กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของผนังหินปูนในชั้นใต้ดินของดันเจี้ยนระดับ S เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน ฟีนิกซ์ทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น มือข้างขวากุมรอยแผลฉีกขาดบริเวณสีข้างที่มีเลือดสีสดไหลซึมผ่านรอยขาดของเครื่องแบบหน่วยกู้ภัยออกมาไม่ขาดสาย อาการบาดเจ็บจากการถูกลอบโจมตีด้วย “เงาทมิฬ” ของบอสระดับสูงเมื่อครู่กำลังกัดกินพละกำลังของเขาอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าครับ อย่าเพิ่งฝืนขยับตัวเลย เดี๋ยวแผลจะฉีกกว้างไปมากกว่านี้นะครับ”
น้ำเสียงที่มักจะเจือความกวนประสาทและรอยยิ้มยียวนในยามปกติ บัดนี้ราบเรียบและจริงจังจนน่าตกใจ คีย์พุ่งตัวเข้ามาประคองร่างของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยผู้เคร่งขรึมเอาไว้ แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบเอวสอบของอีกฝ่ายให้พิงซบลงกับไหล่ของตนอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบที่เคยพินิจพิเคราะห์แต่เป้าหมายผ่านลำกล้องสلاحยาว ตอนนี้กลับฉายแววกังวลระคนเคร่งเครียดอย่างปิดไม่มิด
ฟีนิกซ์กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจยิ่งกว่าคือความประมาทของตัวเอง “ฉัน... ยังไหว คีย์ พาคนอื่นถอยออกไปก่อน ตรงนี้อันตรายเกินไป”
“ไหวบ้าอะไรล่ะครับ สีหน้าท่านตอนนี้ซีดเป็นไก่ต้มโรงพยาบาลอยู่แล้วนะ” คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะเจือแววประชดประชันตามนิสัย แต่สัมผัสที่ประคองร่างของฟีนิกซ์กลับนุ่มนวลและมั่นคงอย่างยิ่ง “เชื่อผมสักครั้งเถอะครับหัวหน้า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... หน้าที่บัญชาการและการดูแลทุกอย่าง ปล่อยให้เป็นภาระของสไนเปอร์ปากเสียคนนี้เถอะครับ”
ยังไม่ทันที่ฟีนิกซ์จะได้เอ่ยคัดค้านอะไร แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็สะท้อนขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง ฝูงมอนสเตอร์เงาล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกด้านในรัศมีร้อยเมตร บรรยากาศตึงเครียดกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์วางร่างของฟีนิกซ์พิงกับผนังหินอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจขึ้นมาปลดล็อกเซฟด้วยท่าทีรวดเร็วและเด็ดขาด
“ดูแลตัวเองแป๊บเดียวนะครับหัวหน้า... ถ้าผมจัดการพวกมันไม่หมดภายในสามนาที คุณค่อยตื่นขึ้นมาบ่นผมทีหลังก็ยังได้”
พูดจบ คีย์ก็พุ่งทะยานออกไปเผชิญหน้ากับฝูงมอนสเตอร์เงาเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัวความตาย ลูกกระสุนอาบเวทมนตร์ถูกยودยิงออกไปทีละนัดด้วยความแม่นยำราวจับวาง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเศษซากมอนสเตอร์ที่สลายกลายเป็นละอองแสง การเคลื่อนไหวของเขาปราดเปรียว ยืดหยุ่น และดุดันจนฟีนิกซ์ที่นั่งมองอยู่เบื้องหลังถึงกับเผลอกลั้นหายใจ
ดวงตาคมกริบของหัวหน้าหน่วยกู้ภัยมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ตนเคยค่อนขอดว่าไร้ความรับผิดชอบ... ในยามวิกฤตเช่นนี้ คีย์กลับกลายเป็นเกราะคุ้มภัยที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไร้ที่ติ หัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวดจากพิษแผล กลับเริ่มสั่นไหวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยามเมื่อเห็นความทุ่มเทของอีกฝ่าย
เมื่อจัดการมอนสเตอร์ระลอกแรกจนราบคาบ คีย์รีบวิ่งกลับมาทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าฟีนิกซ์อีกครั้ง มือเรียวรีบควานหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลในกระเป๋าคาดเอวอย่างลهاลน แม้ปากจะยังบ่นอุบอิบ “ให้ตายเถอะครับ ดันเจี้ยนนี้มันต้อนรับแขกได้แย่จริงๆ ผมต้องขอค่าเสื่อมราคาเพิ่มจากสมาคมแน่ๆ”
ฟีนิกซ์มองใบหน้าของคีย์ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและความเหนื่อยล้า มือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยยกขึ้นหมายจะแตะไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นไร แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า...
เงาดำมืดสนิทสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากรอยแยกของผนังด้านหลังอย่างไร้ซุ่มเสียง เป้าหมายของมันไม่ใช่คีย์ แต่พุ่งตรงมาที่หัวใจของฟีนิกซ์ที่กำลังไร้การป้องกัน!
“ระวังครับ!”
คีย์ตระหนักถึงอันตรายในเสี้ยววินาที เขาไม่ลังเลที่จะพุ่งเข้าเอาตัวเข้าขวางกระแสคมดาบเงาทมิฬนั้นด้วยความเร็วสูงสุด ร่างของทั้งสองล้มกลิ้งไปตามพื้นหิน คมดาบเฉופןเข้าที่หัวไหล่ด้านซ้ายของคีย์จนเลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเครื่องแบบ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยให้ฟีนิกซ์ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย
ดวงตาสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ ฟีนิกซ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนตื่นตะลึงเมื่อเห็นเลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลของคีย์ ขณะที่สไนเปอร์หนุ่มกลับคลี่ยิ้มมุมปากออกมาได้แม้ในสถานการณ์ที่เฉียดตายเช่นนี้
“เห็นไหมล่ะครับ... ผมบอกแล้วว่าผมดูแลทุกอย่างได้” คีย์กระซิบเสียงพร่า แววตาคู่คมมองลึกลงไปในนัยน์ตาของฟีนิกซ์ด้วยความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมทีม “รวมถึง... การปกป้องหัวหน้าด้วยครับ”
ฟีนิกซ์นิ่งงัง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงในอก ความเย็นชาและกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากทางปากทางเข้าดันเจี้ยน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมแสงสว่างจ้า...
— ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนตอนที่ 14 กันมาโดยตลอดนะครับ! — ชาโดว์ฮันเตอร์
สไนเปอร์สายโหมดกวนกับหน่วยกู้ภัยไร้รอยยิ้ม•ตอนที่ 14
การบาดเจ็บของหัวหน้า
ผลงานโดย ชาโดว์ฮันเตอร์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ชาโดว์ฮันเตอร์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สไนเปอร์สายโหมดกวนกับหน่วยกู้ภัยไร้รอยยิ้ม นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!