บุกรังศัตรู

กลิ่นดินปืนผสมกลิ่นอับชื้นของหินผาในดันเจี้ยนระดับ S คือเครื่องปรับอากาศที่ดีที่สุดในยามที่เบื้องหน้าคือประตูเหล็กกล้าหนาเตอะของรังศัตรู "ถ้าพังประตูนี้ไม่ได้ เราคงต้องเปลี่ยนอาชีพไปเปิดร้านขายหมูปิ้งหน้าปากซอยดันเจี้ยนแทนนะครับ หัวหน้าฟีนิกซ์" เสียงกระซิบติดตลกดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่ คีย์ย่อตัวลงต่ำในท่าเตรียมพร้อม ปลายกระบอกปืนไรเฟิลซุ่มยิงคู่ใจถูกประคองไว้อย่างมั่นคง แววตาที่มักพกความกวนประสาทมาด้วยเสมอในทุกสถานการณ์ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีดโกนทันทีที่เข้าสู่โหมดปฏิบัติการ ฟีนิกซ์ ไม่แม้แต่จะชายตามองคนพูด ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นป้องกันฝุ่นยังคงจดจ่ออยู่กับการคำนวณรหัสผ่านบนแผงควบคุมเวทมนตร์ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง บรรยากาศรอบตัวของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยผู้นี้เย็นชาจนแทบจะแช่แข็งออกซิเจนในรัศมีสามเมตรได้ "ถ้าคุณยังไม่หุบปากแล้วเอาสมาธิไปเล็งเป้าไอ้พวกมอนสเตอร์เฝ้าประตูที่กำลังเดินมาทางนี้... งานนี้เราคงได้กลายเป็นหมูปิ้งสมใจคุณจริงๆ แน่ คีย์" ฟีนิกซ์ตอบกลับเสียงเรียบ ไร้รอยยิ้ม แต่น้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่เฉียบคม คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับเหลือบมองร่างสูงโปร่งที่ยืนบังทางเข้าอยู่ครึ่งหนึ่ง "โห ดุเป็นบ้าเลยนะครับเนี่ย เป็นห่วงผมเหรอครับคนสวย... เอ้ย หัวหน้า" "หุบปาก" ฟีนิกซ์กดเสียงต่ำ แวบหนึ่งที่หางตาของคนตัวสูงกว่าเหลือบมามองคีย์ด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อภายใต้ความมืดของอุโมงค์กลับฟ้องชัดเจนว่า คำพูดกวนๆ นั้นเจาะเกราะป้องกันความรู้สึกของเขาเข้าเต็มเป้า *ติ๊ด! เสียงปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับแสงสีแดงที่เปลี่ยนเป็นสีเขียว* "เปิดแล้ว! เคลียร์ทางซ้ายให้ผมสามวินาที!" ฟีนิกซ์สั่งการเฉียบขาด ร่างปราดเปรียวพุ่งตัวเข้าไปด้านในทันทีพร้อมกับโล่พลังงานเวทที่กางขึ้นคุ้ม ปัง! กระสุนนัดแรกจากปืนของคีย์พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง เจาะทะลุกะโหลกของยามเฝ้าประตูกลุ่มแรกที่กำลังเงื้อดาบจะเข้าโจมตีฟีนิกซ์ได้อย่างแม่นยำราوจับวาง แรงปะทะทำให้ร่างของอสูรกายกระเด็นถอยหลังไปกระแทกผนังห้องโถงมืดทึบ เศษหินร่วงกราว "ซ้ายเคลียร์ครับ! เชิญท่านหัวหน้าโชว์ลีลาได้เลย ผมคุ้มกันหลังให้!" คีย์ตะโกนบอกพร้อมกับสลับตำแหน่งยืนอย่างคล่องแคล่ว แผ่นหลังของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของฟีนิกซ์พอดีในจังหวะที่ต้องตั้งรับการโจมตีรอบทิศทาง ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายที่ส่งผ่านเนื้อผ้าเครื่องแบบหน่วยกู้ภัย ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากอดีตของคีย์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เช่นเดียวกับฟีนิกซ์ที่ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสนั้น แต่สถานการณ์เป็นตายเท่ากันทำให้ทั้งคู่ไม่มีเวลามาเขินอาย ภายในรังศัตรูเบื้องหน้าคือโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยกลไกกับดักและกองทัพสมุนระดับสูงของบอสใหญ่ ควันสีเทาจางๆ ลอยคลุ้ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งชวนคลื่นไส้ แต่สำหรับมือโปรทั้งสองคนแล้ว นี่คือสนามเด็กเล่นที่เดิมพันด้วยลมหายใจ "ระวังข้างบน!" ฟีนิกซ์ตวัดดาบพลังงานในมือฟันฉับเข้าใส่เงาดำที่กระโจนลงมาจากเพดาน ร่างของศัตรูขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว เลือดสีดำสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหิน คีย์ยิงสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง กระสุนอาบเวทมนตร์แต่ละนัดกวาดล้างศัตรูที่ดาหน้าเข้ามาจนล้มคว่ำระเนระนาด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่นัยน์ตากลับระวังภัยรอบด้านอย่างถึงที่สุด "เห็นไหมครับ ว่าผมไม่ได้มีดีแค่ปากเสีย" "เก่งนักนะ... ถ้างานนี้รอดไปได้ ผมจะยอมให้คุณเลี้ยงกาแฟสักแก้วก็แล้วกัน" ฟีนิกซ์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเล็กน้อย ยอมรับในฝีมือของคนข้างกายกลายๆ "แค่กาแฟเหรอครับ ขอเป็นใจคุณด้วยจะได้ไหมล่ะ—" เปรี้ยง! ยังไม่ทันที่คีย์จะได้หยอดมุกเลี่ยนๆ จบประโยค แรงระเบิดมหาศาลก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผนังดันเจี้ยน เพดานหินเบื้องบนเริ่มแตกร้าวและร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน แสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบถี่รัวสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของทั้งคู่ที่กระโดดหลบแรงระเบิดมาแนบชิดติดกับเสาหินต้นใหญ่ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คีย์โอบเอวบางของฟีนิกซ์เข้าหาตัวเพื่อปกป้องจากเศษหินก้อนใหญ่ที่ร่วงลงมาปิดตายทางหนีทีไล่ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของกันและกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของทั้งสองคนเต้นระรัวแข่งกับเสียงถล่มของดันเจี้ยน ฟีนิกซ์เงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ในระยะประชิด แววตาคมกริบฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่มือหนาของคีย์ยังคงโอบกระชับเอวเขาไว้แน่น แต่ก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำไปมากกว่านั้น แสงไฟสีแดงฉานจากปลายอุโมงค์มืดเบื้องหน้าก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นทำลายทุกความเงียบ เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนผนัง และสิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดนั้น... ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์เลือนหายไปในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ