ทะเลาะกันครั้งใหญ่

"ถ้าจะมาเพื่อตอกย้ำให้ฉันรู้สึกผิดกับแม่ ก็เชิญกลับไปเลยนะไทป์... ตอนนี้ฉันไม่พร้อมจะคุยกับใครทั้งนั้น" เสียงของคีย์สั่นพร่า แม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่มันก็หลุดลอยเหมือนคนกำลังจะขาดใจ ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่จากการนั่งกอดเข่ามานานหลายชั่วโมงไม่ได้หันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งเปิดประตูระเบียงห้องพักเข้ามา ไทป์หยุดยืนนิ่ง ความกวนประสาทที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาที่ฉายความกังวลจนเห็นได้ชัด เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูดกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่กลับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ เหมือนกำลังต้อนแมวที่กำลังตื่นตระหนก "ฉันไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติมคีย์ แต่ฉันมาเพื่อรับผิดชอบ" "รับผิดชอบเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตา "นายจะรับผิดชอบยังไง? จะไปบอกแม่ฉันเหรอว่าที่ลูกชายเขาเสียคนแบบนี้ เป็นเพราะนาย? หรือจะบอกว่าเราคบกันจริงๆ แล้วให้แม่ฉันไล่ฉันออกจากบ้าน? นายมันก็แค่เด็กวิศวะนิสัยเสียที่ทำอะไรไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง ไทป์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าคีย์พอดี เขาตัดสินใจทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้อง เพื่อให้ระดับสายตาเท่ากับคนบนเตียง มือหนาเอื้อมไปหมายจะแตะไหล่บาง แต่คีย์กลับสะบัดหนีอย่างแรง "อย่ามาแตะตัวนะ!" "โอเค... ไม่แตะ" ไทป์ยอมยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองคนตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนที่มักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทางกวนประสาท "คีย์ฟังนะ... ฉันรู้ว่าเรื่องที่แม่เธอรู้มันใหญ่มาก แต่การที่เธอหนีมาขังตัวเองแบบนี้ มันไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลยนะ ยิ่งเธอนิ่ง ยิ่งเธอเงียบ แม่เธอก็ยิ่งกังวล" "แล้วนายอยากให้ฉันทำยังไงล่ะ!" คีย์ตวาด เสียงสะอื้นเริ่มหลุดออกมา "ฉันมันคนขี้ขลาด... ฉันไม่เหมือนนายที่ทำอะไรก็มั่นหน้าไปหมด ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันบอกความจริงไป ชีวิตที่ฉันสร้างมามันจะพังหมดเพราะแค่นายคนเดียว!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ไทป์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้โกรธกับคำรุนแรงที่ได้รับ เพราะเขารู้ดีว่าคีย์กำลังกลัวจนสติแตก "ชีวิตเธอไม่พังหรอก" ไทป์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เพราะถ้าพัง... ฉันก็จะพังไปกับเธอด้วย เธอคิดว่าฉันลากเธอลงมาในโลกของฉัน แล้วฉันจะทิ้งเธอไว้กลางทางเหรอ? คีย์... ฉันอาจจะดูกวนประสาท ชอบแกล้งเธอให้โกรธจนหน้าแดง แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอโวยวาย ฉันมีความสุขนะ เพราะนั่นหมายความว่าเธอยังให้ความสนใจฉันอยู่... แต่คราวนี้ ฉันไม่ตลกด้วยแล้วนะ" คีย์ชะงัก เงยหน้ามองคนที่ปกติมักจะยิ้มแย้ม แต่ตอนนี้กลับมีเพียงแววตาที่จริงจังจนน่ากลัว "เราจะกลับบ้านไปบอกท่านพร้อมกัน" ไทป์พูดต่อ "ฉันจะรับผิดชอบทุกคำพูด ทุกการกระทำ ถ้าท่านจะด่า จะว่า หรือจะไล่ฉันออกจากชีวิตเธอ ฉันก็ยอม... แต่ขอแค่เธออย่าผลักไสฉันในวันที่เธอกำลังแย่แบบนี้ได้ไหม? ขอแค่จับมือฉันไว้... แค่นั้นพอ" คีย์มองมือนั้นที่ยื่นออกมาอีกครั้ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างค่อยๆ อ่อนยวบลงเหมือนน้ำแข็งที่เจอกับความอบอุ่น ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดและแพ้ทางคนตรงหน้าอย่างราบคาบ มือบางที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปวางลงบนมือหนาของไทป์ ทันทีที่สัมผัสกัน ไทป์ก็ไม่รอช้าที่จะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คีย์ซบหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ โดยมีฝ่ามือหนาคอยลูบแผ่นหลังปลอบประโลมอย่างเบามือ "ฉันขอโทษนะที่ตะคอกใส่" คีย์พึมพำเสียงอู้อี้ "ไม่เป็นไร... ถือว่าหายกัน เรื่องที่แกล้งให้เธอทำการบ้านจนดึกเมื่อคืน" ไทป์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละออกแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่แก้มใสอย่างเบามือ "ยิ้มหน่อยดิ คนน่ารักขี้โวยวายของฉันหายไปไหนแล้ว" "ไอ้บ้า..." คีย์ตีไหล่ไทป์เบาๆ หนึ่งที ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินที่ยังไม่จางหายจากคราบน้ำตา "เออ จริงสิ" ไทป์ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก "ก่อนจะกลับไปเผชิญหน้ากับคุณแม่ ฉันมีของจะให้" ไทป์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ให้คีย์ดู มันเป็นร่างข้อความยาวเหยียดที่ดูจริงจังและเตรียมพร้อมสำหรับการ 'ขอลูกชายท่าน' อย่างเป็นทางการ คีย์อ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ไว้ว่า 'และสุดท้าย... ผมรักลูกชายคุณแม่มากนะครับ มากจนไม่อยากให้เขาต้องร้องไห้เพราะความไม่เอาไหนของผมอีกต่อไป' คีย์อ่านจบแล้วหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เขากำลังจะเอ่ยปากแซว แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกัน... ไม่ใช่แชตจากไทป์ แต่เป็นแชตกลุ่มครอบครัวที่เด้งขึ้นมา 'แม่: คีย์... แม่ไม่ได้อยากจะบังคับลูกนะ แต่แม่แค่รอคำตอบ... และแม่ก็นั่งดูอยู่หน้าหอพักลูกมาสิบนาทีแล้ว ออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้ ทั้งลูก ทั้งคนที่เป็นต้นเหตุด้วย' ทั้งคีย์และไทป์มองหน้ากันตาค้าง ความเงียบที่แสนอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ไทป์หน้าซีดลงทันทีขณะที่คีย์เบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า "เฮ้ย... นี่แม่ฉันไม่ได้แค่ขู่ แต่แม่มาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้คีย์กับไทป์มาถึงตอนนี้นะคะ!