กำแพงที่ไม่มีวันทะลาย

กลิ่นหอมเย็นของชาอู่หลงชั้นดีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของศิรินทร์ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ไออุ่นคุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงสง่าของคนที่จงใจก้าวเข้ามาขวางทางออกต่างหาก ที่ทำให้ห้องกระจกใสเห็นวิวใจกลางเมืองแห่งนี้แคบลงถนัดตา “คุณธามไม่มีสิทธิ์มาดักรอรินในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้นะคะ” ศิรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาไม่ใช่รอยยิ้มการค้าที่เปี่ยมเสน่ห์เหมือนยามอยู่ต่อหน้าลูกค้า แต่เป็นรอยยิ้มบางเบาที่ว่างเปล่า... ชนิดที่กรีดลึกลงไปในอกของคนมองยิ่งกว่าคำด่าทอเสียด้วยซ้ำ ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับมีร่องรอยความร้าวรานและความเหนื่อยล้าฉายชัด เขาจ้องมองอดีตภรรยาที่สวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ขับเน้นรูปร่างระหงที่ดูสง่างามและทรงอำนาจยิ่งกว่าวันที่เธอเคยเป็นแค่เงาในคฤหาสน์ของเขา “ริน... ผมแค่อยากคุยกับคุณเรื่องของเรา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “เรื่องของเรา?” ศิรินทร์ทวนคำ หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน “มันไม่มี ‘เรื่องของเรา’ มาตั้งแต่หน้าที่ดินจดทะเบียนหย่าเมื่อสองปีก่อนแล้วค่ะคุณธาม หรือว่าความจำเป็นเลิศของนักธุรกิจหมื่นล้านอย่างคุณ จะมีปัญหาเรื่องความจำเสื่อมกะทันหันเสียแล้วล่ะคะ” คำพูดเชือดเฉือนที่พ่นออกมาอย่างไร้เยื่อใย ทำให้ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่คุกคามพื้นที่หายใจของหญิงสาว แต่ศิรินทร์ไม่มีแม้แต่จะก้าวถอยหลัง เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่สวยไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความแข็งกร้าวและหยิ่งทะนงที่ฉาบไว้ “ตอนนั้นผมโง่...” ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ยื่นมือหนาหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กมาสัมผัสเพื่อส่งผ่านความรู้สึกอัดHอั้น แต่ศิรินทร์กลับปัดออกอย่างไร้ความปรานี ราวกับสัมผัสของเขาเป็นสิ่งน่ารังเกียจ “ใช่ค่ะ คุณมันโง่จริงๆ” ศิรินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความทรงจำสีเลือด “โง่ที่คิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะยืนรออยู่ตรงจุดที่ถูกเหยียบย่ำได้ตลอดไป โง่ที่คิดว่าคำขอโทษเศษกระดาษทิชชu์ของคุณ จะล้างคราบน้ำตาและความเจ็บปวดตลอดสามปีที่ฉันต้องทนอยู่ในนรกหมกไหม้นั่นได้!” “ริน!” ธามคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวด หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ทุกถ้อยคำของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเก่าที่เขาเป็นคนสร้าง “ผมสำนึกผิดแล้ว... ผมรู้ว่าผมทำเลวร้ายกับคุณไว้มากแค่ไหน ให้โอกาสผมได้ชดใช้... ให้ผมได้ดูแลคุณอีกครั้งเถอะนะ” “ชดใช้เหรอคะ?” ศิรินทร์ยิ้มหยัน หยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงจนดวงหน้าอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวอันเย้ายวนลึกล้ำปะปนกับกลิ่นไอความเย็นชาของเธอ ยิ่งทำให้ธามแทบคลั่ง “แล้วใครจะชดใช้เวลาในชีวิตของรินที่เสียไปกับผู้ชายใจร้ายไร้หัวใจอย่างคุณล่ะคะ? หยดน้ำตาที่รินเคยร้องไห้จนแทบขาดใจตาย... คุณเอาคืนมาให้รินได้ไหมล่ะคะคุณธาม!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของธามที่สะท้อนความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เขาจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับกล่าววาจาเชือดเฉือนหัวใจ ริมฝีปากคู่นี้ที่เขาเคยบด2จูบซับอย่างไร้ความทะนุถนอมในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธร้ายที่คอยทิ่มแทงเขาจนพรุน “ริน... คุณจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้วนะ” ธามเสียงสั่นพร่า มือหนายกขึ้นกุมขมับอย่างคนจนมุม “ความใจร้ายของรินในวันนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่คุณเคยทำกับรินในอดีตค่ะ” ศิรินทร์ถอยหลัง1ก้าวเว้นระยะห่าง แววตาคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง “ถ้าหมดธุระแล้ว เชิญกลับไปซะนะคะ รินมีงานต้องทำต่อ และไม่อยากเสียเวลากับคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญในชีวิตอีกต่อไป” พูดจบ ศิรินทร์ก็หมุนตัวจะเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะทำงาน แต่ธามที่หมดความอดทนพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางไว้แล้วดึงเข้าหาตัวด้วยพละกำลังทั้งหมด ร่างบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอพยายามลบเลือนปลุกเร้าความทรงจำบางอย่างให้วาบหวามขึ้นมาในเสี้ยววินาที “ปล่อยนะ! คุณธาม!” ศิรินทร์ตื่นตระหนกเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน “ไม่ปล่อย! จนกว่าคุณจะฟังผมพูดให้จบ!” ธามก้มลงกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ “คุณคิดว่าผมยอมแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอศิรินทร์? ต่อให้คุณจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาสูงเสียดฟ้าแค่ไหน... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนพังมันลงด้วยมือของผมเอง!” จังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากการอนุญาต “คุณรินครับ เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้... เอえ ขอโทษครับ ผมเข้ามาจังหวะเกินไปหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มของรวิศ ชายหนุ่มรุ่นน้องผู้เป็นทั้งมือขวาคนสนิทและคู่คิดทางธุรกิจดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่หยุดชะงักกึกอยู่ตรงธรณีประตู เมื่อเห็นภาพเจ้านายสาวถูกอดีสามีผู้ทรงอิทธิพลโอบกอดแนบชิดอย่างอุกอาจ ธามหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดลุกเป็นไฟ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความหึงหวงพุ่งพล่าน มือที่โอบเอวศิรินทร์กระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ทว่า ศิรินทร์กลับไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือกระวนกระวาย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนที่ทรงพลังที่สุด ก่อนจะเอ่ยชื่อคนสนิทด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานผิดคาด ชนิดที่ทำให้ธามแทบคลั่ง “ไม่เป็นไรค่ะรวิศ... เข้ามาก่อนสิคะ พอดีมี ‘แขกไม่速เชิญ’ กำลังจะกลับพอดีค่ะ” รดรินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ