 'ความอึดอัดที่ไม่อาจเก็บงำ' ยิ่งพยายามหนี ใจฉันมันยิ่งโหยหาอยากจะกลับไปถามคำถามเดิมซ้ำๆ ว่าที่พูดมาทั้งหมดน่ะ... พูดจริงหรือแค่ล้อเล่นกันแน่ ขณะที่ฉันกำลังจะกดลิฟต์เพื่อลงไปที่ลานจอดรถ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นไล่หลังมา "คีย์! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงไทป์ตะโกนก้อง เสียงเขามีความหงุดหงิดปนความร้อนใจอย่างปิดไม่มิด ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาที่ยืนหอบหายใจอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว แววตาของเขาไม่ได้มีความขี้เล่นกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "บอกให้หยุดไง!" เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง "ถ้าจะหนีไปแบบนี้... ก็บอกมาให้ชัดๆ ว่าที่นายไม่ยอมตกลงคบกับผม เป็นเพราะนายไม่ชอบผม หรือเพราะนายกลัวว่าผมจะทิ้งนายจริงๆ" ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ความเงียบระหว่างเรามันบีบคั้นจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ สายตาเขาที่กดดันให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความจริงมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "ถ้าฉันตอบว่า... กลัวจนทำตัวไม่ถูกล่ะ?" ฉันถามออกไป เสียงสั่นเครือจนน่าสมเพช ไทป์ชะงักไป วินาทีนั้นเขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดแน่นจนหน้าฉันซบลงบนแผ่นอกแกร่งของเขา ความอบอุ่นที่แผ่ออกมามันทำให้กำแพงในใจที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นอ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน "งั้นก็ไม่ต้องไปไหนอีก... อยู่ในอ้อมกอดผมตรงนี้ แล้วฟังให้ชัดๆ ว่าผมไม่ได้แค่ล้อเล่น" ทว่าในจังหวะที่หัวใจฉันกำลังจะใจอ่อนยวบ มือถือในกระเป๋ากางเกงของฉันที่ฉันเพิ่งปิดไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยแจ้งเตือนจากหน้าจอล็อก... ข้อความจาก 'แม่' ที่ส่งมาหาฉันตอนที่ฉันยังไม่ได้อ่าน มันเป็นข้อความที่ทำให้ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่างจนฉันต้องดันไทป์ออกห่าง 'คีย์... แม่รู้เรื่องลูกกับเด็กวิศวะคนนั้นแล้วนะ กลับบ้านมาคุยกันเดี๋ยวนี้ อย่าให้แม่ต้องไปตามถึงที่นั่น!' ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคีย์และไทป์มาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปค่ะ