เพื่อนกลุ่มนี้มันชงเข้มไปไหม

เสียงตบโต๊ะดังปังจนแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์สะเทือน เกือบจะทำลาเต้เย็นราคาเกือบหลักร้อยหกใส่ชีทสรุปวิชาเคมีอินทรีย์ที่ดิฉัน... เอ๊ย คีย์ นั่งหลังขดหลังแข็งทำมาสามชั่วโมงเต็ม "พวกแกจะเสียงดังกันทำไมเนี่ย! นี่ห้องฉันนะเว้ย ไม่ใช่สนามฟุตบอลโรงเรียน!" คีย์โวยวายพร้อมกับดันแว่นหนาเตอะขึ้นสันจมูกด้วยปลายนิ้วที่สั่นนิดๆ ด้วยความหัวเสีย ดวงตากลมภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังไอ้พวกเพื่อนตัวดีสามคนที่ถือวิสาสะพังประตูเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกบรรจุชานมไข่มุกและไก่ทอดเต็มสองมือ โดยเฉพาะ 'ไอ้เติ้ล' หัวโจกตัวแสบที่กำลังทำหน้าลอยชาย ทิ้งตัวลงนั่งแผ่หลาบนโซฟาตัวโปรดของเขาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลยสักนิด "โหน้องคีย์ครับ... เอ้ย น้องคีย์ขา ใจเย็นก่อนสิคะพวกเราแค่ซื้อของอร่อยมาฝากเพื่อนรักต่างหาก" เติ้ลลากเสียงกวนประสาท พรางส่งยิ้มพินพิเทาที่ดูยังไงก็รู้ว่ากำลังกลั้นขำจนตัวสั่น "อีกอย่าง... เราไม่ได้มากันแค่นี้ซะหน่อย จริงไหมวะไอ้ไทป์" คำว่า 'ไอ้ไทป์' ทำเอาคีย์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงโปร่งของหนุ่มวิศวะปีสอง เจ้าของรอยยิ้มมุมปากที่คีย์เسเกียดนักเกียรติหนา (แต่แอบมองบ่อยที่สุด) ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ในมือมันถือกล่องเค้กสอดไส้สตอเบอร์รี่สด—ของโปรดที่คีย์เคยหลุดปากพูดไปแค่ครั้งเดียวเมื่อชาติปางก่อน ไทป์ปรายตามองคีย์ด้วยแววตากรุ้มกริ่มที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่เห็นทีไรคีย์ต้องรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่สันหลังวาบ "พอดีเดินมาทางเดียวกันกับพวกนี้... เลยติดสอยห้อยตามมาเนียนดูหน้าคนแถวนี้ด้วยว่ายังสบายดีอยู่ไหม เห็นช่วงนี้เก็บตัวเงียบ ไม่ยอมตอบแชตใครเลย" "ฉันไม่ได้เงียบ ฉันปั่นงานอยู่!" คีย์เสียงสูงใส่ทันที พยายามเบนสายตาหนีใบหน้าหล่อเหลาที่ก้าวเข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวเร็วจلน่าตกใจ ไทป์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน แต่เว้นระยะห่างไว้พอสมควร... แม้ว่าไอร้อนจากตัวมันจะแผ่ซ่านมาแตะผิวเนื้อของคีย์จนใจสั่นเล่นๆ ก็ตาม "ปั่นงานหรือปั่นประสาทตัวเองกันแน่วะไอ้คีย์" เสียงแซวจาก 'ปอนด์' เพื่อนสนิทอีกคนดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักจาก 'มีน' สาวหล่อประจำกลุ่มที่กำลังรื้อถุงไก่ทอดอย่างสบายใจเฉิบ "เนี่ย ตั้งแต่พวกฉันเข้ามา สายตากล้องหนุ่มเจ้าระเบียบอย่างแกไม่ได้มองชีทเลยสักนิด เอาแต่มองไอ้ไทป์สลับกับกล่องเค้ก... โถ่ พ่อคุณ เอ็นดูเขาก็บอกมาเหอะ" "ใครมอง! ใครมองวะไอ้ปอนด์! พูดจาพล่อยๆ แบบนี้เดี๋ยวฉันไล่ออกนอกห้องนะ!" คีย์หน้าแดงแจ๋ ร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู รีบคว้าหนังสือชีววิทยาเล่มหนาขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้แทบไม่ทัน ความขี้โวยวายของเขาในยามนี้นอกจากจะไม่ได้ช่วยให้เพื่อนเกรงกลัวแล้ว มันยังกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้พวกมันพากันหัวเราะชอบใจกันใหญ่ "โหย แรงมากแม่ ไล่เพื่อนผู้แสนดีที่หอบเสบียงมาประเคนให้เนี่ยนะ" เติ้ลทำท่าทางโอเวอร์แอคติ้ง เอามือกุมอกราวกับอกหักรักคุด "แกดูมันดิไอ้ไทป์ น้องคีย์ใจร้ายกับพวกเราจังวะ แต่แปลก... ทำไมกับแกไอ้มนุษย์น้ำแข็ง ถึงยอมให้มันมานั่งป้วนเปี้ยนในห้องได้ทุกวันวะเนี่ย" ประโยคคำถามทีเล่นทีจริงของเติ้ลทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ มีนกับปอนด์หยุดเคี้ยวไก่ทอดแล้วหันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นแพ็กเกจเดียวกัน คีย์ลดหนังสือชีวะลงช้าๆ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน สายตากวาดมองเพื่อนแต่ละคนที่กำลังทำหน้าตาเหมือนรู้ทันความลับจักรวาล ไทป์ยังคงนิ่งเงียบ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาลุ่มลึกที่จ้องมองมาที่คีย์นิ่งๆ มือหนายื่นกล่องเค้กสตรอเบอร์รี่ไปวางไว้ตรงหน้าหนุ่มแว่นเจ้าระเบียบ นิ้วเรียี่ยเคาะเบาๆ ที่ฝากล่องสองสามที "ก็ไม่ได้อยากมาป้วนเปี้ยนหรอก..." ไทป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ ลากเสียงยาวจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ "แต่ถ้าไม่มา... เดี๋ยวใครบางคนแถวนี้จะแอบกินมาม่าแทนข้าวแล้วก็มานั่งหงุดหงิดใส่แมวข้างห้องอีก" "ไอ้ไทป์!" คีย์แยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนมันสักทีข้อหาพูดจาจี้ใจดำและทำตัวน่าหมั่นไส้เกินเยียวยา แต่ไทป์ไวกว่า มันรวบข้อมือทั้งสองข้างของคีย์เอาไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย รั้งตัวคีย์ให้ขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความอบอุ่นเฉพาะตัวปะทะเข้ากับปลายจมูกของคีย์เต็มๆ "เบาๆ สครับคนสวย..." ไทป์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความขี้เล่นแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความจริงจังที่ทำเอาคีย์สมองโล่งโ조ง "เดี๋ยวเพื่อนๆ เขาเข้าใจผิดคิดว่าเรากำลังสวีทกันอยู่จริงๆ นะ" "ใครสวีทกับแกวะ! ปล่อยมือเลยนะ ไอ้บ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส!" คีย์ดิ้นขลุกขลักหน้าดำหน้าแดง พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับท่าเสียงเชียร์และเสียงผิวปากแซวจากแก๊งเพื่อนด้านหลังดังลั่นห้อง "อื้อหือ! ชงเข้มยิ่งกว่าชาไทยปักษ์ใต้ก็คู่พวกแกนี่แหละวะ!" เติ้ลตะโกนแซวพร้อมปรบมือแปะๆ "แบบนี้ไม่ต้องรอให้ถึงปีใหม่หรอกมั้ง จัดงานแต่งเลยไหม เดี๋ยวพวกฉันตัดชุดรอ!" "แต่งบ้าแต่งบออะไร! พวกแกกลับไปเลยนะ! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลย!" คีย์โวยวายลั่นบ้าน หน้าตาเหวี่ยงวีนสุดขีดแต่ใบหูกลับแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ ยิ่งท่าทางแบบนั้น รอยยิ้มของไทป์ก็ยิ่งกว้างขึ้น มือหนาที่กุมข้อมืออยู่ไม่ได้ปล่อยแถมยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับจงใจแกล้งให้คนปากแข็งแถวนี้ดิ้นตายไปข้างหนึ่ง บรรยากาศในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ ความวุ่นวาย และกลิ่นไอความหวานที่ชวนให้นุบหนิบหัวใจเกินกว่าจะปฏิเสธ... ทว่า ในจังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อนๆ และไอ้หนุ่มวิศวะตัวแสบให้สำนึกผิด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* คีย์เหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในเสี้ยววินาทีนั้น ข้อความจากบัญชีนิรนามที่เพิ่งส่งเข้ามาใหม่ปรากฏเด่นหร่า พร้อมกับรูปถ่ายระยะประชิดของเขาและไทป์ในท่าทางแนบชิดเมื่อครู่... พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในGกายของคีย์เย็นเฉียบลงทันที *["แอบมองเขามานาน... เมื่อไหร่จะยอมบอกความจริงเขาสักทีล่ะครับ คนสวย"]* คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่า... เจ้าของข้อความนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากห้องนี้เลยแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มกับความวุ่นวายของแก๊งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!