คนขี้หึงที่ซ่อนไม่มิด

"บอกมาก่อนค่ะว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมต้องส่งยิ้มหวานหยดย้อยขนาดนั้นเบอร์นั้นด้วย ถ้าตอบไม่เคลียร์ วันนี้ฉันจะงดเป็นคนจ่ายค่ากาแฟให้คุณสามวันติดเลยนะ" เสียงกระซิบที่พยายามกดให้ต่ำแต่สั่นเครือด้วยความหงุดหงิดดังลอดไรฟันของคีย์ เจ้าของกรอบแว่นทรงเหลี่ยมที่ตอนนี้กำลังขยับแว่นขึ้นลงด้วยความเร็วสูงเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเคืองในแว่นตา ดวงตาคู่สวยหลังเลนส์จ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งของไทป์—นายวิศวะปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทเป็นที่หนึ่ง ซึ่งตอนนี้กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ร้านกาแฟหน้าคณะด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ชนิดที่เรียกว่าตรงกันข้ามกับคนข้างๆ แบบฟ้ากับเหว เรื่องของเรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อห้านาทีที่แล้ว ตอนที่พวกเรากำลังยืนต่อแถวรอลาเต้เย็นโปรดของคีย์ แล้วจู่ๆ 'รุ่นพี่กรณ์' ประธานชมรมถ่ายภาพหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะสถาปัตย์ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาทักทาย พร้อมกับยื่นกระดาษโน้ตแปะลายมือชื่อพร้อมเบอร์โทรศัพท์ใส่มือคีย์ต่อหน้าต่อตาไทป์แบบไม่เกรงใจฟ้าดิน แถมยังทิ้งท้ายด้วยประโยคชวนเลี่ยนว่า *“น้องคีย์สนใจมาเป็นแบบให้โปรเจกต์จบพี่หน่อยไหมครับ พอดีพี่มองหาแรงบันดาลใจน่ารักๆ อยู่พอดี”* นั่นแหละค่ะชนวนเหตุ... แรงบันดาลใจน่ารักบ้าบออะไรกัน! หน้าตาอย่างคีย์ออกจะดุและเจ้าระเบียบจะตายไป! "อ้าว หึงผมเหรอคะเนี่ย" ไทป์ยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสันจมูกเกือบจะชนกับกรอบแว่นของอีกฝ่าย จนคีย์ต้องรีบผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ใบหูขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงต้นคอ "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยไทป์!" คีย์โวยวายเสียงหลง รีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกห่าง "ฉันแค่เสียดายเงินค่ากาแฟต่างหากเล่า! อีกอย่าง รุ่นพี่เขาแค่มารy- มารยาทดีใส่เฉยๆ หรอกน่า" "อ๋อ... มารยาทดีจนให้เบอร์พร้อมนัดเดตย่อยๆ ว่างั้นเถอะ?" ไทป์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นเมื่อครู่เริ่มเจือแววขุ่นเคืองจางๆ ดวงตาคมกวาดมองไปทางโต๊ะมุมร้านที่รุ่นพี่คนนั้นเพิ่งเดินกลับไปนั่งอย่างไม่วางตา ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าคนปากแข็งที่กำลังหลบสายตา "แล้วกระดาษโน้ตแผ่นนั้นล่ะค่ะ อยู่ไหนแล้ว? ไหนเอามาให้ผมดูหน่อยซิว่าเขาเขียนอะไรจีบเธอบ้าง" "จะบ้าหรือไง ฉันขยำทิ้งถังขยะไปตั้งแต่เดินพ้นตัวพี่เขาแล้วเหอะ!" คีย์ลอยหน้าลอยตาตอบ ทั้งที่ในใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ท่าทางเก้ๆ กังๆ แบบนั้นแหละค่ะที่ทำให้ไทป์หลุดขำพรืดออกมาอย่างเอ็นดู มือหนาเอื้อมไปขยี้กลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่าด้วยความหมั่นเขี้ยว จนเจ้าตัวร้องประท้วงเสียงดังแล้วปัดมือเขาออกแทบไม่ทัน "นี่! อย่ามาจับผมนะ! ยุ่งจริง!" "ก็เธอน่ารักเวลากลบเกลื่อนนี่นา" ไทป์กระซิบเสียงนุ่ม ทิ้งน้ำเสียงกวนประสาทเมื่อครู่ไปจนหมด เหลือเพียงแววตาพราวเสน่ห์ที่ทำให้คนมองต้องใจสั่นสะท้าน "ใครจะไปอดใจไหวล่ะครับ ตัวก็แค่นี้ แต่ทำเป็นพองขนใส่ผมทุกวัน ระวังเถอะ... วันไหนผมทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ เธอจะไม่ได้แค่งดจ่ายค่ากาแฟหรอกนะ" คำพูดกำกวมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำเอาคีย์พูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ สมองตื้อตันจนประมวลผลคำตอบโต้ไม่ทัน ได้แต่กummหมัดแน่นแล้วหันไปสนใจแก้วกาแฟในมือพนักงานที่เพิ่งยื่นมาให้เพื่อหนีความอาย ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเขินอวนความปั่นป่วนของคู่กัดคู่นี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคีย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *Rrr...* คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสงสัย นิ้วเรียวกดปลดล็อกหน้าจอเพื่อดูว่าใครส่งข้อความมาในเวลาแบบนี้ แต่พอสายตาปะทะเข้ากับชื่อของคนที่ส่งมา หัวใจที่เพิ่งสงบลงก็กลับเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง ข้อความจาก: **[พี่กรณ์ สถาปัตย์]** *“น้องคีย์ครับ ลืมบอกไปว่ากระดาษแผ่นนั้นนอกจากเบอร์โทรแล้ว มีไอ디ไลน์ส่วนตัวของพี่แปะอยู่ด้วยนะ สนใจทักมาคุยเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวก็ได้ครับ พี่รออยู่นะ”* คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหลือบตามองไทป์ที่ตอนนี้หรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือเขาด้วยสัญชาตญาณดิบของคนขี้หึงที่ซ่อนไม่มิด รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวพ่อหนุ่มวิศวะจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "ใครส่งมาคะ... หน้าตาถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น" ไทป์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคีย์นึกเสียวสันหลังวาบ รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาจริงจังที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอย่างที่เข้ามาใกล้คนของตัวเอง และก่อนที่คีย์จะทันได้อ้าปากแก้ตัว ไทป์ก็เอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์มือถือจากมือเขาไปหน้าตาเฉย พร้อมกับกดพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วแสงโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตแม้แต่น้อย! ... กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความน่ารักปนน่าหยิกของเจ้าแว่นขี้โวยวายกับนายวิศวะขี้หึงคนนี้ด้วยนะคะ! แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!