ศัตรูหัวใจที่ไม่ได้ตั้งใจ

เศษอิฐปูนที่แตกกระจายจากแรงระเบิดเมื่อครู่ยังไม่ทันร่วงหล่นลงสู่พื้นสนิท ควันสีเทาคลמשก็ม้วนตัวขึ้นสูงพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่โชยเข้าเตะจมูก คีย์สะบัดกระบอกสไนเปอร์คู่ใจในมือขวาอย่างคล่องแคล่ว ปลายกระบอกปืนยังคงมีควันความร้อนกรุ่นลอยวน ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองฝุ่นตลบเบื้องหน้าด้วยความระแวกระวัง ท่ามกลางวงล้อมของเงาร่างปริศนานับสิบคู่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด "ระวังตัวด้วยครับ หัวหน้า... ดูท่าทางแขกไม่เชิญกลุ่มนี้จะไม่ได้มามือเปล่าเสียด้วยสิครับ" คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มกวนประสาทที่มักประดับอยู่บนมุมปากเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง ฟีนิกซ์ไม่ตอบคำถามนั้นทันที ร่างสูงโปร่งในชุดหน่วยกู้ภัยรัดกุมขยับเข้ามายืนชิดแผ่นหลังของสไนเปอร์หนุ่มโดยสัญชาตญาณ มือเรียวปลดล็อกซองเก็บอุปกรณ์ข้างเอวอย่างเงียบเชียบ ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวของหัวหน้าหน่วยหนุ่มผู้เคร่งขรึม สะท้อนถึงความพร้อมในการปะทะทุกรูปแบบ แม้ในยามคับขันเช่นนี้ ไหล่กว้างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่สอดประสานกันอย่างน่าประหลาด "หุบปากแล้วเล็งเป้าของนายให้ดี คีย์... ฉันไม่ได้พายนายมาเป็นภาระ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดผ่านความเงียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดขี่ไว้ ทันใดนั้น แสงไฟฉายแรงสูงจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันก็สาดส่องตรงมายังพวกเขาทั้งสอง ร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยววงในชุดเกราะเวทมนตร์ชั้นดีก้าวเท้าฉับไวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีอำพันคมปลาบกวาดมองภาพที่คีย์ยืนแนบชิดกับฟีนิกซ์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ไม่นึกเลยนะครับว่า หน่วยกู้ภัยผู้เย่อหยิ่งและไร้พ่ายอย่างคุณฟีนิกซ์ จะลดตัวลงมาคลอเคลียอยู่กับสไนเปอร์ปลายแถวในซอกมุมมืดของดันเจี้ยนชั้นในแบบนี้... น่าผิดหวังเสียจริงครับ" น้ำเสียงทุ้มกังวานแต่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น คีย์หรี่ตาลงทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—*ลูคัส* หัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษแห่งกองกำลังพิทักษ์มหานคร คู่ปรับตัวฉกาจของฟีนิกซ์ และชายผู้เคยสร้างแผลเป็นในอดีตที่ฟีนิกซ์พยายามหลบเลี่ยงมาตลอด ฟีนิกซ์ชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับเกร็งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ "ลูคัส... นายมาทำอะไรที่นี่? นี่มันเขตรับผิดชอบของหน่วยกู้ภัย" "เขตรับผิดชอบงั้นหรือครับ?" ลูคัสหัวנסในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารำคาญดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอับชื้น "ท่านหัวหน้าฟีนิกซ์ครับ ท่านคงไม่ลืมหรอกนะครับว่าดันเจี้ยนระดับ S-Rank แห่งนี้ เป็นสมบัติร่วมของสภาสูง และหน่วยจู่โจมพิเศษอย่างพวกผมก็มีสิทธิ์เต็มที่ในการเข้าเคลียร์พื้นที่... โดยเฉพาะเมื่อเหยื่อมันชิ้นใหญ่เกินกว่าที่หน่วยกู้กระจอกๆ อย่างพวกคุณจะรับมือไหว" สายตาคมกริบของลูคัสเหลือบมองมาที่คีย์อย่างจงใจ รังสีอำมหิตและคราบความเหนือกว่าแผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มผมสีเงินอย่างไม่ปิดบัง ลูคัสก้าวเข้าไปใกล้ฟีนิกซ์อีกนิด เอื้อมมือหนาหมายจะแตะลงบนลาดไหล่บางของอีกฝ่ายเพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในเชิงสัญลักษณ์ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะทันสัมผัสเนื้อผ้า คีย์ก็ขยับตัวด้วยความเร็วแสง ปลายกระบอกปืนสไนเปอร์ยาวเหยียดถูกยกขึ้นมาขวางกั้นระหว่างมือของลูคัสกับไหล่ของฟีนิกซ์ไว้ได้อย่างแม่นยำ ปลายกระบอกเหล็กร้อนผ่าวจ่อห่างจากใบหน้าของลูคัสเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา "มือไม้สะอาดดีนี่ครับคุณลูคัส..." คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม แต่แววตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะลั่นไกใส่หัวใครก็ตามที่กล้าล้ำเส้น "แต่ระวังหน่อยนะครับ... ปืนของผมมันลั่นง่ายเสียด้วยสิครับ ยิ่งถ้ามีแมลงน่ารำคาญมาบินวนใกล้ของหวงของผม... เอ๊ย ของหน่วยเราล่ะก็ มันอาจจะเผลอเจาะกะโหลกใครเข้าโดยไม่ตั้งใจนะครับ" ฟีนิกซ์หันขวับมามองคนข้างกายทันที ใบיสวยขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดกับคำพูดสองแง่สองง่ามของคีย์ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระส่ำกับคำว่า "ของหวง" ที่อีกฝ่ายเผลอหลุดปากออกมาอย่างหน้าตาเฉย ลูคัสหุบยิ้มลงทันที ดวงตาสีอำพันจ้องมองคีย์ด้วยความขุ่นเคือง ชายหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ "ปากกล้าดีนี่ครับ... ไม่ทราบว่าสไนเปอร์ตกอับอย่างนาย เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน?" "ความมั่นใจเหรอครับ?" คีย์ยักไหล่ รอยยิ้มยียวนกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง ดวงตาสีรัตติกาลฉายแววเจ้าเล่ห์ "ก็ความหล่อและฝีมือที่เหนือกว่าคุณทุกประตูไงล่ะครับ... สนใจลองพิสูจน์กระสุนนัดแรกของผมดูสักนัดไหมล่ะครับ รับรองว่าหลับสบายจนไม่อยากตื่นเลยล่ะครับ" ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ลูคัสขบกรามแน่นจนสันนูน มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามจับดาบเวทมนตร์ข้างเอวเตรียมชักออกมาประกาศศักดา ฟีนิกซ์ขยับตัวก้าวขึ้นมาบังหน้าคีย์ไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ปากจะเอ่ยวาดลวดลายดุเดือดใส่คู่ปรับ แต่สายตากลับเหลือบมองคีย์ด้วยความกังวลลึกๆ "พอได้แล้วทั้งคู่! ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น อยากกัดกันก็ไปไกลๆ" ฟีนิกซ์ตวาดกร้าว พยายามควบคุมสถานการณ์ให้อยู่ในมือ แต่ทว่า ในจังหวะที่ทุกสายตาพุ่งตรงไปยังความขัดแย้งตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนขึ้นจากเบื้องล่าง พื้นหินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมราวกับแผ่นดินไหว เศษหินขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานโถงดันเจี้ยน ไม่ใช่แค่เงาดำกลุ่มของลูคัส... แต่มีบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นจากหลุมลึกเบื้องล่าง ลูคัสชะงัก สีหน้าของชายหนุ่มผมสีเงินเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาทีเมื่อเงาดำมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ โผล่พ้นขอบเหวขึ้นมา พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ทำเอาแก้วหูแทบแตก "เวรแล้ว..." ลูคัสพึมพำเสียงสั่น "มันไม่ใช่บอสประจำชั้น... แต่มันคือประตูมิติที่สองที่กำลังเปิดออก!" คีย์หรี่ตาลง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปคว้าข้อมือของฟีนิกซ์เข้ามากระชับไว้แน่น ดึงร่างบางให้ถอยร่นมาอยู่ด้านหลังของตนเองอย่างปกป้อง ท่ามกลางวิกฤตอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว และในวินาทีที่วิกฤตกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาสีรัตติกาลของคีย์ก็หันไปสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าใสของฟีนิกซ์ที่มองมาพอดี... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันอันตรายไปกับคู่กัดสุดแสบคู่นี้ด้วยกันนะครับ!