กฎเหล็กของหัวหน้าทีม

กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอน้ำกรดพุ่งทะลักเข้าสู่โพรงจมูกทันทีที่เงาดำมหึมานั้นทะยานผ่านม่านควันเข้ามา นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งโลหิตของบอสลับระดับ S จ้องเขม็งมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาทึบราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่วร้อน "ระวัง!" ฟีนิกซ์ตะโกนลั่น ร่างเพรียวในชุดเกราะหน่วยกู้ภัยกระโจนเข้าประชิดตัวคีย์อย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน มือเรียวคว้าคอเสื้อของคนกวนประสาทแล้วเหวี่ยงหลบพ้นรัศมีกรงเล็บมหึมาที่ตะกุยพื้นหินจนแตกละเอียดเป็นJellyผงในพริบตา แรงลมจากการโจมตีเฉียดผ่านใบหูจนผิวเนื้อแสบแปลบ แต่แทนที่จะสำนึกในบุญคุณหรือแสดงอาการหวาดกลัว คีย์กลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน มือเรียวยาวสอดเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ตตัวเก่งอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาเรียวรีพราวระยับมองร่างของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยที่ล้มทับอยู่บนตัวเขาด้วยท่าทางหมิ่นเหม่ "ใจเย็นน่า หัวหน้า... ถึงผมจะเสน่ห์แรงจนคุณอดใจพุ่งเข้ามาโถมกอดไม่ไหว แต่ช่วยดูสถานการณ์รอบตัวนิดนึงครับ บอสตัวโตขนาดนี้ รอให้เราเคลียร์เสร็จค่อยไปเข้าห้องแต่งงานกันสองต่อสองยังไม่สายนะ" ฟีนิกซ์กัดฟันกรอด ใบหน้าหวานคมที่ปกติมักจะนิ่งสนิท บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ทั้งจากสถานการณ์คับขันและคำพูดกวนประสาทของคนใต้ร่าง เขายันมือกับพื้นหินแล้วกระชากเสียงลอดไรฟัน "หุบปากแล้วลุกขึ้นมาซะ คีย์! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้น บอสระดับ S ตัวนี้มีเกราะพลังงานหนาเตอะ อุปกรณ์สนับสนุนของผมกำลังคำนวณจุดอ่อน ถ้าไม่อยากตายเป็นปุ๋ยคาดันเจี้ยน ก็หยิบปืนไรเฟิลคู่ใจของคุณขึ้นมาแล้วเล็งให้ตรงจุดซะ!" "ครับๆ รับทราบครับผม..." คีย์ลากเสียงกวนประสาทพลางยันกายลุกขึ้นอย่างไม่รีเวลาร้อนรน นัยน์ตาคู่คมที่ทอประกายขี้เล่นเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีดโกนในเสี้ยววินาทีเมื่อนิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสด้ามปืนสไนเปอร์คู่ชีพ ปัง! เสียงคำรามของกระสุนเวทมนตร์แหวกอากาศพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง เป้าหมายไม่ใช่หัวหรือลำตัวมหึมาของบอส แต่เป็นจุดเชื่อมต่อข้อต่อใต้เข่าซ้าย—จุดอับที่ฟีนิกซ์เพิ่งส่งข้อมูลวิเคราะห์มาให้ผ่านระบบสื่อสารส่วนตัวแบบเรียลไทม์ ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดของบอสระดับ S ร่างมหึมาเซถลาลงไปคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น แรงสะเทือนทำเอาผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือนฝุ่นตลบ ฟีนิกซ์เบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แม้ปากจะบอกว่าเก่งนักหนา แต่การคำนวณวิถีกระสุนในเสี้ยววินาทีท่ามกลางแรงกดดันระดับนี้... ฝีมือของสไนเปอร์จอมกวนคนนี้ไม่ใช่แค่คำคุยโวอย่างที่เขาเคยปรามาสไว้จริงๆ "ไงครับ?" คีย์หมุนปืนในมือรอบหนึ่งก่อนจะพาดมันไว้บนบ่า เอียงคอมองคนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฝีมือระดับนี้ พอจะผ่านเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยของคุณหัวหน้าหน่วยจอมเจ้าระเบียบหรือยังครับ หรือต้องให้ผมโชว์ยิงทะลุรูเข็มโชว์อีกสักรอบดี" ฟีนิกซ์หุบสีหน้าตกใจกลับมาเป็นความเย็นชาอย่างรวดเร็ว เขายกแท็บเล็ตในมือขึ้นมากดสั่งการระบบบาเรียป้องกัน พร้อมกับปรายตามองคนข้างตัวด้วยหางตา "อย่าเพิ่งได้ใจไป คีย์... นี่เป็นแค่บททดสอบแรกเท่านั้น" ฟีนิกซ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายการต่อสู้ลอยแตะจมูก "กฎเหล็กข้อที่หนึ่งของทีมผมคือ ห้ามประมาท และห้ามทำอะไรนอกแผนเด็ดขาด... ถ้าคุณยังกล้าขัดคำสั่งผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมจะยึดกระสุนของคุณแล้วโยนออกนอกดันเจี้ยนจริงๆ ด้วย" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่จริงจังไร้ ริ้วรอยล้อเล่น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดึงให้เงียบงันลงชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอมเริ่มสั่นคลอน แต่ก่อนที่คีย์จะได้ทันเอ่ยปากหยอกล้อกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกประหลาดนี้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ฟีนิกซ์และคีย์หันขวับไปมองพร้อมกัน และในวินาทีนั้นเอง... ร่างของนักผจญภัยในชุดเกราะชุ่มเลือดก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นเข้ามากระแทกพื้นแทบเท้าของพวกเขา พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนจากความมืดมิด—คนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และกุมความลับทั้งหมดของดันเจี้ยนนี้เอาไว้! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไป100%ด้วยกันในตอนนี้นะครับ