ดันเจี้ยนระดับ D ที่ไม่หมู

"ถอยหลังสามก้าว... แล้วหุบปากซะ ถ้าไม่อยากให้สมองคุณกระจายติดผนังถ้ำ" เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของฟีนิกซ์เย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิใต้ดินระดับลบเสียอีก นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือยุทธวิธีสีดำกระชับดาบยาวคู่ใจแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงเงาทมิฬนับร้อยที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากความมืดอย่างเป็นระบบ ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นยาแดง คีย์กลับทำในสิ่งที่คนปกติเขาไม่ทำกัน มือเรียวที่ควรจะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจขึ้นมาตั้งรับ กลับเอื้อมไปจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตกันกระแทกให้หัวหน้าหน่วยกู้ภัยจอมเจ้าระเบียบหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งยิ้มยียวนที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่โลกใบนี้เคยมีมา "ใจเย็นน่า หัวหน้าฟีนิกซ์... หน้าตึงแบบนั้นเดี๋ยวริ้วรอยก่อนวัยมันจะถามหาเอา เอาเป็นว่าถ้าเราสองคนต้องตายกันที่นี่จริงๆ ผมขอสารภาพอะไรอย่างนึงได้ไหมครับ?" คีย์เอ่ยกลั้วหัวเสียงหัวเราะในลำคอ ทั้งที่รอบตัวมีเสียงคำรามต่ำๆ จากฝูงมอนสเตอร์สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ฟีนิกซ์ปัดมือระκำกวนประสาทนั้นออกอย่างไม่ไยดี ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้รอยยิ้มบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาสีเทาเข้มตวัดมองคนข้างกายด้วยความหงุดหงิดปนระอา "เก็บคำสารภาพงี่เง่าของคุณไว้ไปพูดกับยมบาลเถอะครับ คีย์! พวกมันมาแล้ว!" สิ้นเสียงคำรามลั่น ดาร์กฮาวด์ฝูงใหญ่ร่างเท่าลูกวัว ดวงตาสีแดงฉานดุจโลหิตก็พุ่งทะยานเข้าใส่พวกเขาราวกับห่าฝน ความมืดมิดในดันเจี้ยนระดับ D ที่ประเมินค่าผิดพลาด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนรกขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย ตูม! ฟีนิกซ์พุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า ดาบในมือฟาดฟันเข้าใส่ร่างของมอนสเตอร์ตัวแรกที่กระโจนเข้ามาจนเลือดสีดำทะลักกระเซ็นย้อมผนังถ้ำ การเคลื่อนไหวของเขาเฉียบคม เด็ดขาด และงดงามราวกับนักฆ่ามืออาชีพ สมกับที่เป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัยแถวหน้า ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีท่าทีลังเล มีเพียงสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ทว่า... จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป มอนสเตอร์สามตัวล้อมกรอบเขาจากด้านหลัง ในจังหวะที่ดาบของฟีนิกซ์ติดพันอยู่กับการปะทะกับตัวยักษ์เบื้องหน้า ปลายกรงเล็บแหลมคมของดาร์กฮาวด์อีกตัวกำลังจะตะปบเข้าที่หัวไหล่ของเขา! "ระวังครับคุณชาย!" เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากอย่างรุนแรง ฟีนิกซ์รู้สึกได้ถึงวงแขนแข็งแกร่งที่เกี่ยวเอวเขาไว้กระชากถอยหลังไปเสี้ยววินาที กรงเล็บมรณะเฉือนผ่านอากาศไปเพียงไม่กี่มิลลิเซนติเมตร เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงดัดแปลงพิเศษดังสนั่นหวั่นไหว "ปัง!" กระสุนนัดเดียวทะลวงกะโหลกของดาร์กฮาวด์ตัวนั้นจนแหลกละเอียดเป็นจุล แรงสะท้อนจากการยิงระยะประชิดทำให้ร่างของคีย์เซถลาจนเกือบล้ม แต่เขากลับใช้ไหล่ของตัวเองเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกให้กับฟีนิกซ์แทน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และเหงื่อกาฬปะทะเข้ากับต้นคอของฟีนิกซ์ ในระยะประชิดที่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันเต้นรัวระส่ำ "บอกแล้วว่าให้อยู่ใกล้ๆ ผม คุณนี่ดื้อชะมัด..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับที่มืออีกข้างของคีย์ยังคงเหนี่ยวไกยิงคุ้มกันอย่างไร้ที่ติ รัศมีการยิงของสไนเปอร์หนุ่มในระยะประชิดไม่ได้ด้อยไปกว่าระยะไกลเลยแม้แต่น้อย ทุกนัดคือความตายที่แม่นยำราวกับจับวาง ฟีนิกซ์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธความประมาทของตัวเอง โกรธความกวนประสาทของอีกฝ่าย และ... ประหลาดใจกับความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่กำลังโอบกอดเขาไว้ท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ "ปล่อยผมได้แล้วครับ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น!" ฟีนิกซ์กัดฟันกรอด ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของคีย์เบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อท่ามกลางความมืดกลับทรยศคำพูดของเจ้าตัวอย่างสิ้นเชิง คีย์หัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววขี้เล่น บัดนี้กลับมีความจริงจังและดุดันวาบผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที "ใครว่าคุณอ่อนแอเล่า... ผมแค่กลัวว่าถ้าไม่มีคนคอยกวนใจ คุณจะหน้าบูดจนแก่ตายไปซะก่อนต่างหาก" "ปากดีนักนะ!" ฟีนิกซ์สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม พลิกตัวกลับไปฟันดาบใส่ฝูงมอนสเตอร์ที่ดาหน้าเข้ามาอีกระลอกด้วยความโมโหปนเขินอาย เคมีระหว่างพวกเขาทั้งสองคนร้อนระอุขึ้นแข่งกับอุณหภูมิในดันเจี้ยน การประสานงานอย่างไร้รอยต่อระหว่างดาบประชิดตัวและกระสุนปืนสนับสนุนเริ่มสร้างช่องว่างให้พวกเขากวาดล้างมอนสเตอร์ลงทีละตัว สองตัว จนพื้นถ้ำเนืองนองไปด้วยซากศพสีดำทมิฬ ผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีที่ยาวนานราวกับชั่วกัลปวสาน เสียงคำรามสุดท้ายก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจโยนตัวของคนทั้งคู่ที่ยืนพิงหลังชนกันอยู่ท่ามกลางซากกองเลือด คีย์ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ รอยยิ้มมุมปากยังคงอยู่ แม้เนื้อตัวจะมอมแมมไปด้วยเขม่าควันและคราบเลือด "เห็นไหมครับ? บอกแล้วว่าดันเจี้ยนระดับ D ก็แค่สถานที่มาเดินเล่นชมวิว... อะแอ้ม!" คำพูดติดตลกของคีย์ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีแผ่นดินไหวขนาดย่อม รอยร้าวสีแดงฉานแตกแขนงไปทั่วพื้นถ้ำ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังยิ่งกว่าฝูงดาร์กฮาวด์นับร้อยรวมกันดังสะท้อนมาจากเบื้องล่าง ฟีนิกซ์หน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อก้มลงมองแผนที่โฮโลแกรมในมือที่จู่ๆ ก็กระพริบเตือนสัญญาณสีแดงฉานระดับวิกฤต "ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับ D... บ้าจริง!" ฟีนิกซ์อุทานเสียงดังลั่น สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แรงสั่นสะเทือนแบบนี้... มันคือดันเจี้ยนเบรก! และพลังงานที่กำลังตื่นขึ้นข้างล่างนั่น..." ยังไม่ทันที่ฟีนิกซ์จะพูดจบ ผนังหินผาสუქทึบเบื้องหน้าก็พังทลายลงมาด้วยแรงระเบิดมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับกลุ่มก้อนพลังงานสีทมิฬที่แผ่รังสีอำมหิตกดทับลงมาจนคนทั้งคู่แทบหายใจไม่ออก และในวินาทีที่ม่านควันจางลง ร่างมหึมาของบอสลับระดับ S ที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในชั้นนี้ ก็ก้าวเท้าเหยียดย่างออกมาจากความมืด พร้อมกับจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยนัยน์ตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความมันส์นี้นะครับ