กลยุทธ์คนโบ้

กลิ่นหอมกรุ่นของซุปมิсоที่เคี่ยวจนได้ที่ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นไหม้จางๆ ของไข่เจียวที่เกือบจะสุกเกินไปในกระทะเทฟลอนราคาแพง ภาพของประธานบริหารหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรธุรกิจอัครเดโช ผู้ไม่เคยแม้แต่จะหยิบจับแก้วน้ำด้วยตัวเอง กำลังยืนงอะแงอยู่หน้าเตาแก๊สในชุดสูทแบรนด์เนมที่ถอดแค่เสื้อสูทนอกออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก และคราบเขม่าสีดำที่เปื้อนอยู่ตรงมุมแก้มข้างหนึ่ง เป็นภาพที่รินลดาคาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ หญิงสาวกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัว ดวงตากลมโตนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่นแห่งความไหวติง เธอมองดูความพยายามอันน่าสมเพชเวทนาของผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยผลักไสเธอลงไปในขุมนรกแห่งความโดดเดี่ยว คินน์กำลังหันซ้ายหันขวารีบร้อนด้วยความเก้ๆ กังๆ มือหนาที่เคยถือปากกาเซ็นเช็คหมื่นล้าน กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ต้องพลิกไข่เจียวในกระทะไม่ให้ไหม้เกรียมไปมากกว่านั้น "ถ้าฝีมือทำอาหารของคุณมันย่ำแย่จนทำให้ครัวบ้านฉันพัง ฉันจะคิดค่าเสียหายเป็นรายวินาทีนะคะ คินน์" น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดียินร้ายถูกเอ่ยขึ้น ทำเอาแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังง่วนอยู่สะดุ้งสุดตัว คินน์รีบหันขวับมามองเธอ รอยยิ้มฝื่อนๆ ที่พยายามส่งมาให้มันดูน่าเวทนายิ่งกว่าถูกบังคับให้ไปยืนกลางลานประหารเสียอีก "ผม... ผมแค่อยากทำมื้อเช้าให้คุณกับลูก... รินดา คุณควรจะพักผ่อนนะ เมื่อคืนคุณนอนน้อย" คินน์เอ่ยเสียงเบาหวิว ความมั่นใจที่เคยมีล้นเหลือพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตภรรยาผู้เย็นชา "พักผ่อนเหรอคะ?" รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อน "แปลกจตอนที่คุณควรจะให้ฉันพักผ่อน คุณกลับเลือกที่จะโยนเอกสารหย่าใส่หน้าฉัน พร้อมกับคำพูดเหยียดหยามว่าฉันเป็นแค่ภาระน่ารำคาญ ตอนนี้สำนึกรักผูกพันอะไรมันถึงได้เพิ่งตื่นขึ้นมาล่ะคะ หรือว่าคุณแค่รู้สึกแปลกแยกกับความว่างเปล่าในคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่ไม่มีใครคอยรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของคุณอีกต่อไปแล้ว" คำพูดของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า คินน์หน้าถอดสี ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกเจ็บปวดเสียดแท่นในอกไม่ใช่เพราะทิฐិถูกทำลาย แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่าทุกคำที่เธอพูดคือความจริงอันน่ารังเกียจที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองกับมือ "ผมรู้ว่าผมเลว... รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันไม่มีวันลบล้างได้ด้วยอาหารเช้าจานนี้" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ เว้นระยะห่างไว้อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ดวงตาคมกราบลึกลงด้วยความสำนึกผิดที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "แต่ให้โอกาสผมได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างเถอะนะ รินดา อย่างน้อยก็ในฐานะพ่อของลูก..." "ลูก?" รินลดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวับหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดั่งผิวน้ำในบึงลึก "อย่าเอาคำว่าพ่อมาอ้างเพื่อความสบายใจของคุณเลยค่ะคินน์ น้องลินน์ไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่จำหน้าลูกไม่ได้ในช่วงสองปีแรกของชีวิต และยิ่งไม่ต้องการผู้ชายที่เคยคิดจะเขี่ยพวกเราทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าเล็กๆ ย่ำเบาๆ พร้อมกับเสียงงיתงาวงัวเงียก็ดังมาจากทางห้องนอน "หม่าม้า... หอมจังเลยคค่ะ" ร่างป้อมของเด็กหญิงวัยสองขวบขยี้ตาเดินออกมาด้วยชุดนอนลายกระต่ายน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงของคินน์ที่ยืนอยู่ใกล้ครัว น้องลินน์เอียงคอด้วยความสงสัย ม่านตาใสแจ๋วสะท้อนเงาของประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังทำตัวลีบเล็กต่อหน้าเด็กหญิงตัวกระ ทัดรัด คินน์ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อได้สบตากับดวงตานั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับกำลังมองกระจกเงาแห่งอดีตที่ย้อนกลับมาลงทัณฑ์ ก่อนที่คินน์จะทันได้ก้าวเข้าไปหกลูกน้อย ร่างเพรียวของรินลดาก수ก้าวเข้ามาบังขวางไว้ทันควัน พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบราวกับคมมีดมามองเขาอย่างไม่ยอมให้เข้าใกล้แม้แต่นصفก้าว ทว่า... ในวินาทีที่คินน์กำลังจะเอ่ยปากขอโทษลูกสาว สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่โผล่อออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของรินลดาที่พาดอยู่บนโซฟา มันเป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่มีตราประทับจากสถาบันนิติเวชชื่อดัง และตัวอักษรตัวหนาบนหัวกระดาษที่หลุดรอดออกมาจากซองนั้นทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดสะ khin... *รายงานผลการตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด (DNA)* *ความน่าจะเป็น: 99.99%* คินน์เบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความจริงที่เขาพยายามไขว่คว้าและปฏิเสธมาตลอด บัดนี้มันกลับนอนนิ่งอยู่ในกำมือของอดีตภรรยาผู้ไร้ความปรานี ที่พร้อมจะใช้มันเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายในการพิพากษาเขาให้จมดิ่งสู่ขุมนรกแห่งความทรมานชั่วนิรันดร์ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ