รอยร้าวที่ยากจะประสาน

"คำขอโทษจากคุณ มันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับรอยแผลเป็นบนหัวใจของฉันค่ะ... คุณธาม" น้ำเสียงของศิรินทร์นิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เธอยืนกอดอกมองชายหนุ่มผู้เคยเป็นสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งคราบน้ำตา มีเพียงความเยືือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากจิตวิญญาณของผู้หญิงที่เคยถูกเหยียบย่ำจนแหลkสลาย แต่กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ได้อย่างสง่างาม ธามกลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคอ หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นขย้ำจนแหลกเหลว ภาพของศิรินทร์ในอดีต—ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เอาแต่นั่งร้องไห้รอคอยความรักและเศษเสี้ยวความใส่ใจจากเขาในห้องนอนกว้างอันเหน็บหนาว—ได้มลายหายไปสิ้น เบื้องหน้าของเขาในเวลานี้ คือนักธุรกิจหญิงผู้ทรงอิทธิพลและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย ที่ต่อให้เขาทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดที่มี ก็ไม่อาจซื้อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เธอเคยมีให้กลับคืนมาได้อีกแล้ว "ริน... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันเลวร้ายมาก ผมขอโอกาส..." "โอกาสเหรอคะ?" ศิรินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่ฉันกราบกรานขอร้องให้คุณหันมามอง วันที่ฉันอุ้มท้องลูกของเราแล้วถูกคุณผลไสไล่ส่งให้ไปทำแท้ง... คุณเคยคิดจะให้โอกาสฉันบ้างไหมคะ คุณธาม?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักอกของธามราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความร้อนรน มือหนาสั่นเทาเมื่อเอื้อมออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนมน แต่ศิรินทร์กลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสจากเขา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่ไม่มีวันมอดดับ "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะคะว่า เกมนี้ฉันเป็นคนเดินหมาก และคุณ... เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" รอยร้าวที่เกิดขึ้นในอดีต ไม่ใช่สิ่งที่รอยต่อคำหวานหรือหยาดน้ำตาปลอมๆ จะประสานให้กลับมาเหมือนเดิมได้ ทว่าสำหรับธามแล้ว ความเย็นชาและท่าทีที่แข็งกร้าวของเธอกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความกระหายอยากที่จะครอบครองและไถ่บาปให้ลึกล้ำยิ่งขึ้นไปอีก เขารู้ดีว่าศิรินทร์ในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมจำนนต่ออำนาจเงินหรือคำขู่ แต่เธอกำลังใช้สมองและแผนการอันแยบยลเพื่อดึงเขาลงสู่นรกที่เธอเป็นผู้สร้าง ประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกผลักเปิดออกกะทันหัน รวิศก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเห็นท่าทีคุกคามของธามที่ยืนประชิดตัวศิรินทร์ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มรุ่นน้องก็ฉายแววhostileขึ้นมาทันที "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณริน ให้ผมช่วยเคลียร์ไหม?" รวิศเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่มองธามนั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ธามหันขวับไปมองหนุ่มรุ่นน้องคนสนิทของอดีตภรรยา เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหึงหวงและโทสะที่พุ่งพล่าน เขารู้ดีว่ารวิศไม่ใช่แค่ผู้ช่วยธรรมดา แต่เป็นเงาที่คอยเคียงข้างศิรินทร์ในวันที่เขาผลักไสเธอออกไป เคมีแห่งความสนิทสนมระหว่างทั้งสองคนคือหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของธามทุกครั้งที่ได้พบเห็น "ถอยไป ไอเด็กลำพอง..." ธามขบกรามแน่น เสียงคำรามลอดไรฟันด้วยความโกรธ "พอค่ะ!" ศิรินทร์แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอเดินมาแทรกกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคน สายตาคมกวาดมองธามด้วยความเหยียดหยัน "ที่นี่คือบริษัทของฉัน ไม่ใช่สนามเด็ก องครักษ์พิทักษ์ความยุติธรรมของคุณหมดสิทธิ์แสดงอำนาจที่นี่ เชิญคุณกลับไปเสียเถอะค่ะ... ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. เชิญคุณออกไปจริงๆ" ธามกัดฟันกรอด ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามารัดตรึงไว้แนบอก อยากจะบดขยี้ริมฝีปากอิบอิ่มนั้นด้วยความโหยหาและโกรธเกรี้ยวในคราเดียวกัน แต่เขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้น รังสีความเกลียดชังของเธอจะยิ่งทวีคูณ "ริน... คุณไม่มีวันหนีผมพ้นหรอก" ธามกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง เมื่อร่างสูงลับตาไป รวิศก็ถอนหายใจยาว พลางหันมามองหญิงสาวด้วยความห่วงใย "ริน ไหวแน่นะครับ? ดูท่าทางเขาจะไม่ยอมรามือเสียง่ายๆ" ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกมือขึ้นลูบ1ลอนผมที่คลอเคลียกรอบหน้า พลางแย้มยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปเถอะค่ะวิศ ยิ่งเขาดิ้นมากเท่าไหร่ เกมนี้ก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น... ฉันเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ต้อนรับเขาในงานประมูลค่ำคืนนี้แล้วล่ะค่ะ" รวิศมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ดีว่าใต้ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดของศิรินทร์ ซ่อนเร้นแผนการอันแยบยลที่พร้อมจะทำลายอาณาจักรของธามให้พังครืนลงมาในพริบตาเดียว และเขาก็พร้อมที่จะเป็นมือมีดเงาให้เธอในทุกๆ ย่างก้าว ตกดึก... ณ ห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบกับชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเปิดแผ่นหลังเนียนนุ่มของศิรินทร์ เธอทาปากด้วยลิปสติกสีแดงก่ำราวกับหยาดโลหิต ดึงดูดทุกสายตาในงานให้หยุดนิ่งอยู่ที่เธอ ธามยืนถือแก้วไวน์อยู่มุมมืดของงาน สายตาคมกริบจับจ้องร่างระหงที่ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหนก็มีแต่นักธุรกิจหนุ่มใหญ่เข้ามารุมล้อมขายขนมจีบ โดยเฉพาะรวิศที่คอยยืนเคียงข้างประคองเอวคอดกิ่วอย่างสนิทสนม ภาพนั้นกระตุ้นต่อมความหึงหวงของธามจนแทบคลั่ง เขาซดไวน์แดงรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะสาวเท้าก้าวตรงเข้าไปหมายจะกระชากตัวเธอออกมาจากวงล้อม ทว่า... ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงตัวศิรินทร์ เสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ขอเรียนเชิญ คุณศิรินทร์ CEO สาวมือทองแห่งศิรินทร์ กรุ๊ป และแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์... ขึ้นมากล่าวเปิดงานประมูลการกุศลในค่ำคืนนี้ด้วยครับ!" ศิรินทร์แย้มยิ้มอย่างมั่นใจ เธอก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยท่าทางสง่างามราวกับพญาหงส์ ดวงตาคู่สวยกวาดมองผู้คนเบื้องล่าง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงของธามที่ยืนจ้องเธอเขม็งด้วยแววตาซับซ้อน "ขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้..." น้ำเสียงหวานใสทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง "และก่อนที่เราจะเริ่มการประมูล... ฉันมีเรื่องเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ที่อยากจะประกาศให้ทุกท่านได้ร่วมเป็นสักขีพยานค่ะ" ธามขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัย หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ศิรินทร์หันไปพยักหน้าให้ทีมงานด้านข้าง หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ด้านหลังเวทีพลันสว่างวาบขึ้น ปรากฏภาพเอกสารทางกฎหมายฉบับหนึ่ง พร้อมกับภาพถ่ายที่ทำเอาลมหายใจของธามสะดุดกักค้างในลำคอ นั่นคือ... เอกสารฟ้องหย่าร้างพร้อมหลักฐานการโอนหุ้นทั้งหมดของบริษัทธาม กรุ๊ป ที่ถูกโอนถ่ายมาเป็นชื่อของ "ศิรินทร์" อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และภาพถ่ายใบสุดท้าย... คือภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบผู้มีดวงตากลมโตถอดแบบมาจากเขาไม่มีเพี้ยน กำลังยืนยิ้มร่าเริงอยู่เคียงข้างรวิศ! "นี่คือของขวัญชิ้นแรก... ที่ฉันตั้งใจมอบให้อดีตสามีผู้แสนดีของฉันค่ะ" ศิรินทร์เอ่ยผ่านไมโครโฟนด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่กรีดลึกลงในหัวใจของคนฟัง "หวังว่าคุณจะชอบมันนะคะ... คุณธาม" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ