ศัตรูคนใหม่หรือมิตรที่รู้ใจ

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือของธามสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบที่เกร็งจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว รัศมีแห่งความหรูหราของงานเลี้ยงการกุศลค่ำคืนนี้ไม่สามารถเจือจางความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขาได้เลย โดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้น ถูกตรึงไว้ที่จุดเดียว... จุดที่ศิรินทร์อดีตภรรยาผู้เคยถูกเขาด้อยค่า ยืนอยู่เคียงข้างกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่เพิ่งก้าวเข้ามามีบทบาทในชีวิตเธออย่างออกนอกหน้า "รวินทร์... เอ๊ย รวิศครับ คุณศิรินทร์สนใจโปรเจกต์นี้จริงๆ ใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นเราไปคุยรายละเอียดกันต่อที่มุมเงียบๆ ดีกว่า ตรงนี้คนเริ่มพลุกพล่านแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มของรวิศเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น มือหนาของชายหนุ่มรุ่นน้องเอื้อมไปแตะที่ข้อศอกเรียวมนของศิรินทร์อย่างเป็นกันเอง เป็นการกระทำที่แสนธรรมดาใน100สังคมธุรกิจ แต่กลับระคายเคืองสายตาของคนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลราวกับถูกกรีดด้วยคมมีด ศิรินทร์ยิ้มรับด้วยความสุภาพ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพึงพอใจในศักยภาพของคู่สนทนา "ด้วยความค่ะ รวิศ... รินเองก็อยากฟังมุมมองใหม่ๆ ของคุณเกี่ยวกับแผนการตลาดนี้พอดีค่ะ" คำว่า 'รวิศ' ที่หลุดออกจากเรียวปากอิ่มเอิบนั้นลอยเข้าหูธามอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ ริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความหึงหวงที่ถูกกัก ขังไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นมานานเริ่มปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม เขาแทบจะลืมตัวก้าวเท้าเข้าไปกระชากให้ภรรยา... ไม่สิ อดีตภรรยา กลับมาอยู่ใกล้ตัว แต่ทิฐิและสำนึกผิดที่คอยเตือนสติว่าเขาไม่มีสิทธิ์นั้นแล้ว ทำให้เขาทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่นอยู่ใต้เงาสลัวของเสาโรมัน ธามแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง จำได้ดีว่าในอดีต เขาเคยปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้อยู่บ้านอย่างไร้ตัวตน ปล่อยให้น้ำตาของเธอรินไหลโดยไม่เคยเหลียวแล แต่วันนี้... เมื่อเธอลุกขึ้นยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง สวมชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตขับผิวขาวผ่องจนเปล่งประกาย และมีผู้ชายคนอื่นคอยทนุถนอมประคบประหงม เขากลับรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะถูกกระชากออกจากอก "ดูเหมือนคุณธามจะสนใจโปรเจกต์ของทางเราเป็นพิเศษนะคะ ถึงได้จ้องมองไม่วางตาเลย" เสียงหวานเจือความเย้าหยวนดังขึ้นข้างกาย ธามหันไปมองพบว่าเป็นนักสังคมสงเคราะห์สาวใหญ่ที่พยายามเข้ามาตีสนิท แต่เขาไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองเป้าหมายเดิมทันที และพบว่ารวิศกำลังโน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างใบหูของศิรินทร์ จนหญิงสาวเผลอยิ้มออกมาอย่างสดใส... รอยยิ้มที่เขาแทบไม่เคยได้รับมันอย่างจริงใจเลยตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ทนไม่ไหวแล้ว... ธามวางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาอย่างไม่ใส่ใจ ขายาวก้าวฉับตรงไปยังทิศทางนั้นทันที ความโกรธขึงและอารมณ์หึงหวงครอบงำจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน เขาก้าวแทรกตัวผ่านผู้คนจนมายืนขวางหน้าคนทั้งสองไว้ได้อย่างพอดิบพอดี "ขอโทษนะครับ... ดูเหมือนว่าผมจะมีเรื่องต้องปรึกษาคุณศิรินทร์เป็นการส่วนตัว" น้ำเสียงของธามเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงหลายองศา ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาคู่สวยไม่มีความหวาดกลัวหรือประหม่าหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและรอยยิ้มเยдяที่มุมปากซึ่งบาดลึกหัวใจคนมองยิ่งกว่าคำด่าทอ "ถ้าเป็นเรื่องงาน เชิญคุณธามนัดหมายผ่านเลขาฯ ของฉันได้เลยค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว... ฉันเกรงว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วนะคะ" ศิรินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ก่อนจะหันไปทางรวิศ "รวิศคะ เราไปคุยกันต่อตรงโน้นดีกว่าค่ะ ตรงนี้อากาศเริ่มไม่ค่อยดีเท่าไหร่" รวิศพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ปรายตามองธามด้วยความท้าทายเล็กน้อยก่อนจะผายมือให้ศิรินทร์เดินนำไป ภาพที่ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันออกไปโดยไม่เหลียวแลคนที่ยืนหน้าชาดังก้อนหิน ทำให้ธามรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาไม่เคยถูกเมินเฉยอย่างไร้ค่าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต และความรู้สึกที่ว่า 'กำลังจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล' ก็กัดกินขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบ แต่ก่อนที่ธามจะได้ก้าวตามไปเพื่อฉุดกระชากหญิงสาวให้ออกจากอ้อมล้อมของไอ้หน้าอ่อนนั่น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างไม่มีมารยาท ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักมันออกมาด้วยความรุนแรงตั้งใจจะกดตัดสาย แต่พอก้มลงมองชื่อบนหน้าจอ... หัวใจที่กำลังเดือดดาลกลับหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง ข้อความจากนักสืบส่วนตัวที่เขาจ้างให้ตามสืบเรื่องของศิรินทร์ส่งภาพถ่ายล่าสุดมาให้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาธามยืนแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ *ภาพเด็กชายวัยสี่ขวบหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาเป๊ะ กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนหย่อมแห่งหนึ่ง โดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแล และคนที่เดินถือกระเป๋าตามหลังออกมาก็คือ... ศิรินทร์* และตัวหนังสือใต้ภาพนั้นสั่นประสาทเขายิ่งกว่าสิ่งใด: *"รายงานด่วนครับคุณธาม... เด็กชายคนนี้ มีชื่อในสูติบัตรระบุว่า เป็นบุตรชายแท้ๆ ของคุณศิรินทร์... และมีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่คุณและคุณศิรินทร์แยกทางกันพอดีครับ"* ธามแทบหายใจไม่ออก โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง ร่างสูงเซถอยหลังไปชนกับเสาหินจนแก้วคริสตัลในบริเวณใกล้เคียงสั่นสะเทือน ภาพรอยยิ้มของศิรินทร์เมื่อครู่ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้... เธอไม่ได้แค่เดินจากเขาไปเฉยๆ แต่เธอ... ซ่อนทายาทสายเลือดแท้ๆ ของเขาเอาไว้จากความโง่เขลาของเขาเอง! รดารินกลิ่นกำมะหยี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ