ความผิดพลาดของคีย์

กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเขม่าปืนคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนวิสัยในชั้นที่สามของดันเจี้ยน ‘รอยแยกทมิฬ’ มืดมิดจนแทบมองไม่เห็นฝ่ามือตัวเอง เสียงคำรามต่ำของอสูรกายกลายพันธุ์ระดับสูงสะท้อนก้องผ่านผนังหินผุพัง แรงสั่นสะเทือนจากฝניเท้าของพวกมันทำให้เศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหูทิพย์เตือนภัยมรณะ "คีย์! สมาธิอยู่ไหนวะ!" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดตวาดลั่นผ่านไมโครโฟนสื่อสาร ฟีนิกซ์ในชุดเกราะกู้ภัยสีชาดกำลังใช้โล่พลังงานรับการพุ่งชนจาก ‘กรากอยล์เงา’ ตัวมหึมา แรงปะทะทำให้แขนแกร่งสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นดิน คนถูกเรียกชื่อไม่ได้ตอบทันที มือเรียวที่ปกติมักจะควงปืนสไนเปอร์คู่ใจราวกับของเล่นกลับชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาสองสีที่มักพราวระยับด้วยความขี้เล่น เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเป้าหมายในสโคปไม่ได้ขยับตามทิศทางที่คำนวณไว้ ความผิดพลาดระดับเสี้ยววินาที... แต่มันคือกำแพงกั้นระหว่างความเป็นกับความตายในดันเจี้ยนระดับ S เปรี้ยง! กระสุนนัดนั้นพลาดเป้าจากจุดอ่อนใต้คางของออคซิเดียนบีสต์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร มันพุ่งเจาะทะลุผนังหินแทนที่จะปลิดชีพอสูรร้าย และนั่นคือการเปิดช่องว่างให้ฝูงสัตว์ประหลาดนับสิบตัวกรูเข้ามาล้อมรอบแนวป้องกันของหน่วยกู้ภัยไร้รอยยิ้มทันที "เวรเอ๊ย..." คีย์สบถลอดไรฟัน รอยยิ้มยียวนที่มักประดับบนใบหน้าเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความทรงจำสีเลือดจากอดีตแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อภาพความสูญเสียซ้อนทับกับสถานการณ์ตรงหน้า "คีย์! ถอยหลังเดี๋ยวนี้!" ฟีนิกซ์คำรามลั่น ขาแกร่งดีดตัวจากแนวรับ พุ่งทะยานเข้ามาขวางกลางระหว่างคมเขี้ยวของอสูรกายกับร่างโปร่งที่กำลังยืนแข็งค้าง โล่พลังงานระเบิดแสงเจิดจ้าปะทะเข้ากับกรงเล็บแหลมคมจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วห้องโถงมืด แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฟีนิกซ์กระเด็นถอยหลังมาชนเข้ากับร่างของคีย์เต็มแรง ทั้งสองล้มกลิ้งไปบนพื้นหินเย็นเฉียบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของฟีนิกซ์ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นฝุ่น และกลิ่นเหล็กกล้าโชยเข้าจมูกคีย์อย่างจัง "เล่นบ้าอะไรของนาย..." ฟีนิกซ์กัดฟันกรอด ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างสูงทาบทับอยู่เหนือร่างของคีย์ ดวงตาคมกริบสีนิลมองจ้องลึกลงไปในดวงตาของมือสไนเปอร์ตัวแสบด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนตื่นตระหนก "ถ้าเมื่อกี้ฉันเข้าไปไม่ทัน นายคงกลายเป็นอาหารของพวกมันไปแล้ว รู้ตัวบ้างไหม!" คีย์กะพริบตาปริบๆ พยายามดึงสติกลับมา หัวใจในอกเต้นรำไม่เป็นส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากอสูรกายรอบตัว... แต่เป็นเพราะแผงอกกว้างที่แนบชิดติดกัน และสายตาคู่คมที่มองมาใกล้จนแทบจะนับจำนวนแพขนตาได้ แม้ในยามวิกฤตที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย หัวสมองจอมกวนประสาทของคีย์ก็ยังไม่วายทำงาน "โห... หัวหน้าครับ ประชิดตัวเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย..." คีย์หัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง มือเรียวยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ลาดไหล่กว้างของอีกฝ่าย "ถ้าจะกอดกันแน่นขนาดนี้ เปลี่ยนเป็นชวนไปเดตหลังเคลียร์ดันเจี้ยนน่าจะโรแมนติกกว่านี้นะครับ" "นายมัน..." ฟีนิกซ์ขบกรามแน่นด้วยความโมโห มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่คว้าคอเสื้อของคนใต้ร่างขึ้นมาดึงเข้าหาตัวจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "ทีมเกือบตายเพราะความสะินของนาย คีย์! เลิกทำเป็นเล่นสักทีได้ไหมวะ!" น้ำเสียงที่ดุดันแต่สั่นเครือเล็กน้อยทำให้รอยยิ้มฝืนๆ ของคีย์ค้างเติ่ง ปมในใจที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความตลกถูกสายตาคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่ง ฟีนิกซ์ไม่ได้โกรธแค่เพราะงานพัง... แต่โกรธที่คนใต้ร่างเกือบเอาชีวิตมาทิ้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงคำรามของอสูรกายด้านนอกเบาลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่ประสานกันอย่างแนบแน่น เคมีบางอย่างที่ระอุยิ่งกว่าลาวาในดันเจี้ยนแผ่ซ่านท่ามกลางความมืดมิด คีย์กลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก ความตลกขบขันที่เคยเป็นเกราะกำบังพังทลายลงราบคาบต่อหน้าความจริงใจและห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของหัวหน้าหน่วยกู้ภัย "ผม... ขอโทษครับ" คีย์พึมพำแผ่วเบa ดวงตาสองสีหลุบลงต่ำ ยอมรับความผิดพลาดด้วยความจริงใจเป็นครั้งแรก ฟีนิกซ์ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาไหววูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของคนตรงหน้า ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกจนน่าหงุดหงิด นิ้วแกร่งที่กำคอเสื้ออยู่คลายออกช้าๆ เปลี่ยนเป็นสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มสากระคายของคีย์แทน "อย่าทำให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงแบบนี้อีก... เข้าใจไหม" ฟีนิกซ์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน ทว่า... ก่อนที่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่จะถูกปิดตาย เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่ประตูทางเข้าด้านหลัง เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวทะลุควันพิษเข้ามา "โอ๊ะ ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานมันหยดของคู่รักจำเป็นสินะครับเนี่ย?" เสียงปริศติดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยارเยาะที่ทำให้ฟีนิกซ์และคีย์ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีครามของบุคคลมาใหม่กวาดมองทั้งสองคนด้วยแววตาสนอกสนใจ ขณะที่ปลายมีดสั้นในมือสะท้อนแสงไฟสีแดงก่ำจากเพดานดันเจี้ยนอย่างน่ากลัว — ชาโดว์ฮันเตอร์