ความหลังที่ฟีนิกซ์ไม่เคยบอก

คราบเลือดสีดำจากมอนสเตอร์ระดับบอสยังคงส่งกลิ่นคาวคลุ้งปะปนกับไอเย็นจัดภายในซากปรักหักพังของวิหารโบราณ "นายควรเลิกใช้มุกแป้กๆ ตอนที่กระสุนกำลังจะหมดได้แล้วนะ คีย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบของบรรยากาศรอบตัว ฟีนิกซ์ใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบโลหิตออกจากใบดาบประจำตัวอย่างใจเย็น แสงไฟสีฟ้าอ่อนจากคริสตัลเวทมนตร์สาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมกริบราวกับรูปสลัก ทว่าดวงตาสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์—เป็นความเยือกเย็นที่เคยทำให้คีย์นึกหมั่นไส้จนอยากเข้าไปกวนประสาทให้หลุดมาสักแผล แต่ไม่ใช่ในวินาทีนี้ คีย์ลดปืนไรเฟิลสไนเปอร์คู่ใจลง วางมันพิงกับซากเสาหินที่แตกหัก เขาไม่ได้สวนกลับด้วยรอยยิ้มยียวนเหมือนทุกที ดวงตาคมกราบกวาดมองแผ่นหลังของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยที่กำลังนั่งคุกเข่าลงชำระแผลให้ลูกน้องบาดเจ็บ ท่าทางที่ดูแข็งกระด้างในสายตาคนนอก แท้จริงแล้วกลับแฝงไปด้วยความใส่ใจอย่างเงียบงัน... และนั่นคือสิ่งที่สะกิดใจคีย์เข้าอย่างจัง "เป็นห่วงคนอื่นจังนะ หัวหน้า... แล้วตัวเองล่ะ แผลที่แขนซ้ายปล่อยไว้แบบนั้น เดี๋ยวเลือดก็ไหลหมดตัวพอดี" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ เดินเข้าไปใกล้โดยไม่มีท่าทีเล่นหัวเหมือนเก่า ฟีนิกซ์ชะงักมือเล็กน้อย ปรายตามองแผลลึกที่ต้นแขนซึ่งฉีกขาดจนเห็นเนื้อผ้าเปื้อนเลือด "ไม่ใช่เรื่องของนาย รักษากระสุนในรังเพลิงของตัวเองให้ดีกว่าเถอะ" "ปากแข็งชะมัด" คีย์ถอนหายใจยาว พลางทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าอีกฝ่ายโดยไม่ฟังคำทัดทาน มือเรียวคว้ากล่องปฐมพยาบาลเวทมนตร์มาจากกระเป๋าคาดเอวของฟีนิกซ์หน้าตาเฉย "อยู่นิ่งๆ สิครับ ถ้าหัวหน้าทีมตายคาดันเจี้ยนนี้ขึ้นมา ใครจะแบกหน้าไปเบิกเบี้ยเลี้ยงกับสมาคมล่ะ" "คีย์..." ฟีนิกซ์ขมวดคิ้วมุ่น ตั้งท่าจะชักแขนกลับ แต่คีย์กลับขยับตัวเข้าไปประชิดเร็วกว่า ปลายนิ้วอุ่นแตะลงบนผิวเนื้อใกล้แผลสดอย่างระมัดระวัง แรงสัมผัสที่แผ่วเบาตัดกับภาพลักษณ์กวนประสาทโดยสิ้นเชิง ในระยะประชิดนี้ คีย์สังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านไหปลาร้าของฟีนิกซ์—มันไม่ใช่แผลจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์ทั่วไป รอยแผลนั้นเรียบเนียนและลึกราวกับร่องรอยของเวทมนตร์ต้องห้าม และที่สำคัญที่สุด... มันคือสัญลักษณ์ประจำหน่วยกู้ภัยเงาเพลิง หน่วยรบพิเศษที่ถูกกวาดล้างและถูกลบชื่อออกจากสารบบทางการเมื่อสามปีก่อน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงัด เสียงสะท้อนของหยดน้ำในดันเจี้ยนดังชัดเจนขึ้นมาในโสตประสาท "แผลนี่..." คีย์กระซิบแผ่วเบา สายตาคมกริบเงยขึ้นสบกับดวงตาคู่สวยที่ไหววูบไปชั่วขณะ "หน่วยเงาเพลิง... หน่วยเดียวกับที่พี่ชายของฉันเคยสังกัดอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ฟีนิกซ์" ร่างของฟีนิกซ์แข็งทื่อไปทันที ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาที่เคยเรียบเฉยมาตลอดฉายแววเจ็บปวดร้าวลึกออก1มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความลับที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้ความเย็นชาตลอดหลายปี ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าคู่กัดปากร้ายที่เขามองว่าไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย "นาย..." ฟีนิกซ์ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "นายคือ... น้องชายของคริสอย่างนั้นเหรอ?" ก่อนที่คีย์จะได้เอ่ยคำตอบใดๆ เพื่อยืนยันความสงสัย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องลึก พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้เศษหินบนเพดานร่วงกราวลงมา เงาสืบสวนปริศนาพุ่งทะยานออกมาจากความมืด พร้อมกับปลายดาบคมกริบที่จ่อตรงมายังลำคอของคีย์ในระยะประชิด! "ระวัง!" ฟีนิกซ์อุทานเสียงดังลั่น พุ่งเข้าคว้าตัวคีย์ให้หลบวิถีดาบอย่างเฉียดฉิว ร่างทั้งสองกลิ้งหลุดไปกระแทกกับแนวเสาหินฝั่งตรงข้ามอย่างแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากในระยะที่ใกล้เสียจนหัวใจเต้นระรัว ทว่าสิ่งที่ทำให้คีย์เบิกตากว้าง ไม่ใช่เงาปริศนาตรงหน้า... แต่เป็นสัญลักษณ์บนเครื่องแบบของบุคคลมาใหม่ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟ มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'สมาคมลับ' องค์กรเดียวกับที่เคยสังหารพี่ชายของเขาเมื่ออดีต และเป็นสาเหตุที่ทำให้ฟีนิกซ์ต้องปิดตายหัวใจตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ! — ชาโดว์ฮันเตอร์