กลลวงในห้องทำงาน

แฟ้มเอกสารสีดำในมือถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ศิรินทร์สะดุ้งเล็กน้อยจากแรงปะทะนั้น แต่ใบหน้าเรียวสวยยังคงนิ่งสนิท เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมกริบของธามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สามีเก่าผู้เคยเหยียบย่ำเธอให้จมดิน แต่เป็นเพียงแค่อากาศธาตุที่น่ารำคาญเท่านั้น "คุณหมายความว่ายังไง ศิรินทร์ ทำไมโปรเจกต์นี้ถึงมีชื่อของรวิศเป็นหัวหน้าทีมร่วมด้วย ทั้งที่มันควรจะเป็นอำนาจตัดสินใจของผมคนเดียวในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่" ธามเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ความหึงหวงและอีโก้ที่ถูกท้าทายกำลังแผดเผาอกเขาจนร้อนรุ่ม ทุกครั้งที่เขาเห็นรัยศส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เธอ หรือแม้แต่ตอนที่ทั้งคู่อยู่ใกล้กันในเวลางาน มันสร้างความเจ็บปวดแปลบปะחลวงลึกในอก ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักในวันที่สายเกินไปว่า... รอยยิ้มที่เคยเป็นของเขาคนเดียว บัดนี้ถูกแจกจ่ายให้ชายอื่นไปเสียแล้ว ศิรินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันที่บาดลึก เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อสูทเข้ารูปสีครีมให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำโต๊ะของเธออยู่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพง "คุณธามคะ... กรุณาจำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะคะว่า ตอนนี้ดิฉันไม่ใช่ ‘คุณนายธาม’ ที่จะต้องมานั่งรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้คุณฟังเหมือนในอดีต นี่คือบริษัทของฉัน และรวิศก็คือมือขวาที่เก่งกาจ ไม่ใช่ลูกน้องที่คุณจะมาใช้อารมณ์โง่ๆ ไล่ออกตามใจชอบได้" ถ้อยคำเชือดเฉือนพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่ถูกเก็บกดไว้ใต้รอยยิ้ม เธอยังจำภาพวันที่เธอตั้งท้องอ่อนๆ แล้วกราบกรานขอความเห็นใจจากเขาได้ดี ในวันที่ผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาในชีวิต ธามผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย เขามองเธอเป็นแค่เศษสวะ ไร้ค่า และน่าสมเพช แต่ตอนนี้... คนที่น่าสมเพชกลับเป็นเขา "ริน..." ธามครางเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวเล็กไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความวิงวอนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายอย่างธาม "ผมขอโทษ... เรื่องในอดีต ผมรู้ว่าผมเลว ผมโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยให้เพชรแท้หลุดมือไป แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ให้โอกาสผมได้ซ่อมแซมสิ่งที่พังทลายลงไปเถอะนะ" "ปล่อยค่ะ!" ศิรินทร์สะบัดแขนออกอย่างรุนแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา เธอย่างสามขุมถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "โอกาสเหรอคะ? คุณเอาคำนี้ไปใช้กับผู้หญิงคนอื่นเถอะค่ะ เพราะสำหรับฉัน... ความรู้สึกดีๆ หรือแม้แต่ความสงสาร มันตายไปตั้งแต่คืนที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านในสภาพคนท้องใกล้คลอดอย่างไร้ความปรานีแล้ว!" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลสด ธามหน้าซีดเผือด เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ใช้ท่อนแขนแกร่งกักกันร่างบางไว้ระหว่างพนักเก้าอี้และตัวเขา เพื่อไม่ให้เธอหนีไปไหนได้อีก ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า "ถ้าคุณเกลียดผม... จะลงโทษผมยังไงก็ได้ ริน จะตบ จะตี จะด่าทอผมด้วยถ้อยคำที่เจ็บปวดที่สุดก็ได้ แต่ริน... อย่าทำเป็นมองไม่เห็นผม อย่าไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นแบบนั้น ผมทนไม่ได้... คุณได้ยินไหมว่าผมทนไม่ได้!" ธามระเบิดความอัดอั้นออกมา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารด100ลงบนพวงแก้มเนียน ศิรินทร์หัวเราะหยันอีกครั้ง ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เคมีและความคุ้นเคยระหว่างพวกเขายังคงทรงพลังเสมอ แม้สมองจะสั่งให้เกลียด แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับสั่นไหวกับสัมผัสใกล้ชิดนี้ "ทนไม่ได้แล้วยังไงคะ? คนอย่างคุณธาม เคยสนใจด้วยเหรอว่าฉันจะเจ็บเจียนตายแค่ไหนตอนที่คุณนอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้องนอนของเรา! ออกไปนะคะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" มือเรียวเล็กระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อผลักไส ทว่าแรงแค่นั้นกลับไม่ต่างอะไรกับการนวดให้ร่างสูง ธามใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อที่กำลังขยับต่อว่าเขาด้วยความโหยหา ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่ง... ธามไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีก ก้มลงประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากนุ่มทันทีอย่างเอาแต่ใจ "อื๊อ...!" เสียงประท้วงในลำคอของศิรินทร์ถูกกลืนหายไปใต้ริมฝีปากร้อนระอุ รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความสำนึกผิด และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่สะสมมานานนับปี รุกไล่และบดขยี้อย่างเร่าร้อน มือหนาที่พันธนาการข้อมือเธอไว้ข้างหนึ่ง เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ศิรินทร์พยายามเบือนหน้าหนีและขบฟันแน่นเพื่อต้านทาน แต่ธามใช้นิ้วเรียวบีบกรามมนของเธอให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นกายสะอาดแฝงความเย้ายวนที่เธอเคยเสพติด ลมหายใจที่กระชั้นชิดจนร้อนผ่าว ทุกอย่างหลอมรวมกันจนสมองของศิรินทร์ขาวโพลน จากแรงขัดขืนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นสะท้าน ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณทำให้มือที่เคยทุบตีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธามรับรู้ถึงการยอมจำนนทีละน้อย หัวใจที่ด้านชาพองโตด้วยความหวัง เขาถอนริมฝีปากออก100นิดเพื่อสูบฉีดอากาศ ทว่าสายตายังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอย่างหลงใหล "ริน... คุณยังรักผมใช่ไหม?" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนรดรินแก้มเนียน มือใหญ่วางทาบบนสะโพกกลมกลึง ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วงและเรียกร้อง ศิรินทร์ลืมตาขึ้น สติที่เกือบหลุดลอยกลับคืนมาพร้อมกับความจริงอันเจ็บปวด เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตาที่ฉ่ำวาดไปด้วยหยาดน้ำใสกลับมาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง "ฝันไปเถอะค่ะ..." เธอเค้นเสียงกระซิบตอบกลับไปชิดริมฝีปากเขา แววตาดุดันและเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง "ฉันไม่ได้รักคุณ... และไม่มีวันกลับไปโง่ให้ผู้ชายใจร้ายอย่างคุณเหยียบย่ำอีกเป็นครั้งที่สอง!" สิ้นคำพูดนั้น ศิรินทร์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระแทกเข่าเข้าที่หน้าท้องของธามเต็มแรง จนชายหนุ่มต้องผละถอยหลังด้วยความจุก ร่างสูงเซถลาไปชนกับมุมโต๊ะทำงานสีหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวด แต่ยังไม่ทันที่ธามจะได้ตั้งตัว เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดที่ถูกหมุนเปิดออก "คุณรินครับ เอกสารงบประมาณล็อตสุดท้ายที่ต้องเซ็นคื—" รวิศชะงักก้าวเท้าค้างอยู่ตรงหน้าประตู เมื่อสายตาคมกริบของหนุ่มรุ่นน้องกวาดมองเห็นภาพบรรยากาศอันเร่าร้อน ริมฝีปากบวมเจ่อของศิรินทร์ และร่างของธามที่ยืนหายใจหอบโยนอยู่ใกล้ๆ กัน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบ และทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง ไม่ใช่สายตาเอาเรื่องของรวิศ แต่มันคือร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยประมาณสามขวบ ที่โผล่พ้นชายเสื้อสูทของรวิศออกมา ดวงตากลมโตแกَمแป๋วคู่นั้น... ถอดแบบมาจากโครงหน้าของธามราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณอา... แม่จ๋า ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกฮะ? น้องปาล์มง่วงนอนแล้วนะ" รดรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ