มอนสเตอร์ที่คาดไม่ถึง

ปลอกกระสุนทองเหลืองกลิ้งตกลงบนพื้นหินอ่อนที่เปียกชื้น ส่งเสียงกริ๊งกรางบาดแก้วหู ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและกำมะถันที่คละคลุ้งไปทั่วอุโมงค์ใต้ดินแคบๆ "ถ้าคุณยังเล็งพลาดเป้าอีกแค่เซนติเมตรเดียว หัวผมคงได้กลายเป็นรังผึ้งไปแล้วครับ คุณหัวหน้าหน่วยกู้ภัย" คีย์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลก ทั้งที่แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือดสดๆ จากรอยแผลถลอกที่หัวไหล่ ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นกันฝุ่นหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์เบื้องหน้า ปืนไรเฟิลซุ่มยิงคู่ใจถูกเปลี่ยนสภาพมาเป็นกระบองเหล็กยามประชิดตัว เนื่องจากพื้นที่ของซอกผนังหินแห่งนี้คับแคบเกินกว่าจะกางลำกล้องยาวๆ ได้ ฟีนิกซ์ไม่แม้แต่จะชายตาแลคำเย้าแหย่นั้น เขากัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งกดห้ามเลือดที่ต้นแขนของตัวเองในขณะที่มืออีกข้างกระชับดาบสั้นพลังงานแสงจันทร์ ดวงตาสีไพลินเข้มดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองเงาดำมหึมาที่กำลังเบียดตัวเข้ามาตามผนังอุโมงค์ "หุบปากแล้วเอาสมาธิมาไว้ที่เป้าหมายเถอะน่า คีย์... ถ้าไม่อยากตายที่นี่" ฟีนิกซ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความเย็นชาที่เคยมีบัดนี้เจือปนไปด้วยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "เวрмаเทอร์" มอนสเตอร์กลายพันธุ์ระดับสูงที่ตัวใหญ่เกินกว่าจะเข้ามาในอุโมงค์นี้ได้ตามธรรมชาติ ลำตัวของมันเป็นปล้องสีดำสนิท มีขาเป็นก้ามปูเหล็กกล้าที่บดขยี้หินผาจนแหลกละเอียด และที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ที่กำลังจ้องมองเหยื่อด้วยความกระหาย ช่องว่างระหว่างผนังหินสองด้านกว้างไม่ถึงเมตร บีบังคับให้คีย์และฟีนิกซ์ต้องแนบชิดติดกันอย่างไร้ทางเลือก แผ่นหลังกว้างของฟีนิกซ์แนบสนิทอยู่กับหน้าอกของคีย์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันจนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ "พื้นที่จำกัดแบบนี้ ปืนยาวไร้ประโยชน์ ดาบสั้นของคุณฟันมันไม่เข้าถึงจุดอ่อนหรอกนะครับ" คีย์กระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงแม้จะยังคงความยียวน แต่ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอขาวทำให้ฟีนิกซ์สะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "แล้วคุณมีแผนดีกว่านั้นหรือไง นายสไนเปอร์ปากดี" ฟีนิกซ์สวนกลับทันควัน พยายามเบี่ยงตัวหนีความแนบชิดที่เริ่มทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทว่าพื้นที่อันน้อยนิดทำให้การขยับตัวยิ่งทำให้ร่างกายของพวกเขายิ่งเบียดเสียดกันแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก "มีสครับ... จับเอวผมไว้แน่นๆ แล้วเตรียมตัวรับแรงกระแทก" สิ้นคำพูด คีย์ไม่รอให้ฟีนิกซ์ได้ทักท้วง มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวสอบของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยผู้เจ้าระเบียบดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบติดกันไร้ช่องว่าง ก่อนที่เขาจะใช้เท้าถีบเข้ากับผนังหินแล้วเหวี่ยงร่างของทั้งคู่พุ่งสวนทางกับกรงKสเล็บของมอนสเตอร์ที่พ่นกรดร้อนจัดเฉียดหัวพวกเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร! ฟีนิกซ์หลุดเสียงอุทานด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอคว้าไหล่กว้างของคีย์ไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสจากกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวภายใต้เสื้อผ้าชุ่มเหงื่อส่งผ่านความร้อนระอุมาถึงฝ่ามือ หัวใจของฟีนิกซ์กระหน่ำเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่เพราะความกลัวตายจากคมเขี้ยวของมอนสเตอร์ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของคนตรงหน้า พวกเขาร่วงลงสู่พื้นอีกด้านของซอกอุโมงค์ในท่าที่ล่อแหลม คีย์คร่อมทับอยู่บนร่างของฟีนิกซ์โดยมีแขนข้างหนึ่งยันพื้นหินไว้เพื่อไม่ให้ทับน้ำหนักลงไปเต็มแรง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสบประสานกันท่ามกลางความมืดสลัว แสงเรืองรองจากดาบสั้นสะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นของคีย์ ทำให้ฟีนิกซ์เผลอมองริมฝีปากที่กำลังยเหยียดยิ้มกวนๆ นั้นโดยไม่รู้ตัว "มองค้างแบบนี้... แอบหลงเสน่ห์ผมเข้าแล้วล่ะสิครับ คุณหัวหน้า" คีย์กระเซ้าเบาๆ ดวงตาพราวระยับแฝงความหมายบางอย่างที่ทำเอาฟีนิกซ์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างห้ามไม่ได้ "เพ้อเจ้อ..." ฟีนิกซ์รีบเบือนหน้าหนี ซ่อนรอยแดงจางๆ บนพวงแก้มไว้ภายใต้ความมืด "ลุกขึ้นได้แล้ว มอนสเตอร์มันยังไม่ตาย!" ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้ตอบมุกตลกกลับไป เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงผนังถ้ำก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเศษหินและฝุ่นละอองที่ร่วงกราวลงมาจากเพดานอุโมงค์ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนทำให้พื้นดินใต้ร่างของพวกเขายุบตัวลง ฟีนิกซ์เบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติที่พื้นหิน "ไม่ใช่แค่ตัวเดียว... ข้างใต้เรายังมี..." ยังไม่ทันที่ฟีนิกซ์จะพูดจบ พื้นหินบริเวณที่พวกเขานอนอยู่ก็พังทลายลงอย่างกะทันหัน ร่างของทั้งสองร่วงดิ่งสู่ความมืดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมอนสเตอร์และเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก ในวินาทีสุดท้ายที่กำลังร่วงหล่นลงสู่เหวลึก มือของฟีนิกซ์คว้าชายเสื้อของคีย์ไว้แน่น ขณะที่คีย์เอื้อมมือไปโอบเอวของเขาเข้ามาแนบชิดปกป้องสุดกำลัง ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินร่างของทั้งคู่ไปพร้อมกับเสียงปริศนาที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องล่าง—เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะท้อนอยู่ในความมืด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — ชาโดว์ฮันเตอร์