ภารกิจแรกคือการจ้องจะเล่นงานกัน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และเศษซากอารยธรรมที่พังทลายของดันเจี้ยนระดับ S คือฉากหลังอันยอดเยี่ยมสำหรับการตาย—หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือการเสียโฉม แต่สำหรับ “คีย์” แล้ว มันคือสถานที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับการหยิบลูกอมรสมะนาวขึ้นมาเคี้ยวเล่นแก้เบื่อ “ถ้าท่านหัวหน้าหน่วยยังทำหน้าเครียดเป็นตูดหม้อแบบนั้น ระวังรอยตีนกาจะถามหาเร็วกว่ากำหนดนะครับ ด้วยความหวังดีจากใจพลซุ่มยิงหน้าตาดีคนนี้เลย” น้ำเสียงยียวนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันภายในซากปรักหักพังของวิหารโบราณ คีย์พาดปืนไรเฟิลซุ่มยิงยาวเกือบสองเมตรไว้บนบ่า ท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะ มากกว่าจะอยู่ท่ามกลางดงมอนสเตอร์กระหายเลือดที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปหมาดๆ “เก็บปากแล้วหุบยิ้มกวนประสาทนั่นซะ ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดต่อไปฝังอยู่ระหว่างคิ้วของนาย แทนที่จะเป็นหัวมอนสเตอร์” ฟีนิกซ์ หัวหน้าหน่วยกู้ภัยและสนับสนุนพิเศษเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดโกน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแสงสะท้อนมองตรงมาที่คีย์ด้วยความหงุดหงิดระคนรังเกียจ ฟีนิกซ์เกลียดพวกไร้ระเบียบ และคีย์คือคำจำกัดความที่สมบูรณ์แบบของคำว่า ‘ตัวปัญหา’ ตั้งแต่หัวจรดเท้า “โหดร้ายจังเลยนะครับคนสวย… เอ๊ย หมายถึงท่านหัวหน้า” คีย์แกล้งทำเป็นสะดุ้ง เขายกมือขึ้นทาบอกทำท่าทางตื่นกลัวอย่างเสแสร้ง “ผมอุตส่าห์ช่วยชีวิตคุณจากเงื้อมมือของเจ้าตัวเบ้อเริ่มเมื่อกี้ด้วยกระสุนนัดเดียว แทนที่จะได้ยินคำว่า ‘ขอบคุณนะคีย์’ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำขู่ฆ่าซะงั้น หัวใจดวงน้อยๆ ของผมบอบช้ำหมดแล้วนะครับเนี่ย” “ถ้าสมองนายยังมีรอยหยักอยู่บ้าง นายคงจะจำได้ว่าหน้าที่ของพลซุ่มยิงสนับสนุนคือการคุมเชิงจากระยะไกล ไม่ใช่การเดินดุ่มๆ เข้ามากลางวงล้อมแล้วทำตัวเป็นเป้าซ้อมยิงเพื่อให้ฉันต้องพะวงหน้าพะวงหลัง!” ฟีนิกซ์ก้าวประชิดตัวเข้ามาด้วยความเร็ว ร่างเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เครื่องแบบหน่วยกู้ภัยหยุดยืนห่างจากคีย์เพียงแค่คืบเดียว ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวฟีนิกซ์จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ “นายมันพวกนอกคอก ไร้วินัย และไว้ใจไม่ได้” คีย์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับฟีนิกซ์ ดวงตาสองสีคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ปราศจากความหวาดกลัวต่อรัศมีอำนาจที่ฟีนิกซ์แผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย “แต่ ‘พวกนอกคอก’ คนนี้ไม่ใช่เหรอครับ ที่เพิ่งช่วยกบาลหัวหน้าหน่วยคนเก่งจากการโดนเจ้าเบhemoth แอบลอบสังเคราะห์พลังงานอัดใส่ข้างหลังเมื่อนาทีที่แล้ว?” คีย์กระซิบเสียงทุ้มต่ำ แววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับฟีนิกซ์… คนเราทุกคนต่างก็มีวิธีเอาตัวรอดในนรกแห่งนี้แตกต่างกันไปทั้งนั้น” กลิ่นอายความอันตรายผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของเฟርโรโมนเฉพาะตัวที่เล็ดลอดออกมาจากความตึงเครียด ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด ฟีนิกซ์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี แม้ริมฝีปากบางเฉียบจะเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง แต่หัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกกลับทรยศความนิ่งขรึมภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เพราะความกลัว… แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่ผู้ชายตรงหน้าสามารถปั่นป่วนระบบประสาทของเขาได้ทุกครั้งที่อ้าปากพูด “นายมัน…” ฟีนิกซ์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำยกขึ้นหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นทาง ทว่า ก่อนที่ฝ่ามือของฟีนิกซ์จะได้สัมผัสกับแผ่นอกของคีย์ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัวสาดส่องบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นสีเลือด พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ คีย์หุบยิ้มกวนๆ บนใบหน้าทันที สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นเต็มพิกัด มือแกร่งคว้าข้อมือของฟีนิกซ์เอาไว้แน่นโดยอัตโนมัติเพื่อดึงให้หลบพ้นจากเศษหินก้อนมหึมาที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานวิหาร “ระวัง!” คีย์ตะโกนลั่นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องที่ดังมาจากส่วนลึกที่สุดของดันเจี้ยน แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นเข้าหากัน ฟีนิกซ์เสียหลักล้มลงไปบนพื้นหินเย็นเฉียบโดยมีร่างสูงของคีย์ทาบทับโถมลงมาปกป้องไว้ ใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ดวงตาสบประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพังที่กำลังพังทลายลงมาปิดตายทางออก ฟีนิกซ์เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของคนที่เขาเพิ่งจะต่อปากต่อคำด้วยเมื่อครู่ ขณะที่คีย์จ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม และในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาทมิฬขนาดยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองตรงมายังพวกเขาจากมุมมืด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน และเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ