บททดสอบความอดทน

แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นสะเทือนจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย "คุณเล่นสกปรกเกินไปแล้วนะศิรินทร์!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความกรุ่นโกรธและเหนื่อยล้าจนแทบควบคุมความนิ่งไว้ไม่อยู่ ธามจ้องมองหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยแววตาวาวโรจน์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยไร้ความรู้สึก บัดนี้มีรอยยับย่นของความเครียดขึงปรากฏชัดเจน ศิรินทร์ช้อนสายตาขึ้นมองอดีสามีด้วยรอยยิ้มบางเบา ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เธอจงใจจัดฉากให้เขาเล่น เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและสง่างามได้อย่างไร้ที่ติ ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยิ่งขับเน้นให้เธอดูลึกลับ น่าเกรงขาม และแตกต่างจากศิรินทร์คนอ่อนแอที่เขาเคยเหยียบย่ำในอดีตราวคนละคน "เล่นสกปรกหรือคะคุณธาม..." เธอยวนยั่วด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันเรียกว่าการเอาคืนด้วยกติกาเดียวกันต่างหาก ในเมื่อคุณเคยสอนฉันว่าโลกธุรกิจไม่มีพื้นที่ให้คนอ่อนแอ ฉันก็แค่... ทำตามบทเรียนที่คุณเคยฝากฝังไว้ให้เป็นอย่างดี" "โปรเจกต์รีสอร์ทริมผานั่นบริษัทผมทุ่มงบไปเท่าไหร่ คุณรู้ดีแก่ใจ!" ธามก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงไปหาเธอด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น "แต่คุณกลับใช้เส้นสายและข้อมูลภายในบีบให้พาร์ทเนอร์รายใหญ่ถอนทุนคืนในวินาทีสุดท้าย แถมยังส่งคนของตัวเองเข้าไปตัดราคาประมูลตัดหน้า... คุณต้องการอะไรกันแน่ศิรินทร์ ต้องการให้ผมล้มละลายคาสนามธุรกิจนี้เลยใช่ไหม ถึงจะสาสมใจคุณ!" ศิรินทร์ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันและกลิ่นอายความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มเข้ามาใกล้ เธอกลับโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ ปลดปล่อยรอยยิ้มหยันที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ล้มละลายเหรอคะ? คำนี้ฟังดูน่ากลัวจัง..." เธอเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากนิดๆ อย่างเย้ายวนก่อนจะสบตาเขาตรงๆ "แต่สำหรับฉัน มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องสูญเสียไป... หยาดน้ำตา ความรู้สึกพังทลาย และชีวิตครึ่งหนึ่งที่ถูกคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี คุณคิดว่าเงินร้อยล้านพันล้านจะซื้อมันกลับคืนมาได้งั้นเหรอคะคุณธาม" คำพูดนั้นแทงใจดำจนธามชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความเจ็บปวดสำนึกผิดที่เขามักจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านจนบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวตึงเครียดแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ จากตัวเธอผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านและบุคลิกที่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจ ยิ่งปลุกเร้าความรู้สึกซับซ้อนในอกของชายหนุ่ม ทั้งโกรธ ทั้งปรารถนา และทั้งโหยหาอย่างบ้าคลั่ง "ผมยอมรับว่าผมเคยโง่เง่า..." ธามเปลี่ยนน้ำเสียงลงเล็กน้อย ความแข็งกร้าวเจือด้วยร่องรอยของการเว้าวอนที่เขาไม่เคยเอ่ยกับใคร "ผมยอมรับผิดทุกอย่างในอดีต แต่เรื่องงานนี้มันไม่เกี่ยวกัน... ศิรินทร์ หยุดเถอะนะ อย่าเอาอนาคตของบริษัทมาเป็นเครื่องมือแก้แค้นส่วนตัวเลย" "อนาคตบริษัทคุณเหรอคะ?" ศิรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน "น่าแปลกจดนะคะ ที่ผู้ชายเย่อหยิ่งอย่างคุณ วันนี้กลับมาขอร้องผู้หญิงที่คุณเคยบอกว่าเป็นแค่ภาระไร้ค่า... น่าสมเพชจังค่ะ" คำว่า 'น่าสมเพช' เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้าย ธามพุ่งตัวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ทันทีด้วยความเร็วที่ศิรินทร์ไม่ทันตั้งตัว แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน เขาดึงร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัวจนอกแกร่งแนบชิดกับแผ่นอกอิ่ม "ปล่อยนะคะคุณธาม! คุณกำลังทำบ้าอะไร..." ศิรินทร์ตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อถูกรวบตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอย่างกะทันหัน เธอพยายามขัดขืนแต่เรียวแรงหรือจะสู้แรงของอดีสามีที่กำลังสติหลุดได้ "ใช่... ผมกำลังบ้า!" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ทำให้สติของศิรินทร์กระเจิดกระเจิงชั่วขณะ "ผมบ้าเพราะคิดถึงคุณ บ้าเพราะทนมองคุณไปยืนเคียงข้างไอ้เด็กนั่นไม่ได้! รู้ไหมว่าเวลาผมนึกถึงภาพที่คุณยิ้มให้มัน ผมแทบอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตายคามือ!" "คุณไม่มีสิทธิ์..." ศิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนรุ่มจากริมฝีปากของเขาที่ปัดป้ายอยู่ข้างแก้ม "เราหย่ากันแล้ว คุณจำไม่ได้หรือคะ!" "หย่าแล้วไงล่ะ! ในเมื่อทะเบียนสมوقมันฉีกขาด แต่ร่างกายและหัวใจของคุณ... เคยเป็นของผม และผมไม่มีวันยอมให้มันตกเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น!" สิ้นคำประกาศิตอันเอาแต่ใจ ธามก็ประกบเรียวปากลงบนกลีบปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ทว่าจูบครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงป่าเถื่อนเหมือนในอดีต มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงปรารถนาอันลึกล้ำที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน เรียวลิ้นร้อนล้ำแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิทไม่มีช่องว่าง ส่วนอีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอให้รับสัมผัสอันวาบหวามนี้ได้อย่างเต็มที่ สมองของศิรินทร์ที่เคยตั้งกำแพงไว้อย่างแน่นหนาเริ่มพร่าเลือน ความอบอุ่นจากร่างกายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังกัดเซาะความตั้งใจของเธอทีละน้อย รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกันทำเอาเข่าเธอแทบทรุด กลิ่นกายและสัมผัสที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายปีกลับโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของแผ่นหลังภายใต้เสื้อสูท ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อนราวกับสายน้ำเย็นที่สาดใส่กลางกองเพลิง "คุณศิรินทร์ครับ เอกสารชุดที่ท่านประธานขอ..." เสียงของรวิศดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะเปิดออก ธามผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยฤทธิ์สวาทและโทสะที่ยังค้างคา เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอันเร่าร้อน ศิรินทร์รีบผลักอกเขาออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยฉายแววตื่นตระหนกเมื่อได้สติกลับคืนมา เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ธามมองท่าทีนั้นด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่ากระซ่ายที่ทำเอาเครงขนลุกชันไปทั้งตัว "เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะศิรินทร์... บนเตียงคุณอาจจะปากแข็งใส่ผมได้ แต่จำไว้ว่าร่างกายของคุณมันทรยศคุณเสมอ..." พูดจบ ธามก็หมุนตัวเดินสวนทางกับรวิศที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาพอดี สายตาคมกริบของอดีสามีปะทะเข้ากับรุ่นน้องหนุ่มผู้เป็นคู่คิดของอศิรินทร์ด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงและศัตรูคู่อาฆาต ก่อนที่ธามจะเดินจากไปอย่างผู้เหนือกว่าทิ้งให้รวิศยืนงงกับบรรยากาศอันร้อนระอุภายในห้อง ศิรินทร์ยืนหอบหายใจอยู่หลังโต๊ะทำงาน พยายามควบคุมสั่นเทาของมือตนเองไม่ให้รวิศสังเกตเห็น เธอยกเอกสารขึ้นมาบังหน้าเพื่อซ่อนร่องรอยความพ่ายแพ้ทางอารมณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ทว่าความเงียบงันภายในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ภาพที่ปรากฏทำเอาเลือดในกายของศิรินทร์เย็นเฉียบลงฉับพลัน... มันคือภาพถ่ายโคลสอัปของเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสนามโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง พร้อมกับข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามาว่า: *"เด็กผู้ชายคนนี้... หน้าตาละม้ายคล้ายคุณธามเหลือเกินนะครับคุณริน หรือเราควรให้เขาตรวจ DNA เพื่อความแน่ใจดีล่ะ?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ