ภาพหลอนของความหลัง

เสียงบานประตูไม้เนื้อหนาที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงธรณีประตู ทำให้หัวใจของศิรินทร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหวาดผวาที่จู่โจมเข้ามาอย่างไร้การตั้งตัว ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่บุคคลที่เธอกำลังหวาดกลัวหรือจินตนาการถึงในคราบของอดีตสามีผู้เย็นชา หากแต่เป็น... รวิศ ชายหนุ่มรุ่นน้องผู้เป็นทั้งมือขวาและคู่คิดคนสำคัญ ยืนถือแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมด้วยสีหน้าเจื่อนสนิท ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายสาวที่กำลังแนบชิดอยู่กับซอกคอของชายแปลกหน้า—ไม่สิ... ชายผู้ทรงอิทธิพลที่เขารู้จักดีในฐานะ "อดีตสามี" ของเธอ "ผม... ขอโทษครับ... คือ ผมเคาะประตูแล้ว แต่..." รวิศกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบเบือนสายตาหนีภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าทันที พร้อมกับทำท่าจะถอยหลังกลับออกไป "เดี๋ยว รวิศ!" ศิรินทร์ละล่ำละลักเรียกชื่อผู้ช่วยหนุ่ม เสียงของเธоแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เธอออกแรงผลักแผงอกกว้างของธามให้ออกห่างจากตัวอย่างแรงด้วยความตกใจและอับอาย ทว่าธามกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเข้าง่ายๆ อ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวบางของเธอไว้ราวกับคีมเหล็กกลับกระชับแน่นขึ้นไปอีก เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปรายตามองรวิศด้วยแววตาเรียบนิ่ง เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดที่กดดันจนอีกฝ่ายแทบหายใจไม่ออก รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของอดีตสามีผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน "จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณรวิศ..." ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเหี้ยมเกรียมไว้ทุกอณูคำ "ในเมื่อคุณก็เห็นอยู่แล้วว่า... 'ภรรยาเก่า' ของผมคนนี้ กำลังอยู่ในอ้อมแขนของใคร" คำว่า 'ภรรยาเก่า' ที่ถูกเน้นย้ำกระแทกกระทั้นออกมาจากเรียวปากของธาม ทำให้ศิรินทร์รู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงลงมากลางใจ บาดแผลในอดีตที่เธอพยายามใช้หยาดเหงื่อและเวลาอันยาวนานในการเยียวยา ปริแตกออกอีกครั้งอย่างเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์ในคืนวันอันมืดมนเมื่อหลายปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ *ในคืนนั้น... คืนที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตครั้งใหญ่ที่สุด ธามยืนมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความ and ใช้น้ำเสียงเยียบเย็นเฉียบขาดไล่เธอออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา คำพูดที่ว่า 'เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรกับตระกูลของฉัน' ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท* ภาพหลอนของความหลังถาโถมเข้าใส่จนศิรินทร์หน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม มือเรียวเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ร่างกายของเธอเริ่มเย็นเฉียบ ความรู้สึกรังเกียจทั้งตัวเองและผู้ชายสารเลวตรงหน้าพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะอาเจียน "ปล่อยฉันนะ, ธาม!" ศิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเยือกเย็น บัดนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน! ไสหัวออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" ธามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเกชing ชังอย่างไม่ปิดบังของอดีตภรรยา หัวใจของเขาเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งที่เขามีมาตลอดแทบจะละลายหายไปกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่ทว่า... สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกลับยิ่งลุกโชนขึ้นมาในอก เขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่ ในเมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือลมหายใจเดียวที่เขาโง่เขลาทำหลุดมือไป "ริน..." ธามกระซิบเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ มือหนาเอื้อมหมายจะแตะแก้ N iao นวลของเธอ แต่ศิรินทร์กลับสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจราวกับโดนของร้อน "อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยปากสกปรกของคุณ!" เธอกัดฟันกรอด หันไปสั่งรวิศที่ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงประตู "รวิศ! เชิญคุณธามออกไปจากห้องทำงานของฉัน เดี๋ยวนี้!" รวิศลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ด้วยหน้าที่และสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจ้านายสาว เขาจึงก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับผายมือไปยังประตู "เชิญครับ คุณธาม ทางเรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องโปรเจกต์ต่อ และดูเหมือนว่าคุณศิรินทร์จะไม่สะดวกต้อนรับแขกที่ไม่ได้นัดหมายในเวลานี้" ธามหันไปมองรวิศด้วยสายตาดุดล สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา เขายอมถอยก้าวหนึ่งอย่างไม่เต็มใจนัก ปล่อยมือออกจากเอวบางของศิรินทร์ช้าๆ แต่สายตาคมกلاستของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความชิงชังไม่วางตา "เรายังคุยกันไม่จบ, ริน" ธามเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะหันหลังเดินผ่านรวิศออกไปพร้อมกับกระแทกไหล่หนุ่มรุ่นน้องอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ประตูห้องปิดลงสนิท ทิ้งให้ศิรินทร์ยืนหอบหายใจสะท้านอยู่ลำพัง ขาทั้งสองข้างแทบจะพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหว รวิศรีบวิ่งเข้ามาประคองไหล่เธอด้วยความตกใจ "คุณรินครับ ไหวไหมครับ ให้ผมเรียกแพทย์ไหม?" "ฉัน... ไม่เป็นไร รวิศ..." ศิรินทร์สูดหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอและเช็ดน้ำตาที่เผลอเล็ดลอดออกมาอย่างรวดเร็ว "ออกไปก่อนเถอะ ฉันขออยู่คนเดียวสักครู่" รวิศพยักหน้ารับอย่างจำใจและเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ปล่อยให้ศิรินทร์ยืนเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังยืนกอดอกพยายามสงบสติอารมณ์อยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ศิรินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความระแวง คิดว่าอาจจะเป็นข้อความคุกคามจากธาม แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่ข้อความจากอดีตสามี หากแต่เป็นภาพถ่ายจากเบอร์แปลกปริศนา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็งไปในพริบตา *ภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณ 4 ขวบ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม กำลังยืนถือลูกโป่งอยู่หน้าโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งหนึ่ง... ซึ่งหน้าตาของเด็กชายคนนั้น ถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับธามไม่มีผิดเพี้ยน!* พร้อมกับข้อความด้านล่างที่อ่านแล้วทำให้โลกทั้งใบของศิรินทร์พังทลายลงมาในทันที: *"ลูกชายของคุณ... น่ารักดีนะครับ คุณศิรินทร์... และดูท่าทาง... คุณธามคงจะดีใจมากแน่ๆ ถ้าได้รู้ว่าตัวเองมีทายาทซ่อนอยู่"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ