เกมกระดานที่พลิกผัน

"คุณธามคะ... ดูเหมือนว่าข่าวลือเรื่องความสนิทสนมระหว่างคุณกับอดีตภรรยา จะเริ่มสร้างแรงกระเพื่อมในหมู่คณะกรรมการบริหารเสียแล้วนะคะ" เสียงหวานฉ่ำราวกับเคลือบยาพิษของ ‘ศิรินทร์’ ดังขึ้นอย่างจงใจ ท่ามกลางบรรยากาศห้องประชุมสุดหรูของโครงการพันธบัตรหมื่นล้านที่เพิ่งเซ็นสัญญาไปหมาดๆ ปลายเรียวเล็บที่เคลือบสีนู้ดเรียบหรูเคาะเบาๆ บนโต๊ะกระจกใส ขณะที่ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังช้อนขึ้นสบตากับร่างสูงใหญ่ของ ‘ธาม’ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบของอดีตสามีฉายแววคุกกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างชัดเจน เขากวาดสายตามองรอบห้องประชุมที่ตอนนี้เหลือเพียงเขากับเธอ เนื่องจากคณะกรรมการคนอื่นๆ เพิ่งทยอยเดินออกไปหลังจากการประชุมวาระพิเศษสิ้นสุดลง แต่คำพูดทิ้งท้ายของประธานอาวุโสประจำบอร์ดเมื่อครู่ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท—*‘คุณธามครับ ระvัดเรื่องภาพลักษณ์ส่วนตัวกับคุณศิรินทร์หน่อยก็ดี หุ้นส่วนใหญ่เริ่มตั้งคำถามถึงผลประโยชน์ทับซ้อนแล้วนะ’* คำเตือนนั้นเปรียบเสมือนหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเขาเอง... ในวันที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย เขากลับเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามเงาของเธอในฐานะคู่ค้ารายใหญ่ และในตอนนี้ เธอกำลังใช้ "เกมกระดาน" นี้ เพื่อต้อนเขาให้จนมุมอย่างเลือดเย็น ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดร่างบางที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยแผ่ซ่านคุกคามจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง แต่ศิรินทร์หาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนเรียวปากอิ่มสวยที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ "ศิรินทร์... เธอตั้งใจจะเล่นเกมอะไรกันแน่" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นผสมผสานกับความปรารถนาที่แผดเผาอยู่ในอก "เกมเหรอคะ? ดิฉันไม่ได้เล่นอะไรเลยนะคะคุณธาม..." เธอเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก "เรากำลังพูดถึงเรื่องธุรกิจ... เรื่องที่หุ้นส่วนเขาสงสัยว่าทำไมประธานบริษัทใหญ่อย่างคุณ ถึงได้ตามติดชีวิตดิฉันแจ ราวกับหมาหวงก้าง... อ้อ ดิฉันใช้คำแรงไปหรือเปล่าคะ?" ธามก้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ กักขังร่างบอบบางไว้ในอาณาเขตของเขา ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นชุดสูทเข้ารูป ศิรินทร์สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธของเขา แต่เธอกลับเลือกที่จะยื่นมือเรียวขึ้นไปแตะปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วลากไล้แผ่วเบาผ่านกระดุมเม็ดบน ราวกับกำลังหยอกล้อกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ "คุณหึงเหรอคะ... หรือว่ากลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่า อดีตสามีที่เคยทิ้งขว้างฉันอย่างไร้ค่าคนนั้น ตอนนี้กำลังคลานเข่ากลับมาขอความรักจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ?" คำพูดนั้นสะแทกใจธามอย่างจัง ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนซ้ำ ในวันที่เธอยื่นใบหย่าให้พร้อมกับคราบน้ำตา วันนั้นเขาเยาะเย้ยเธอว่าไม่มีวันเอาตัวรอดได้หากปราศจากเงินของเขา แต่วันนี้ ศิรินทร์คนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียง "คุณศิรินทร์" นักธุรกิจหญิงมือฉกาจผู้กุมชะตากรรมบริษัทของเขาไว้ในมือ "ศิรินทร์... พอได้แล้ว" ธามคำรามต่ำ มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กที่กำลังซุกซนบนอกเสื้อของเขาไว้ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจระบายออก "เธออยากแก้แค้นฉันใช่ไหม? อยากให้ฉันเจ็บปวดทรมานเหมือนที่เธอเคยรู้สึกใช่ไหม? งั้นก็เอาเลย! จะเอาบริษัทของฉัน หรือจะเอาชีวิตฉัน... เธอก็เอาไปสิ!" ศิรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเย็นชาและสะใจ "ชีวิตคุณเหรอคะ? มันไม่มีค่าพอให้ฉันอยากได้หรอกค่ะคุณธาม... สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ คือการทำให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการ 'ถูกมองข้าม' และ 'ถูกทอดทิ้ง' ในแบบที่ฉันเคยโดน" ดวงตาคมวาวโรจน์ของธามจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อnคำพูดตัดรอนความรู้สึก ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึ่งลงทันที ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอันบ้าคลั่งที่เขาพยายามกด The Dark Desire นี้มาตลอดหลายเดือน ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ! "อื้อ..." ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่า แต่กลายเป็นเปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสจูบทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเวทนาผสมผสานกับความเร่าร้อนของผู้ใหญ่ที่โหยหากันและกัน ธามขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะดูดดึงอย่างรุนแรงเพื่อลงโทษความใจร้ายของเธอ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาโอบประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันวาบหวามนี้อย่างไร้ทางหนี สัมผัสคุ้นเคยที่เคยผูกพัน ปลุกเร้าไฟสวาทที่มอดไหม้ให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของศิรินทร์สั่นสะท้าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำให้เธอเกือบจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่แสนอันตรายนี้ แต่สติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ทำให้เธอนึกถึงความเจ็บปวดในอดีต *เพี๊ยะ!* เสียงฝ่ามือกระทบแก้วสากของอדםสามีดังสนั่นห้องประชุม ธามหันหน้าไปตามแรงตบ ใบหน้าคมคายขึ้นรอยแดงเด่นชัด แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ กลับแค่นسยิ้มหยันให้กับตัวเองด้วยซ้ำ ดวงตาคมก้าวร้าวแต่ทอประกายตัดพ้อมองกลับมาที่เธอ "จูบฉัน... แต่มือเธอสั่นนะศิรินทร์... เธอยังรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกใช่ไหม?" ธามกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากมีคราบเลือดซึมเล็กน้อยจากการบดขยี้เมื่อครู่ ศิรินทร์หอบหายใจหนักหน่วง อกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ เธอใช้มือเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ สายตาดุดันจ้องมองเขาเขม็ง "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะคุณธาม! นั่นมันเป็นแค่ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายที่รังเกียจต่างหากล่ะ!" "รังเกียจเหรอ..." ธามก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าว จนศิรินทร์ต้องถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะประชุม "งั้นคืนนี้... เรามาพิสูจน์กันไหม ว่าร่างกายเธอมันรังเกียจฉันจริงหรือเปล่า!" ก่อนที่ศิรินทร์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของ ‘รวิศ’ หนุ่มรุ่นน้องผู้ช่วยคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือ "คุณรินครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ หุ้นส่วนกลุ่มใหญ่เพิ่งยื่นเรื่องปลดคุณธามออกจากตำแหน่งประธาน โดยอ้างว่ามีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับคุณ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของบริษัท และ... และนี่คือเอกสารคำสั่งระงับสิทธิ์การร่วมทุนทั้งหมดครับ!" รวิศยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ศิรินทร์ แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบมองธามด้วยความท้าทายเล็กน้อย ศิรินทร์รับซองเอกสารมาเปิดดู แววตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนสะใจ เธอมองหน้าธามสลับกับเอกสารในมือ เกมกระดานนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาอีกต่อไปแล้ว... แต่มีคนอื่นกำลังร่วมวงด้วย และสถานการณ์กำลังจะหลุดจากการควบคุมของทุกคน ธามก้มมองเอกสารในมือศิรินทร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ดูเหมือนว่า... มีคนอื่นอยากเล่นเกมนี้แทนเรานะศิรินทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อารมณ์อันเข้มข้นนี้กับรสรินกลิ่นกำมะหยี่นะคะ