รสชาติของความปรารถนา

กระดาษแผ่นเล็กๆ ที่อยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของธามจนพร่าเลือน ตัวอักษรสีดำบนใบรายงานผลตรวจกรุ๊ปเลือดจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้เป็นเพียงแค่หมึกพิมพ์ธรรมดา แต่มันคือค้อนเหล็กขนาดมหึมาที่ฟาดลงกลางหน้าผากของเขาอย่างจัง จนลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึกในลำอก กรุ๊ปเลือดหายาก... กรุ๊ปเดียวกับเขา... และเด็กชายธันวา "คุณรินซ่อนเขาไว้จากผม... ซ่อนมาตลอดสี่ปีเต็ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนแค้นเคือง แต่ลึกยิ่งกว่านั้นคือความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่ศิรินทร์เอ่ยปากขอหย่าด้วยแววตารlานร้าว วันที่เธออุ้มท้องโตเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชาโภคินโดยที่เขาไม่เคยเหลียวแล ไม่เคยแม้แต่จะถามไถ่ว่าเธออยู่หรือไปอย่างไร เพราะทิฐิโง่เง่าและหัวใจที่ด้านชาในวันนั้น กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาในวันนี้อย่างสาสมที่สุด เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้ง ดึงสติของธามให้หลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทน ศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม เยือกเย็น และมั่นใจในตัวเองทุกย่างก้าว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนงามไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นหรืออ่อนแอให้เห็นแม้แต่น้อย เธอกลายเป็นผู้หญิงคนใหม่—ผู้หญิงที่ทรงพลังและพร้อมจะบดขยี้หัวใจเขาได้ทุกเมื่อหากเขาทำพลาด "เอกสารงบประมาณไตรมาสหน้า ดิฉันส่งให้ทางอีเมลแล้วนะคะคุณธาม หวังว่าคุณจะตรวจทานเรียบร้อยแล้ว เพราะดิฉันไม่มีเวลามาตามแก้ข้อผิดพลาดให้เด็กฝึกงานอีก" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย ราวกับกำลังพูดคุยกับคู่ค้าทางธุรกิจทั่วไป ไม่ใช่อดีตสามีที่เคยร่วมเตียงเคียงหมอน ธามค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษในมือ ดวงตาคมกริบสีนิลกาลจ้องมองใบหน้าหวานที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยርยหยันอย่างพินิจพิเคราะห์ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม จนกระทั่งร่างสูงใหญ่หยุดยืนประชิดหน้าหญิงสาว กลิ่นกายหอมกรุ่นละมุนละไมผสมกลิ่นอายความเย็นชาของเธอยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "เอกสารงาน... ผมตรวจแน่" ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย "แต่มีเอกสารอีกแผ่นหนึ่ง... ที่สำคัญกว่าเรื่องงานมาก และผมคิดว่าคุณรินควรจะอธิบายให้ผมฟังเสียหน่อย" ศิรินทร์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงพร่าต่ำที่แฝงความนัย แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม พร้อมกับเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ดิฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องอธิบายให้คุณธามฟังค่ะ นอกจากเรื่องงาน เชิญคุณกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วอ่านอีเมลให้เรียบร้อยด้วยนะคะ" "แน่ใจเหรอครับ... ว่าไม่มี?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดอย่างไร้การpermission ศิรินทร์สะดุ้งสุดตัว มือเล็กยกขึ้นทาบอกแกร่งเพื่อดันตัวออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นในตัวชายหนุ่ม "ปล่อยนะคะคุณธาม! นี่มันที่ทำงาน!" เธอเอ็ดเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "ที่ทำงานแล้วยังไงล่ะครับ ในเมื่อสามีจะทวงสิทธิ์ในตัวภรรยา... หรือตอนนี้คุณรินมีใครอื่นคอยปรนเปรอจนลืมไปแล้วว่าใครคือพ่อของลูก?" คำพูดที่จี้ใจดำทำให้ศิรินทร์ชะงัก ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธขึง เธอเงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยแววตาดดูแคลนที่ไม่เคยมีใครกล้าทำมาก่อน "พ่อของลูกเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี วันที่ฉันท้อง วันที่ฉันแทบจะเอาชีวิตไม่รอด คุณธามอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงอื่นไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาทวงถามสิทธิ์อะไรจากฉัน ในเมื่อคุณเป็นคนโยนฉันทิ้งลงถังขยะเองกับมือ!" ประโยคบาดลึกนั้นทำเอาธามชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก แต่ความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสำนึกผิดกลับระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม แทนที่จะปล่อยเธอไป ความโหยหาและแรงปรารถนาที่จะครอบครองเธอกลับยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า ธามไม่ตอบคำพูดตัดพ้อนั้น มือหนากระชับเอวบางให้เข้ามาแนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ก่อนจะก้มลงปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อว่าเขาด้วยจູບที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิว "อื๊อ...!" ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่ธามกลับยิ่งได้ใจ มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ขณะที่อีกข้างสอดเข้าใต้เส้นผมยาวสลวยเพื่อล็อกท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนและเรียกร้องของเขาอย่างไม่มีทางเลือก สัมผัสที่คุ้นเคยแต่แปลกใหม่ในความรู้สึก ความดุดันที่เจือปนไปด้วยความโหยหาทำให้หัวใจดวงน้อยที่พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งห่อหุ้มไว้เริ่มสั่นคลอน รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและขื่นขมค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ธามผ่อนปรนความรุนแรงลง กลายเป็นการชิมลาง ละเมียดละไม และดูดดื่มราวกับคนอดอยากที่ได้พบเจอน้ำทิพย์กลางทะเลทราย ลิ้นร้อนชื้นเกาะเกี่ยวไล้ต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ จนเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันระคนความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว ศิรินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนยวบลงด้วยแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ชี้นำ แต่กระนั้น สัญชาตญาณแห่งการปกป้องตัวเองก็ยังคงทำงาน เธอกัดริมฝีปากเขาเบาๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ธามผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หายใจหอบกระชั้น ดวงตาคมกريบฉายแววปรารถนาจนแทบคลั่ง "คุณเปลี่ยนไป... ริน" ธามกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีแดงก่ำ "คุณพยศขึ้น... และมันยิ่งทำให้ผมอยากปราบคุณให้หมอบราบคาบลงในอ้อมกอดนี้" "ฝันไปเถอะค่ะ..." ศิรินทร์เค้นเสียงตอบ แม้ว่าลมหายใจจะขาดห้วงและเรียวขาจะแทบพยุงร่างตัวเองไม่ไหว "ต่อให้คุณจะจูบฉันจนตาย หรือทำลายศักดิ์ศรีของฉันจนย่อยยับ... คนอย่างรินก็ไม่มีวันกลับไปโง่ให้คุณเหยียบย้ำอีกรอบเด็ดขาด" "งั้นเหรอครับ?" ธามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและอันตราย ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นจนเธอต้องรีบตวัดแขนโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ศิรินทร์อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางราบลงกับโซฟาหนังแท้ตัวยาวในห้องทำงาน น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เธอตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาของธามในยามนี้ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะครอบครองและชดใช้ในเวลาเดียวกัน ปลายนิ้วอุ่นร้อนลากไล้จากคางมนลงมาตามลำคอระหง ปลดกระดุมเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาไม่ยินยอมแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ปฏิเสธไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและความโหยหาเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนบนโซฟาตัวนั้น ธามปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและเรียกร้อง บดเบียดร่างเข้าหาด้วยความโหยหาที่สะสมมานานนับปี ศิรินทร์พยายามต่อต้านด้วยการจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างจนเกิดรอยแดง แต่ทุกสัมผัสกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้นจนกู่ไม่กลับ เสียงครางหวานหูและเสียงลมหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับบรรยากาศที่ร้อนระอุเกินกว่าจะควบคุม ทว่า... ในขณะที่อารมณ์รักกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มของใครบางคนที่คุ้นเคยตะโกนเรียกเข้ามา "คุณรินครับ! เอกสารด่วนจากคุณรวิศมาส่งครับ... ผมขออนุญาตเข้าไปเลยนะครับ!" ธามชะงักกึกทันที เงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่น ขณะที่ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าใครกำลังจะเปิดประตูเข้ามาในห้องนี้! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ