น้ำหอมที่คุ้นเคย

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมืองย่านธุรกิจไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความระส่ำระสายของใครบางคนลงได้เลย ศิรินทร์ก้าวเท้าลงจากรถยนต์ยุโรปคันหรูด้วยความมั่น and grace ท่วงท่าของเธอนั้นสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูปเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนนุ่มและสัดส่วนที่เย้ายวนแต่ทว่าเยือกเย็นราวกับราชินีน้ำแข็ง หญิงสาวไม่ได้มาในฐานะภรรยาผู้ถูกลืมอีกต่อไปแล้ว หากแต่มาในฐานะกรรมการผู้มีอำนาจตัดสินชะตากรรมทางธุรกิจที่ธามกำลังดิ้นรนไขว่คว้า "ระวังหน่อยครับคุณริน คนเยอะเหลือเกิน" เสียงทุ้มต่ำของรวิศกระซิบข้างกายพร้อมกับมือหนาที่แตะประคองบริเวณข้อศอกอย่างระมัดระวัง เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและให้เกียรติ ซึ่งศิรินทร์เพียงแค่คลี่ยิ้มบางเบาตอบรับอย่างสนิทสนม ภาพความใกล้ชิดนั้นตกอยู่ในสายตาคมกริบของธามที่ยืนถือแก้วแชมเปญอยู่มุมเสาพอดี นัยน์ตาคมกริบของอดีตสามีแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและริษยาที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาแทบไม่ละสายตาจากเรือนร่างเย้ายวนนั้นเลย ตั้งแต่หย่ากันไป ศิรินทร์ดูเปล่งประกายและมีเสน่ห์เย้ายวนใจจนน่ากลัว เธอดึงดูดสายตาผู้ชายครึ่งงานโดยไม่ต้องพยายามด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ทำให้ธามแทบคลั่งไม่ใช่รอยยิ้มที่เธอมอบให้รวิศ... หากแต่เป็นกลิ่นจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก กลิ่นหอมละมุนของดอกไวท์การ์เดนเนียผสมผสานกับความเย้ายวนของมักส์และวนิลดาอ่อนๆ กลิ่นนี้... กลิ่นที่เขาเคยซุกซองสูดดมอยู่บนซอกคอระหงของเธอในคืนที่เร่าร้อนที่สุด กลิ่นที่เขาเคยประกาศก้องอย่างไร้เยื่อใยว่าน่ารำคาญในวันที่เขาผลักไสเธอออกจากชีวิต แต่วันนี้ เธอกลับจงใจพรมมันทั่วเรือนร่างเพื่อตอกย้ำความทรงจำที่เขาไม่มีวันลบเลือน ธามก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาขวางทางเดินของทั้งคู่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษยืนตระหง่าน แผ่รังสีความกดดันรอบตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลง "คิดไม่ถึงเลยนะครับว่าคนยุ่งอย่างคุณรินจะสละเวลามางานนี้ได้... หรือว่ามาเพราะเหตุผลอื่น" น้ำเสียงของธามแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ เจือความเย่อหยิ่งที่พยายามปกปิดความสั่นไหวในอก ศิรินทร์หยุดเดิน เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ช้อนสายตาขึ้นมองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเคลือบยาพิษอย่างสมบูรณ์แบบ "ดิฉันจะมาเพราะเหตุผลอะไร มันก็คงไม่เกี่ยวกับคุณธามหรอกค่ะ โลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณอีกต่อไปแล้วนะคะ" คำพูดนั้นเชือดเฉือนหัวใจของธามจนชาหนึบ เขากำแก้วในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น ภาพวันเก่าๆ ที่เธอเคยอ้อนวอนขอความรัก ภาพหยดน้ำตาที่เขาเคยเหยียบย่ำ ย้อนกลับมาทุบตีหัวใจเขาอย่างบ้าคลั่ง "กลิ่นนี้..." ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ เสียงของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างปิดไม่มิด "คุณตั้งใจใช้มันเพื่อยั่วผมใช่ไหม... ริน" ศิรินทร์ไม่ถอยหนี เธอกลับเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาของเธอพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน "คุณหลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะคุณธาม กลิ่นนี้ฉันแค่ฉีดเพราะมันแพงและถูกจริตดิฉัน... ไม่ได้มีไว้ให้หมาตัวไหนแถวนี้มาหวนคะนึงหาหรอกนะคะ" ประโยคเจ็บแสบนั้นทำเอาธามสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความคับแค้นใจ แต่ทว่าความโกรธเกรี้ยวกลับยิ่งปลุกเร้าความปรารถนาอันมืดบอดในกายให้พุ่งพล่าน ร่างสูงเอื้อมมือคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ หมายจะดึงตัวเธอออกไปจากตรงนี้เพื่อพูดคุยกันให้รู้เรื่อง "ปล่อยมือคุณรินเถอะครับคุณธาม ดูเหมือนคุณกำลังเสียมารยาท" รวิศก้าวเข้ามาแทรกกลาง มือหนาคว้าข้อมือของธามไว้เช่นกัน แรงกดดันระหว่างชายหนุ่มทั้งสองปะทุขึ้นจนผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ธามหันไปมองรวิศด้วยสายตาดั่งซาตานร้าย "อย่ายุ่งเรื่องของสามีภรรยา... อ้อ ขอโทษที พวกเราหย่ากันแล้วนี่ แต่สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของมันยังไม่หมดไปหรอกนะ!" ศิรินทร์สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดกับพายุอารมณ์ในอกของธาม หญิงสาวปรายตามองเขาด้วยความสมเพชเวทนา "คนเรามักจะเห็นค่าของสิ่งของก็ต่อเมื่อมันหลุดมือไปแล้วสินะคะ แต่น่าเสียดาย... ของบางอย่าง ต่อให้คุณอยากได้คืนมากแค่ไหน เขาก็มีเจ้าของใหม่ที่ดูแลได้ดีกว่าคุณไปนานแล้วค่ะ" พูดจบ ศิรินทร์ก็ควงแขนรวิศเดินผละออกไปทันที ทิ้งให้ธามยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในใจ กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงลอยอบอวลติดปลายจมูก ราวกับคำสาปแช่งที่คอยตามหลอกหลอนเขาไม่ให้ได้พักผ่อน แต่ทว่า... ในจังหวะที่ธามกำลังจะหันหลังเดินหนีด้วยความเคียดแค้น สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าคลัตช์ใบหรูของศิรินทร์ที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะวีไอพีใกล้ๆ นั้น ร่างสูงก้มลงหยิบมันขึ้นมาตั้งใจจะเอาไปคืน แต่เมื่อเปิดซิปออกเพื่อหาบัตรแสดงตัวตนของเธอ เอกสารแผ่นหนึ่งที่พับครึ่งไว้ก็ร่วงหล่นลงมาที่พื้น ธามก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยความสงสัย ทว่าเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ ดลตรีในงานเลี้ยงดับวิดลงในความรู้สึก ร่างทั้งร่างชาดิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า เอกสารใบนั้น... คือใบรับรองแพทย์ผลตรวจครรภ์ และภาพอัลตราซาวด์เด็กน้อยอายุครรภ์แปดสัปดาห์ ที่ระบุชื่อมารดาไว้อย่างชัดเจนว่า... 'นางสาวศิรินทร์' ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ **รสรินกลิ่นกำมะหยี่**