ความหึงหวงที่ร้อนแรง

กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับชื้นของซากอารยธรรมโบราณในชั้นที่ยี่สิบสี่ของดันเจี้ยนระดับ S ไม่เคยเป็นบรรยากาศที่น่ารื่นรมย์เลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้คีย์รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าอุณหภูมิที่ติดลบและความกดอากาศต่ำจนหายใจไม่ทั่วท้องในเวลานี้ กลับไม่ใช่ฝูงอสูรเงาที่กำลังส่งเสียงคำรามก้องอยู่หลังประตูศิลาบานใหญ่ หากแต่เป็นรอยยิ้มพินอบพิเทาและความใกล้ชิดจนเกินงามของ ‘ลี오’ ฮันเตอร์หนุ่มจากกิลด์พันธมิตรที่กำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ฟีนิกซ์เพื่อกระซิบกระซาบเรื่องแผนการยุทธวิธี "ผมว่าคุณฟีนิกซ์ควรไปยืนคุ้มกันแนวหลังฝั่งขวาดีกว่าครับ ตรงนั้นมีช่องโหว่ ให้ผมคอยประกบซ้ายและดูแลคุณเองจะปลอดภัยกว่า... ดูสิครับ บาดแผลจากรอบที่แล้วยังไม่หายดีเลยไม่ใช่หรือครับ" ปลายนิ้วของลีโอทำท่าจะเอื้อมไปแตะลงบนหัวไหล่บางที่ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะสนามของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยไร้รอยยิ้มอย่างถือวิสาสะ ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะทันได้สัมผัสเนื้อผ้า กระสุนเจาะเกราะเคลือบพลังงานเวทมนตร์สีฟ้าครามก็พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง ปักเข้าใส่ผนังหินห่างจากรองเท้าบูทของลีโอเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร แรงปะทะรุนแรงจนเศษหินแตกกระจาย กลิ่นดินปืนฉุนกึกตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "อุ๊ย มือลั่น" เสียงทุ้มติดจะยียวนและกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาหิน คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว มือข้างหนึ่งยังคงหมุนปืนไรเฟิลสไนเปอร์คู่ใจคัสตอมพิเศษเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตากันรอยหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อที่ล้ำเส้นอาณาเขต "คุณคีย์! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย เกือบโดนเท้าผมนะ!" ลีโอสะดุ้งสุดตัว ชักเท้ากลับแทบไม่ทัน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว "อ้าว ขอโทษทีครับ พอดีปืนมันมือไวใจเร็วไปหน่อย เห็นมดตัวเล็กๆ มันเดินมาใกล้ของหวง... เอ้ย ใกล้เป้าหมายเกินไป กลัวมันจะโดนลูกหลงจนไส้แตกตายซะก่อน" คีย์เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แผ่นหลังกว้างบังร่างของฟีนิกซ์ให้พ้นจากสายตาของฮันเตอร์หนุ่มคนอื่นโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งยืนแทบจะชิดติดกับแผ่นหลังของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่สมุนไพรปะปนกับกลิ่นเหงื่อจากการต่อสู้ ฟีนิกซ์ขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นมองคนกวนประสาทที่จู่ๆ ก็เดินมาแทรกกลางระหว่างเขากับพันธมิตร "คีย์ อย่าไร้สาระ นี่คือการวางแผนยุทธวิธีร่วมกัน อย่าหาเรื่อง" "ผมไม่ได้หาเรื่องสักหน่อยครับ หัวหน้าฟีนิกซ์" คีย์โน้มใบหน้าลงมาหาคนตัวเล็กกว่าเล็กน้อย น้ำเสียงที่ใช้กระซิบกระซาบลอดไรฟันมีความจริงจังเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่อาจซ่อนมิด "ผมแค่เตือนด้วยความหวังดี... ของๆ ใคร ใครก็หวง ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะครับ" คำว่า *'ของๆ ใคร'* ทำให้ใบหน้าเรียบเฉยและเย็นชาของฟีนิกซ์กระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่พวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่ได้ แม้ปากจะพยายามเม้มแน่นเพื่อเก็บอาการ "ใครเป็นของนาย พูดเพ้อเจ้ออะไร ถอยไปนะ" "หน้าแดงใหญ่แล้วครับ หัวหน้าเขินผมเหรอเนี่ย?" คีย์แกล้งกระเซ้าด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น สายตาแพรวพราวทอดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นนั้นอย่างนึกสนุก แต่ในขณะเดียวกัน ประกายตาคู่คมก็ฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อหันกลับไปมองลีโอที่ยังยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ "เอาล่ะครับ ในเมื่อแผนการก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ส่วนตรงจุดที่อันตรายที่สุด... เดี๋ยว *'คนของผม'* คนนี้ ผมจะดูแลเอง พวกคุณไปจัดการฝั่งนู้นซะเถอะครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจเอาลูกปืนฝังหัวใครเข้าจริงๆ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ทำเอาลีโอและสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเถียงและรีบแยกย้ายไปประจำตำแหน่งทันที บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้ากันในมุมอับสายตาหลังเสาหินโบราณ ฟีนิกซ์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย (แม้ว่าคีย์จะไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลยก็ตาม แต่ความใกล้ชิดเมื่อครู่ก็ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปมากพอแล้ว) "นายทำเกินไปแล้วนะคีย์ ลีโอเขาเป็นพันธมิตรสำคัญในดันเจี้ยนนี้ ถ้าเกิดความขัดแย้งขึ้นมา..." "ผมไม่สนหรอกครับว่าใครจะสำคัญแค่ไหน" คีย์ตัดบท น้ำเสียงที่เคยติดตลกเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาจนน่าตกใจ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัว บีบให้ฟีนิกซ์ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงศิลาเย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของคนตัวเล็ก กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในพื้นที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตอย่างต้องการค้นหาคำตอบ "นาย..." ฟีนิกซ์หายใจสะดุด หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับบอสระดับ S เสียอีก "นายเป็นอะไรเนี่ย จู่ๆ ก็ทำตัว..." "หึงครับ" คีย์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่มีคำอ้อมค้อม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนอยู่ใกล้ใบหูจนฟีนิกซ์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลำ cuello "ผมหึง... เวลาที่มีไอ้หน้าไหนมาทำสายตาแทะโลมใส่คุณ หึงเวลาที่มันพยายามจะเข้าใกล้คุณ มากเกินกว่าที่ผมอนุญาต" คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "จำเอาไว้นะครับฟีนิกซ์... หน้าที่ดูแลคุณ เป็นสิทธิ์ขาดของสไนเปอร์ปากเสียคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ห้ามให้ใครเข้าใกล้มากกว่านี้อีก ไม่อย่างนั้น... ผมอาจจะไม่ได้แค่ยิงเฉี่ยวพื้นเหมือนเมื่อกี้แน่ๆ" ฟีนิกซ์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่ควรจะมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในช่องท้อง มันทั้งร้อนรุ่ม หวานล้ำ และปั่นป่วนจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ ก่อนที่ฟีนิกซ์จะได้ทันเอ่ยปากต่อว่าหรือแก้เขิน เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นก็ดังสนั่นมาจากห้องโถงใหญ่เบื้องหน้า แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน พร้อมกันนั้น ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่มีดวงตาสดสีแดงฉานนับสิบคู่ก็พังทะลุประตูศิลาเข้ามาพร้อมกับพลังกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว! และในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย คีย์กลับไม่ได้เล็งปืนไปที่อสูรตรงหน้า แต่สายตาคมกริบกลับหันขวับไปมองที่ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มพันธมิตร— *บุคคลที่สาม* ที่ก้าวขาออกมาจากรอยแยกมิติเงาดำ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนใบหน้าคุ้นเคย... คนที่ควรจะตายไปในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุครั้งนี้นะครับ