ภาพสะท้อนในกระจก

“ถ้าจะมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือหาข้ออ้างในการกลับเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง รบกวนคุณช่วยตรวจสอบความพร้อมของสมองก่อนก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของฉันนะคะ คุณคินน์” น้ำเสียงของรินลดาราบเรียบ หากแต่เฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู เธอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือเรียวบางกำลังบรรจงจัดดอกลิลลี่ในแจกันคริสตัลอย่างใจเย็น ราวกับความกดดันที่คินน์ปล่อยออกมานั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ คินน์ อัครเดโช สูดลมหายใจเข้าลึก ความทะนงตนที่เคยเป็นเกราะกำบังเขาทุกครั้งยามเผชิญหน้ากับผู้คน บัดนี้กลับแตกร้าวไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่เขาก็อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความโหยหาที่กัดกินใจจนเขารู้สึกเหมือนคนใกล้ตาย “ผมแค่จะมาส่งเอกสารเรื่องการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินหลังสุดท้าย... ริน คุณไม่จำเป็นต้องใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับผม” คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้มั่นคง รินลดาวางกรรไกรตัดแต่งดอกไม้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบาๆ เสียงกระทบนั้นดังกังวานในความรู้สึกของคนฟัง เธอหันกลับมา แววตาของเธอในตอนนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนเขาสะท้าน ไม่หลงเหลือร่องรอยของหญิงสาวที่เคยฝากหัวใจไว้ในกำมือของเขาคนเดิมอีกต่อไป “เอกสาร? หึ...” เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก “สำหรับผู้ชายที่เคยบอกว่าผมไม่มีค่าอะไรนอกจากภรรยาในนาม การที่คุณพยายามเอาของพวกนี้มาคืนมันทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนมากกว่าซาบซึ้งนะคะ” “ริน... ผมไม่ได้ต้องการจะรื้อฟื้นเรื่องอดีต แต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา... ผมอยากจะไถ่โทษ” “ไถ่โทษ?” เธอหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงหยาดน้ำตาในคืนที่เขาเลือกจะเดินไปหาศิรินทร์ ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดในคืนที่เปราะบางที่สุด “คำนี้เก็บไว้ใช้กับคนที่มีหัวใจเถอะค่ะ เพราะหัวใจของฉันที่เคยให้คุณไป มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณบอกให้ฉันไปจากชีวิตคุณโดยไม่ต้องหันกลับมามองแล้ว” จังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสองขวบที่วิ่งเตาะแตะออกมาจากห้องรับรองด้านในก็ทำลายกำแพงแห่งความเงียบลง “แม่คะ! ลินน์หิวนม...” เสียงใสซื่อของน้องลินน์ทำให้คินน์ชะงักงัน ร่างสูงแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาโผกอดขาของรินลดาไว้ ดวงตากลมโตคู่สวยนั้น... มันช่างเหมือนกับกระจกเงาที่สะท้อนใบหน้าของเขาในวัยเด็กออกมาไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะแววตาที่ดื้อรั้นและจมูกโด่งรั้นนั่น รินลดารีบก้มลงอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอกทันที ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลชั่วขณะ เธอหันหลังให้คินน์โดยสัญชาตญาณ พยายามบังร่างของลูกสาวไม่ให้เขาพินิจพิจารณาไปมากกว่านี้ “เข้าห้องไปก่อนค่ะลูก เดี๋ยวแม่ตามไป” รินลดากระซิบเสียงสั่น คินน์ยืนนิ่งสนิท ราวกับถูกสาป ความจริงบางอย่างที่เขาพยายามมองข้ามมาตลอดเริ่มปะติดปะต่อกันในหัวอย่างรวดเร็ว อายุของเด็กคนนี้... วันเวลาที่รินลดาหายไปจากชีวิตเขา... และดวงตาคู่ที่เหมือนเขาราวกับถอดแบบออกมา “ริน...” คินน์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความสงสัยแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนก “เด็กคนนี้... เขาคือใคร” รินลดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้แสดงความเย็นชาแบบที่เคยทำ แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่ปิดบังไม่อยู่ เธอเดินตรงเข้าไปหาเขาจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ก่อนจะยัดซองเอกสารใส่มือเขาอย่างแรง “ลินน์ไม่ใช่คนที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของเกมการไถ่บาปของคุณ” รินลดาเน้นคำชัดเจน มือที่สั่นเทาของเธอพยายามหยิบสร้อยคอที่มีจี้เป็นภาพถ่ายเล็กๆ ของลูกสาวขึ้นมาโชว์ให้เขาเห็น “ถ้าคุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง ก็ถอยออกไปจากชีวิตของเราสองคน อย่าให้ฉันต้องประกาศศักดาว่าสิ่งที่ฉันสูญเสียไปเพราะความโง่เขลาของคุณ มันมีค่ามหาศาลแค่ไหน” คินน์มองตามร่างของเธอที่รีบอุ้มลูกสาวหายลับเข้าไปในห้องนอนชั้นบน หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก ความจริงที่ว่าเขามีเลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสกำลังกรีดแทงเขายิ่งกว่าอาวุธใดๆ เขาก้มลงมองซองเอกสารในมือ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังเดินจากไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ตกอยู่ที่พื้นพรมหน้าห้องที่รินลดาเพิ่งเดินผ่านไป มันเป็นแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มที่ดูคุ้นตา... มันคือผลตรวจวิเคราะห์พันธุกรรมที่ออกโดยคลินิกเอกชนชื่อดังที่เขาเคยจ้างให้คนไปสืบหาความจริงเกี่ยวกับชีวิตของเธอ มือหนาสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน สิ่งที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้นทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว ในขณะที่รินลดายืนแอบฟังอยู่หลังบานประตู พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยน้ำตาแห่งความสะใจที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งเงาสะท้อนนี้ด้วยกันนะคะ