ลูกสาวตัวแสบ

รินลดาหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว... ภาพเบื้องหน้าของเธอนั้นบีั้นคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ เมื่อร่างสูงสง่าของคินน์ อัครเดโช กำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นพรมราคาแพง เพื่อเอื้อมมือไปรับตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ตัวโปรดที่ถูกยื่นส่งให้จากมือเล็กป้อมของเด็กหญิงวัยสองขวบ ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน และริมฝีปากหยักได้รูปที่แม้จะยังเป็นเพียงเด็กน้อยแต่มันก็ชัดเจนเสียจนคนเป็นแม่ต้องหลับตาลงด้วยความตื่นตระหนก "คุณอา... ขา เก็บให้ลินน์หน่อยนะคะ" เสียงใสแจ๋วราวนกกระจาบดังขึ้นทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด คินน์ชะงักค้างไป ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย็นชาและหยิ่งผยองสะท้านเฮือกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาเองอย่างไร้ที่ติ หัวใจของประธานหนุ่มกระชากวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างพุ่งทะยานเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความเจ็บแปลบที่ลึกซึ้งและทรงพลังจนมือหนาที่กำลังจะคว้าตุ๊กตากระต่ายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ลินน์! มานี่เดี๋ยวนี้ค่ะลูก!" เสียงหวานทรงพลังแต่สั่นเครือเอ่ยแทรกขึ้นอย่างรวดเร็ว รินลดาก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าความคิด มือเรียวบางคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กของลูกสาวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนเด็กหญิงอุทานด้วยความตกใจ "คุณแม่คะ... เจ็บ..." น้องลินน์ทำหน้าเบะ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความไม่เข้าใจว่าเหตุใดวันนี้มารดาผู้แสนอ่อนโยนถึงแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดเช่นนี้ รินลดาไม่สนใจเสียงประท้วงนั้น หัวใจเธอดิ่งเหวด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณความเป็นแม่กรีดร้องเตือนภัย เธอกวาดสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและเกลียดชังขึ้นจ้องมองชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง คินน์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเด็กหญิงสลับกับใบหน้าซีดเผือดของอดีตภรรยา สมองอันชาญฉลาดของประธานหนุ่มกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขของเวลา วันเดือนปี และความจริงที่ถูกปิดตายกำลังพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแทบหายใจไม่ออก "เด็กคนนี้..." คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ "ริน... นี่ลูกใคร?" "ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ" รินลดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย และเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของเธอ "กรุณาถอยไปค่ะ เรากำลังจะกลับ" เธอกระชับอ้อมแขนอุ้มร่างเล็กของน้องลินน์ขึ้นแนบอกทันที หันหลังเตรียมจะก้าวเดินหนีจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ทว่า... มือหนากลับคว้าเข้าที่ข้อศอกของเธอไว้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนทำร้าย แต่ทว่ามันมั่นคงและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน "เดี๋ยวก่อนริน... อย่าเพิ่งไป" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว "เด็กคนนั้น... อายุสองขวบใช่ไหม? วันเกิดของแก... ตรงกับช่วงที่เรา..." "ปล่อยค่ะ!" รินลดาตวาดลั่น หันกลับมามองเขาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความแค้นและความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำ พรั่งพรูขึ้นมาเผาผลาญหัวใจจนเธอไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป "อย่ามาแตะต้องฉัน! และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดอะไรทั้งสิ้นเกี่ยวกับลูกของฉัน!" "พี่ขอร้อง... ขอพี่ดูหน้าแกชัดๆ อีกที..." คินน์ละทิ้งทิฐิที่มีทั้งหมดในชีวิต ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอพังทลายลงราบคาบเมื่อความจริงบางอย่างเริ่มกระจ่างชัดในหัวใจ ทว่าความดึงดันของเขากลับยิ่งเติมเชื้อไฟให้ความเกลียดชังในอกของหญิงสาว "คุณไม่มีสิทธิ์!" รินลดาแค่นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช น้ำตาที่เอ่อคลอถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "วันที่ฉันตั้งท้อง วันที่ฉันต้องทรมานอุ้มท้องลูกคนเดียวโดยไม่มีสามีคอยเหลียวแล วันที่คุณควงผู้หญิงคนอื่นเย้ยหยันฉัน วันนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะคุณคินน์? ตอนนี้พอเขากลายเป็นเด็กน่ารัก คุณกลับอยากจะมาแสดงความเป็นพ่ออย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะค่ะ!" ถ้อยคำเชือดเฉือนราวกรรไกรคมกริบกรีดลึกลงไปในเนื้อเยื่อหัวใจของคินน์ เขาสะอึกไปราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาน ชายหนุ่มอ้าปากจะพูดแก้ตัว แต่ลำคอมtiบตันจนไม่อาจสรรหาคำใดมาเอ่ยอ้างความผิดบาปในอดีตได้เลย "คุณแม่คะ... คุณอาคนนี้น่าสงสารจังเลย ทำไมคุณแม่ต้องดุเขาด้วยล่ะคะ?" เสียงใสซื่อของน้องลินน์ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด มือเล็กป้อมเอื้อมไปแตะที่หลังมือของคินน์ที่ยังคงจับแขนแม่ตนเองไว้เบาๆ เด็กหญิงเอียงคอสงสัยด้วยความไร้เดียงสา "คุณอาเจ็บเหรอคะ? เป่าเพี้ยงๆ ให้ไหมคะ?" คินน์หัวใจกระตุกวูบ น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงมาทั้งชีวิตรื้นขึ้นที่ขอบตา เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์นรกที่กำลังได้รับความเมตตาจากนางฟ้าตัวน้อย มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปลูบศีรษะเล็กของเด็กหญิงอย่างแผ่วเบา โดยที่รินลดาไม่มีโอกาสได้ห้ามทัน "หนูชื่ออะไรครับคนเก่ง..." คินน์เอ่ยเสียงสั่น พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสะอื้น "ลินน์ค่ะ! น้องลินน์อายุสองขวบแล้วนะ, แล้วคุณอาชื่ออะไรคะ ทำไมหน้าตาเหมือนลินน์เลยล่ะคะ?" เด็กหญิงเอียงคอมองอย่างฉลาดเฉลียว รินลดาหน้าถอดสี รีบดึงมือลูกสาวออกจากการสัมผัสของเขาโดยแรง เธอกอดร่างเล็กแน่นจนแน่ใจว่าเขาไม่มีทางแตะต้องลูกได้อีก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีสามีด้วยแววตาที่แข็งกร้าวที่สุดในชีวิต "จำใส่สมองของคุณเอาไว้, คินน์ อัครเดโช..." รินลดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดริมหิมฝีปากของเขา น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับลอยมาจากขุมนรก "เด็กคนนี้เป็นลูกของฉันคนเดียว... คุณเป็นแค่คนแปลกหน้า และจะไม่มีวันได้แตะต้องลูกของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว จำใส่ใจไว้ด้วย!" พูดจบรินลดาก็สะบัดหน้าหนี สาวเท้าก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คินน์ยืนแข็งค้างอยู่กลางโถงทางเดิน ร่างกายชาดิกราวกับถูกแช่แข็งด้วยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่สายเกินแก้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอีกครั้งอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพรอยยิ้มและดวงตากลมโตของเด็กหญิงยังคงติดตา หัวใจของเขาแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะยอมแพ้และปล่อยให้ความมืดมิดกลืนกิน เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อกันหนาวของเด็กหญิงที่ปลิวมาตกอยู่แทบเท้า ก็ทำให้เขาต้องก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู มันคือผลตรวจสุขภาพและใบประวัติการรักษาของน้องลินน์จากโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง... และที่มุมล่างสุดของเอกสารแผ่นนั้น มีชื่อของแพทย์ผู้ทำการรักษาเซ็นกำกับไว้ พร้อมกับหมายเหตุตัวโตที่เขียนด้วยลายมือของรินลดาเพื่อย้ำเตือนตัวเอง—**"ห้ามให้คินน์ อัครเดโช เข้าใกล้เด็กเด็ดขาด"**... และอีกบรรทัดที่แนบติดกันลงมา คือสำเนาใบแจ้งความดำเนินคดีและเอกสารคำสั่งศาล... เอกสารคำสั่งห้ามบิดาเข้าใกล้บุตรโดยเด็ดขาด ที่เพิ่งได้รับการอนุมัติเมื่อวานนี้เอง! ________________________________________ *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของกระจกบานนี้ด้วยกันนะคะ*