ความลับใต้เงาธุรกิจ

แฟ้มเอกสารลับสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพใบหน้าอันเรียบเฉยของศิรินทร์ รินมองตัวเลขในงบดุลบัญชีของบริษัทธามนันท์กรุ๊ปด้วยสายตาราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความประหลาดใจ มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าดวงตากลับวับวาวด้วยประกายแห่งการเอาคืน สองปีที่ผ่านมา ธามเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เขาเคยโยกย้ายเงินลงทุนและซุกซ่อนผลประโยชน์ทับซ้อนเพื่อบีบให้เธอออกจากชีวิตแบบมือเปล่า แต่วันนี้... ลมใต้ปีกที่เคยพัดพาความมั่นคงของเขากำลังถูกเธอดึงออกทีละเส้น "คุณรินครับ ตรวจสอบพบความผิดปกติในส่วนของโครงการร่วมทุนที่เกาะเต่าแล้วครับ มีการโอนถ่ายรายได้ออกไปยังบริษัทนอกอาณาเขต โดยมีลายเซ็นของคุณธามอนุมัติเองทั้งหมดในวาระประชุมลับเมื่อสามปีก่อน" รวิศโน้มตัวลงกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความตื่นเต้นระคนชื่นชมในความเฉียบคมของเจ้านายสาวรุ่นพี่ หนุ่มรุ่นน้องผู้เป็นทั้งมือขวาและคู่คิดคนสำคัญยื่นแท็บเล็ตแสดงผังเส้นทางการเงินให้เฃaดูอย่างละเอียด ศิรินทร์ปรายตามองเพียงปราดเดียวก็เข้าใจโครงสร้างการทุจริตที่ธามจงใจปกปิดไว้เพื่อเลี่ยงภาษีและถ่ายเททรัพย์สินหนีภรรยาในอดีต "ดีมากรวิศ..." ศิรินทร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ "เอกสารชุดนี้แหละที่จะทำให้คนมั่นหน้าอย่างคุณธาม ล้มละลายทั้งชื่อเสียงและทรัพย์สินในเวลาเดียวกัน" "แต่ว่า... การจะเอาผิดระดับผู้บริหารสูงสุดของธามนันท์กรุ๊ป เราต้องใช้ข้อมูลดิบที่เป็นต้นฉบับจริง ซึ่งตอนนี้มันเก็บไว้ในตู้เซฟส่วนตัวที่เพนต์เฮาส์เก่าของเขาครับ" รวิศขมวดคิ้วด้วยความกังวล "ที่ซึ่งคนนอกเข้าถึงยากมาก" "ใครว่าฉันเป็นคนนอกล่ะคะ..." ศิรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมทอประกายความกร้าวแกร่งที่ผสมผสานความเย้ายวนอย่างอันตราย "ในเมื่อเขายังอาลัยอาวรณ์อดีตเมียคนนี้ จนถึงขั้นส่งดอกไม้มาง้อทุกวัน... ฉันก็ควรจะไป 'เยี่ยมเยียน' เขาให้หายคิดถึงสักหน่อยไม่ใช่หรือคะ" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงัดลงทันที รวิศมองใบหน้าอันงดงามที่เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ รินในวันนี้ไม่ใช่ศิรินทร์ผู้หญิงอ่อนแอที่นั่งร้องไห้กอดทะเบียนสมรสขาดวิ่นในคืนฝนตกอีกต่อไปแล้ว เธอดั่งนางพญาเสือดาวที่ซ่อนกรงเล็บแหลมคม รอจังหวะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ตกดึก ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่เคยเป็นเรือนหออันน่าขมขื่น แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นที่ถูกจัดวางไว้ตามเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ธามนั่งจิบวิสกี้สีอำพันลำพังบนโซฟายาว ดวงตาคมกริบเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ ทว่าภาพที่สะท้อนในห้วงคำนึงกลับมีเพียงเงาร่างของอดีตภรรยา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาและกุหลาบป่าที่คุ้นเคยยังคงอบอวลอยู่ในความรู้สึกราวกับเธอยังยืนอยู่ตรงนี้ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา ธามขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นเช่นนี้ไม่มีใครกล้ามากล้ากราย ยกเว้นเลขาหน้าห้องที่มีเรื่องด่วนจริงๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นสาวเท้าก้าวไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก... ลมหายใจของเขากลับสะดุดกึก หัวใจที่ด้านชามานานนับปีพลันกระชากวูบอย่างรุนแรง ศิรินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดราตรีสั้นสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องและสัดส่วนเย้ายวนเกินต้านทาน เส้นผมสีดำสนิทถูกปล่อยสยายคลอเคลียลาดไหล่เนียน ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ทว่าทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ "คุณริน..." เสียงทุ้มต่ำครางชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับคนละเมอ มือหนาที่ถือแก้ววิสกี้สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกโหยหาที่อัดอั้นพวยพุ่งขึ้นมาจุกอกจนแทบพูดไม่ออก "คุณ... มาที่นี่ทำไมดึกดื่นแบบนี้" "ทำไมคะ ตกใจเหรอที่เห็นริน..." ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ทว่าแฝงแววเย้ยหยัน เธอไม่รอให้เขาอนุญาต ร่างเพรียวระหงก็ก้าวล่วงล้ำเข้ามาในห้องทันที กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาเนิ่นนานลอยปะทะจมูกจนธามรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับถูกมนต์สะกด "ริน... ผมคิดถึงคุณ..." ธามก้าวตาม รั้งข้อมือเรียวเล็กไว้ด้วยความลืมตัว แรงดึงทำใหศิรินทร์เซเข้าหาแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ทว่าดวงตาของหญิงสาวกลับไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแค้นที่ถูกจุดประกายขึ้น "ปล่อยค่ะคุณธาม..." เธอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงบุรุษหรือจะสู้แรงหญิงที่ตั้งใจมาทวงแค้น ธามกลับกระชากเธอเข้ามาชิดแนบแน่นยิ่งขึ้น วงแขนแข็งแรงโอบกอดเอวคอดกิ่วไว้มั่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ไม่ปล่อย... ผมไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้วริน สองปีที่ผ่านมา ผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น รู้ไหมว่าผมสำนึกผิดแค่ไหน..." เสียงของธามสั่นพร่า เจือไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอนอย่างน่าสมเพช รสจูบเร่าร้อนที่โหยหาพยายามจะโน้มลงมาประทับบนริมฝีปากอิ่ม ทว่าศิรินทร์กลับเบือนหน้าหลบได้อย่างทันท่วงที เรียวปากสีแดงสดเหยียดยิ้มเย็นชา มือเรียววางทาบลงบนแผงอกกว้างของอดีสามี ออกแรงผลักไสชายหนุ่มออกห่างอย่างไม่ไยดี "สำนึกผิดเหรอคะ? คำนี้มันราคาถูกเกินไปสำหรับความเจ็บปวดที่คุณเคยฝากไว้ที่ริน" ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาแข็งกร้าวทรงพลังทำเอาธามชะงักงัน "จำได้ไหมคะที่คุณเคยเหยียบย่ำรินเหมือนเศษดิน... วันนี้ รินแค่อยلจะมาทวงของบางอย่างคืน ของที่มันควรจะเป็นของรินมาตั้งแต่ต้น" "คุณต้องการอะไร เงินเหรอ? บริษัทเหรอ? เอาไปให้หมดเลยริน ขอแค่คุณกลับมา..." ธามเอ่ยอย่างไม่คิดชีวิต ความหึงหวงและความรู้สึกผิดตีรวนอยู่ในอกจนเขาแยกแยะไม่ออกว่ากำลังทำอะไรอยู่ "ไม่ใช่แค่เงินค่ะ..." ศิรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เขาช้าๆ สายตาคมปลาบดั่งคมมีด "รินต้องการความพินาศของคุณ... คนอย่างคุณ สมควรจะต้องสูญเสียทุกอย่าง เหมือนที่รินเคยสูญเสียมาแล้ว!" สิ้นคำพูด ศิรินทร์ก็ยกมือถือขึ้นกดส่งข้อความคำสั่งบางอย่างทันที และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของธามก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงข้อความจากกรมสอบสวนคดีพิเศษและตลาดหลักทรัพย์ที่ส่งตรงถึงโทรศัพท์มือถือของเขา แจ้งเตือนการอายัดบัญชีและหมายเรียกพยานคดีทุจริตล็อตใหญ่! ธามหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น เขาหันขวับมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ราวกับไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน "คุณริน... คุณทำอะไรลงไป..." เขากระซิบเสียงสั่น ศิรินทร์ยิ้มรับด้วยความสะใจ ดวงตาระยิบระยับด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้นที่ได้รับการชำระสะสาง "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะคุณธาม..." ทว่า ในจังหวะที่ศิรินทร์กำลังจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องนอนด้านในซึ่งควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายวัยขวบเศษคนหนึ่ง... เด็กน้อยขยี้ตา งัวเงียเดินออกมาพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำเอาเลือดในกายของศิรินทร์เย็นเฉียบจนแข็งค้าง "คุณแม่... ใครมาเหรอฮะ ทำไมเสียงดังจัง..." ศิรินทร์หน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันไปเห็นร่างเล็กๆ นั้น ขณะที่ธามหันขวับตามเสียง และเมื่อเขาเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่มีโครงหน้าถอดแบบมาจากตนเองราวกับส่องกระจก ลมหายใจของประธานหนุ่มก็หยุดชะงักลงทันที... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ