คำสั่งพักงาน

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกกระแทกาลลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น *ปัง!* แรงสะเทือนนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วของคีย์กระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่เจ้าของรอยยิ้มกวนประสาทกลับเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะทราน เขายังคงนั่งไขว่ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คำสั่งลงโทษทางวินัย แต่เป็นเมนูอาหารค่ำที่เขาสามารถเลือกได้ตามใจชอบ "นายสติหลุดไปถึงดาวอังคารแล้วหรือไง คีย์?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น ฟีนิกซ์ยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยสองมือ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเครื่องแบบหน่วยกู้ภัยไร้รอยยิ้มกำลังสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นไร้ขอบคู่นั้นจ้องมองทะลุเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนตรงข้าม ความเย็นชาที่เคยมีบัดนี้ถูกเผาผลาญด้วยความโกรธ "ถ้าดาวอังคารมีกาแฟรสชาติดีกว่านี้ ผมอาจจะพิจารณานะครับหัวหน้า" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนฟีนิกซ์อยากจะซัดหมัดหนักๆ ใส่สักที "แต่ก็นะ... อยู่ตรงนี้ ได้มองหน้าหัวหน้าตอนกำลังหัวร้อนแบบนี้ ก็คุ้มค่ากับการถูกเฉ่งพอสมควรครับ" "นายเกือบทำลายทีมทั้งทีมในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อวานนี้!" ฟีนิกซ์คำรามลอดไรฟัน เขายืดตัวตรงแล้วก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะจนแทบจะชิดตัวอีกฝ่าย "กระสุนนัดสุดท้ายของนายเกือบพุ่งทะลุเกราะป้องกันของฉัน ถ้าฉันหลบช้าไปแค่เสี้ยววินาทีเดียว นายคงได้เป่าสมองหัวหน้าตัวเองเล่นเป็นงานอดิเรกไปแล้ว คีย์!" "โอ้โห ใช้คำว่า 'เป่าสมอง' เลยเหรอครับ? ฟังดูรุนแรงจัง" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เขายอมขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ลดระยะห่างระหว่างกันจนฟีนิกซ์ต้องชะงัก "ผมเล็งแม่นจะตายครับหัวหน้า ระดับ 'ชาโดว์สไนเปอร์' ไม่เคยพลาดเป้า... ที่เฉียดไปเมื่อวาน ก็เพราะผมอยากเช็คว่าหัวหน้ายังไวพอจะรับมือกับผมไหวหรือเปล่าต่างหาก" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำ ฟีนิกซ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่แพรวพราวของคนตรงข้าม ระยะห่างที่ใกล้จนเกินงามทำให้เขารับรู้ได้ถึงไอRอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของสไนเปอร์จอมกวนคนนี้ กลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากดันเจี้ยน—ลอยวนอยู่ปลายจมูก ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านในอก ความตึงเครียดเปลี่ยนรูปเป็นความเย้ายวนอันตรายที่ไม่อาจปฏิเสธ "นายมัน... เหลתไหลสิ้นดี" ฟีนิกซ์พึมพำเสียงเบาลง ความดุดันเมื่อครู่ลดระดับลงเหลือเพียงความอึดอัดที่น่าประหลาด "ผมจริงจังที่สุดแล้วครับ" คีย์กระซิบตอบ เสียงนุ่มทุ้มที่จงใจลดระดับลงทำให้มันฟังดูเหมือนเสียงกระซิบข้างใบหู "โดยเฉพาะเรื่องของหัวหน้า..." ฟีนิกซ์เม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีเสี้ยววินาทีเพื่อตั้งสติ เขาถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดแล้วโยนมันลงไปใหม่ "อ่านซะ นั่นคือคำสั่งของเบื้องบน" ฟีนิกซ์กลับมาใช้เสียงราบเรียบและเป็นทางการอีกครั้ง แม้ว่าใบหูของเขาจะขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "นายถูกสั่งพักงาน... เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม" คีย์ก้มลงมองกระดาษแผ่นบนสุด มุมปากกระตุกยิ้มขึ้น "พักงาน? โอ้ ใจร้ายจังเลยนะครับ แล้วแบบนี้เงินเดือนผมจะไม่โดนหักใช่ไหมครับเนี่ย" "นายยังไม่จบใช่ไหมคีย์?" ฟีนิกซ์ถอนหายใจยาวเหยียด "ฟังให้จบ... การพักงานของนาย ไม่ได้หมายความว่าให้นอนตีพุงอยู่บ้านเฉยๆ นายต้องไปรายงานตัวที่เซฟเฮาส์ลับเขตตะวันออก และที่สำคัญที่สุด..." ฟีนิกซ์เว้นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะจ้องมองคนตัวแสบด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ฉัน... ต้องเป็นคนไปเฝ้าดูอาการและควบคุมความประพฤติของนายที่นั่น... ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม แบบสองต่อสอง" รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของคีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ประกายความเจ้าเล่ห์จะวาบขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว "หืม?..." คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอหลุดออกมาเบาๆ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความหมาย "หัวหน้า... พูดจริงเหรอครับเนี่ย?" "ฉันดูเหมือนคนล้อเล่นหรือไง?" ฟีนิกซ์เชิดหน้าขึ้น พยายามรักษามาดหัวหน้าหน่วยผู้เคร่งขรึมเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าหัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "คำสั่งคือคำสั่ง นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เก็บกระเป๋าซะ... เราจะออกเดินทางไปเซฟเฮาส์กันเดี๋ยวนี้" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงโปร่งและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสมส่วนขยับเข้ามาใกล้ฟีนิกซ์อีกครั้ง จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหัวหน้าหนุ่มผู้เคร่งขรึมด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจให้สั่นสะท้าน "อยู่กันสองต่อสอง... แถมยังเป็นที่ลับตาคนแบบนั้น..." คีย์เว้นจังหวะ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอของอีกฝ่าย "ระวังหัวหน้า... จะไม่ได้พักผ่อนอย่างที่คิดนะครับ" ฟีนิกซ์สะดุ้งเฮือก รีบผละถอยหลังด้วยความตกใจ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเสียงดัง *ตึง!* ดวงตาคู่คมตวัดมองคีย์ที่กำลังยิ้มกว้างด้วยความได้ใจ รอยยิ้มนั้นทั้งอันตรายและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ฟีนิกซ์จะทันได้เอաբาทาหาเรื่องตอบโต้ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงรายงานที่ร้อนรนของลูกทีมคนสนิท "หัวหน้าครับ! ระบบเรดาร์ตรวจพบความผิดปกติขนาดใหญ่ พลังงานปริศนากำลังพุ่งตรงมาที่นี่... มันทะลุผ่านเขตปลอดอากรเข้ามาแล้วครับ!" ฟีนิกซ์หน้าถอดสีทันที เขาก้มมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่กะพริบเป็นสีแดงฉาน รัศมีการโจมตีอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามร้อยเมตร และเป้าหมายของมันคืออาคารบัญชาการแห่งนี้ คีย์หุบยิ้มกวนๆ ทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด เขายื่นมือไปหยิบปืนสไนเปอร์คู่ใจที่พิงอยู่มุมห้องขึ้นมาปลดล็อกเซฟอย่างคล่องแคล่วว่องไว "ดูท่าทาง..." คีย์หันมาสบตากับฟีนิกซ์ รอยยิ้มมุมปากกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาท เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมกระโจนเข้าสู่สนามรบ "แผนพักงานของเรา... คงต้องเลื่อนออกไปก่อนแล้วล่ะครับหัวหน้า" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอนะครับ