รอยจูบที่ไม่มีวันลืม

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินกลับมาเหยียบพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วยสายตาแบบนั้นคะ, คุณธาม" น้ำเสียงของศิรินทร์ราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของคนฟังอย่างไม่ไว้หน้า หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานในห้องประชุมส่วนตัว แววตาคู่คมที่เคยฉาบด้วยความอ่อนแอและหยาดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับไร้ซึ่งความหวั่นไหว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง ธามชะงักฝีเท้า หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเงียบงันภายในห้องกว้างกดทับลงบนบ่าของเขาจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาจางๆ ที่คุ้นเคยยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่ามันไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนในอดีตอีกต่อไป มันคือกลิ่นอายของผู้หญิงที่เติบโตขึ้น เก่งกาจขึ้น และสำคัญที่สุด... คือเป็นผู้หญิงที่เขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องอีกแล้ว "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ลำคอของเขาแห้งผาก ธามก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอกว่าเดิมทีละน้อย สัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มกำลังแผดเผาเมื่อมองเห็นเรือนร่างระหงที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนใจ แม้เธอจะพยายามปกปิดมันไว้ภายใต้ชุดทำงานที่มิดชิด แต่ทว่าความเย่อหยิ่งและทรวดทรงที่สะท้อนผ่านสายตาของเขากลับยิ่งปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ไปนานให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นค่ะ มันน่าสมเพช" ศิรินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องมองอดีตสามีด้วยความสมเพชเวทนาอย่างไม่ปิดบัง "คุณมาที่นี่ทำไม หรือว่าโครงการร่วมทุนระหว่างบริษัทของคุณกับบริษัทของรวิศกำลังไปได้ไม่ดี จนคุณต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากคนที่คุณเคยไล่ตะردออกไปจากบ้านอย่างไม่ใยดีคะ?" คำพูดที่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำทำให้ธามขบกรามแน่นจนสันนัดนูนเด่น ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนผสมปนเปไปกับความหึงหวงอันร้อนรุ่ม เมื่อนึกถึงภาพสนิทสนมระหว่างศิรินทร์กับรวิศ—ชายหนุ่มรุ่นน้องที่คอยตามประกบเธอไม่ห่าง—มันทำให้ความอด and ทนของเขากลายเป็นจุล "ผมไม่ได้มาเพื่อเรื่องงาน..." ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้การเตือนล่วงหน้า มือหนารวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ตั้งตัว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในระยะประชิด ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาหนึ่งที่หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ แต่ด้วยสัญชาตญาณและความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน เธอกลับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้สุดแรง "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอลืมไปแล้วหรือไงว่ารินเคยเป็นเมียผม..." ธามกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความโกรธของเธอก่อนจะเลื่อนต่ำลงมามองลำคอระหงที่ไหวสะท้อนตามแรงหายใจ ความคิดที่ว่าเขาอาจจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาลทำให้ความเย่อหยิ่งทั้งหมดพังทลายลง ธามไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธอีกต่อไป เขาประคองท้ายทอยของเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงบนริมฝีปากนุ่มทันที สัมผัสที่หิวกระหายและเต็มไปด้วยความโหยหาพรั่งพรูออกมาในจูบนั้น ศิรินทร์ตัวแข็งทื่อ สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ รสชาติคุ้นเคยที่เธอพยายามลบเลือนมันออกไปจากความทรงจำตลอดหลายปีกลับไหลทะลักกลับเข้ามาอย่างรุนแรง หัวใจที่เธอคิดว่ามันถูกแช่แข็งจนด้านชาไปแล้ว กลับเต้นกระหน่ำจนเจ็บแปลบ ธามไม่ได้จูบเธอด้วยความป่าเถื่อนเหมือนวันเก่า แต่เขาจูบด้วยความลึกซึ้ง เว้าวอน และเจ็บปวด ราวกับกำลังใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อยื้อเธอไว้ มือหนาเลื่อนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าอย่างแผ่วเบ nhưngหนักแน่น ปลุกเร้าสัมผัสสวาทที่เคยคุ้นเคยจนกายสาวร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกั นและกันสร้างความวาบหวามจนศิรินทร์เผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความลืมตัว เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งหวานปนขมและเร่าร้อนดึงดูดทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ศิรินทร์รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาขอบตา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ... แต่เป็นเพราะความโกรธตัวเองที่เธอยังคงพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของผู้ชายใจร้ายคนนี้ แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเอื้อมมือไปขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธามผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่แดงก่ำ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่กระ sát ดวงตาคมมองเธอนิ่งสนิท เต็มไปด้วยความตระหนักรู้ที่เพิ่งกระจ่างชัดในวินาทีนี้เอง เขาไม่เคยลืมเธอเลย... และไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว "ริน..." ธามกระซิบเสียงพร่ามัว ชิดใบหูของเธอ "เราเริ่มต้นกันใหม่นะ... ให้โอกาสผมได้ชดใช้..." ศิรินทร์สะดุ้งสุดตัว ราวกับเสียงกระซิบนั้นคือการดึงเธอให้ตื่นจากความฝันอันตราย ความแข็งกร้าวกลับมาฉายชัดในแววตาคู่สวยอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ ก่อนจะใช้สองมือผลักอกแกร่งให้ออกห่างอย่างสุดแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะในลำคอที่บาดลึกหัวใจคนฟัง "เริ่มต้นใหม่เหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะคุณธาม... เพราะสิ่งที่ฉันรู้สึกกับคุณในตอนนี้ มีเพียงความสมเพชและ..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของรวิศ ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ แต่แล้วฝีเท้าของชายหนุ่มรุ่นน้องก็ต้องชะงักกึก เมื่อดวงตาคมปลาบกวาดมองเห็นสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งคู่ และที่แย่ไปกว่านั้น... ในมือของรวิศกำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลสำคัญ ซึ่งจ่าหน้าซองด้วยผลตรวจทางการแพทย์ที่อาจจะพลิกชะตากรรมของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ