หึงจนหน้ามืด

แรงกระชากที่ข้อมือขวาไม่ได้หนักหน่วงจนถึงกับทำให้กระดูกร้าว แต่ทรราชย์ในคราบอดีตสามีคนนี้กลับใช้มันเป็นประกาศิตดึงร่างของศิรินทร์ให้หลุดพ้นจากวงล้อมของผู้คนในงานเลี้ยงรับรองได้อย่างง่ายดาย เสียงดนตรีคลาสสิกและเสียงหัวเราะปรบมือเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันและอับชื้นภายในห้องพักรับรองส่วนตัวที่ถูกปิดตายอย่างรวดเร็วด้วยแรงเหวี่ยงจากร่างหนา ประตูปิดสนิทพร้อมกับกลอนที่ถูกล็อกด้วยมือข้างเดียว ขณะที่อีกข้างยังคงพันธนาการข้อมือของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “ปล่อยรินนะคะคุณธาม!” ศิรินทร์เอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงของเธอไม่ได้สั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง ตรงกันข้าม มันเรียบนิ่ง เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยประกายตาแห่งความรำคาญใจที่ชัดเจนที่สุด เธองัดแรงทั้งหมดที่มีสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แม้จะต้องแลกมาด้วยผิวเนื้อที่ขึ้นรอยแดงก่ำตัดกับผิวขาวเนียน เธอก็ไม่คิดจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นแม้แต่น้อย ธามยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูราวกับกรงขังมฤตยูที่พร้อมจะกลืนกินคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำด้วยพิษริษยาที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายสัปดาห์ ภาพรวิศโน้มตัวกระซิบกระซาบข้างใบหูของเธอเมื่อครู่... ภาพรอยยิ้มที่ศิรินทร์มอบให้อย่างเต็มใจ... ภาพเหล่านั้นมันกำลังกรีดแทะหัวใจของเขาให้แหลกละเอียด ราวกับกรรมตามสนองที่เขาสมควรได้รับ แต่มันกลับทรมานเสียจนเขาแทบคลั่ง “สนิทกันมากสินะ ถึงกับต้องหัวร่อต่อกระซิกกลางงานแบบนั้น เธอลืมไปแล้วหรือไงศิรินทร์... ว่าบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอมันเคยมีแหวนของฉันสวมอยู่!” น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน ธามก้าวเข้าไปประชิด ร่างกายของเขาร้อนระอุราวกับเตาไฟที่พร้อมแผดเผา ทว่าศิรินทร์กลับถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างระแวดระวัง แว่นกันแดดหัวใจที่เธอสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากเขาถูกยกขึ้นมาตั้งรับอย่างมั่น and secure “คุณธามคะ กรุณามีสติด้วยค่ะ” ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “แหวนที่คุณพูดถึง... มันถูกโยนลงถังขยะไปตั้งแต่สามปีก่อน วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใยแล้วค่ะ อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อทวงสิทธิ์อะไรในสิ่งที่แม้แต่คุณเองยังไม่เคยเห็นค่ามันเลย” คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า ธามหน้าชา กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขาพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความเยือกเย็นของอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างน่าสมเพช “ใช่! ฉันมันโง่เอง ฉันมันเลวเองที่ทิ้งเธอไป!” ธามตะคอกออกมาอย่างเหลืออด ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที ร่างบางถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างไร้ทางหนี มือหนาทั้งสองข้างยันกรอบประตูไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขน “แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว และฉันไม่มีวันยอมให้ไอ้เด็กนั่นมันแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว!” “ถอยไปนะคะ!” ศิรินทร์ตวาดกลับอย่างเหลืออด มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายคุ้นเคยและไออุ่นร้อนผ่าวที่โอบล้อมเธอไว้ “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันทั้งนั้น เราจบกันไปนานแล้ว!” “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” ธามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเย่อหยิ่งที่ถูกท้าทาย ก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอกำลังทำให้เขาคลั่ง “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้ฉันแล้วจริงๆ!” ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรือการวิงวอนขอคืนดี แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า การลงทัณฑ์ และการเรียกร้องสิทธิ์ที่เขาเคยละเลย ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่น พยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง เรียวลิ้นร้อนพยายามจะแทรก ผ่านกลีบปากที่เม้มสนิท แต่เธอกลับใช้ฟันคมกัดลงไปที่ริมฝีปากของเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง รสชาติของเลือดไม่ได้ทำให้ธามถอยห่าง กลับยิ่งจุดไฟสาท่านให้โหมกระพือรุนแรงขึ้นไปอีก มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าชุดราตรี ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่เย็นเฉียบด้วยความโหยหา แรงอารมณ์ที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ศิรินทร์หายใจหอบสะท้าน แรงขัดขืนเริ่มอ่อนลงทีละน้อยไม่ใช่เพราะเธอเต็มใจ แต่เป็นเพราะความคุ้นเคยและเคมีอันร้อนแรงที่เขารู้ดีว่าจุดไหนคือจุดอ่อนของเธอ สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามสรีระเว้าโค้งทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ความโกรธแค้นในอดีตกำลังถูกความปรารถนาที่ซ่อนเร้นกัดเซาะจนพังทลาย “หยุด… อื้อ…” เสียงประท้วงของเธอจมหายไปในลำคอ เมื่อธามฉวยโอกาสที่เธออ้าปากประท้วงส่งเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำ สัมผัสที่ทั้งดุดันและวาบหวามทำให้หัวใจของศิรินทร์เต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจ เมื่อวงแขนแกร่งช้อนร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้น จนเธอต้องใช้เรียวขากล่าวตวัดเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ความแนบชิดที่แนบสนิทอย่างไร้รอยต่อทำให้ทั้งคู่รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล ธามพาเธอก้าวไปที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงทาบทับร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างหิวกระหาย ชุดราตรีหรูหราถูกมือหนาร่นขึ้นอย่างไร้ความปราณี เปิดเปลือยเรียวขาเนียนสวยและผิวเนื้อนุ่มมือที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ “คุณมันคนบ้า…” ศิรินทร์หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่ปะปนไปกับความวาบหวาม “คุณทำแบบนี้… รินจะไม่มีวัน… อ๊าส์…” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มลงบนผิวเนื้ออ่อนอย่างจงใจ มือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระส่วนเว้าส่วนโค้ง ปลุกเร้าอารมณ์ที่เคยถูกกดทับไว้ให้ตื่นขึ้นมาอย่างดุดัน ความเจ็บปวดในอดีตถูกแทนที่ด้วยความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ท่ามกลางความมืดมิดของห้องและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ธามฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดคนหนึ่งไหลรินเงียบๆ ผสมผสานไปกับความเร่าร้อนที่เขาปรารถนาจะชดใช้ทุกสิ่ง เขารักเธอ… เขารักผู้หญิงคนนี้จนแทบเป็นบ้า และในค่ำคืนนี้ เขาจะทำให้เธอกลับมาเป็นของเขาด้วยร่างกายและวิญญาณ… ทว่า ในขณะที่บทเพลงแห่งความเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้งสุดตัว “คุณรินครับ! คุณรินอยู่ในนั้นหรือเปล่าครับ!” เสียงของรวิศตะโกนเรียกดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ