ความโกรธของคนถูกหลอก

"คุณคิดว่าความเจ็บปวดที่ฉันแบกรับมาตลอดหลายปี มันมีค่าแค่คำว่า 'ขอโทษ' จากปากคุณอย่างนั้นเหรอคะ คินน์ อัครเดโช?" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดริมฝีปากอิ่มสีชาด ไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าฟังแม้แต่น้อย หากแต่มันบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า รินลดาในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาด้วยความหวังบนโต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดอย่างไร้ความหมายอีกต่อไปแล้ว เธอยืนหยัดอย่างมั่นคง แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววรักใคร่ลุ่มหลง บัดนี้ราบเรียบราวน์ผืนน้ำแข็งไร้ก้นบึ้ง และเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน คินน์ชะงักงัน ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทิศทางของอาณาจักรธุรกิจนับพันล้านสะดุดกึก เขากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาหลายเดือนทำให้เขารู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่ว่า เขานี่แหละคือผู้ทำลายทุกสิ่งด้วยมือของตนเอง "ริน... ผมรู้ว่าผมมันเลว ผมสมควรถูกคุณเกลียด แต่เรื่องระหว่างศิรินทร์กับผม มัน..." "หยุดพูดชื่อนั้นเถอะค่ะ!" รินลดาตวาดกร้าว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยแรงโทสะที่พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก เธอพุ่งเข้าประชิดตัวเขาในระยะที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่เคยคุ้นเคย แต่บัดนี้มันกลับน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าสิ่งใด "คุณกล้าดียังไงถึงคิดว่าฉันจะอยากฟังคำแก้ตัวจากคุณ? ตลอดเวลาที่คุณเอาแต่ปกป้องผู้หญิงคนนั้น เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน เอาความรู้สึกของฉันไปโยนทิ้งราวกับมันไร้ค่า คุณเคยเหลียวแลฉันบ้างไหมคะ?!" หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า แต่มันถูกกักเก็บไว้ด้วยความแข็งกร้าว รินลดาไม่ยอมอ่อนแอให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เห็นเป็นอันขาด ความเจ็บปวดในอดีต ภาพที่เธอกอดท้องร้องไห้ลำพัง ภาพที่เขาเดินจากไปพร้อมกับความเย็นชา—ทุกอย่างไหลย้อนกลับมาตอกย้ำให้ไฟแค้นในอกโหมกระพือรุนแรงยิ่งขึ้น คินน์ก้าวเข้าไปใกล้เธอโดยสัญชาตญาณ หวังจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่บางที่สั่นเทาด้วยความโกรธ แต่รินลดากลับปัดมือเขาออกอย่างไม่ลังเล เสียงเนื้อกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบงันของห้องทำงานกว้าง "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอประกาศกร้าว ถอยหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมกับจ้องมองเขาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "ความไว้ใจที่ฉันเคยมีให้คุณ คุณเป็นคนทำลายมันเองทั้งหมด คินน์ คุณคิดว่าเงินทอง อำนาจ และการสำนึกผิดจอมปลอมตอนนี้ มันจะซื้อเวลาสามปีที่ฉันต้องจมอยู่กับความนรกในบ้านหลังนั้นคืนมาได้หรือไงคะ?" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เสียงของคินน์แหบพร่า ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและสำนึกบาป "ผมแค่อยากแก้ไข... อยากให้เรา..." "ไม่มีคำว่า 'เรา' อีกต่อไปแล้วค่ะ!" รินลดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับคมมีด "จำใส่สมองของคุณเอาไว้เลยนะคะ ว่าผู้หญิงชื่อรินลดาคนนี้ ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกผู้หญิงคนนั้นแล้ว สิ่งที่คุณเห็นอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงแค่เงาของความแค้น ที่จะคอยตามหลอกหลอนคุณไปจนกว่าคุณจะชดใช้มันจนหมดสิ้น!" บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากความโกรธของหญิงสาวแผ่ซ่านจนคินน์รู้สึกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ขาของเขาหนักอึ้ง ก้าวไม่ออก พูดไม่ออก ได้แต่ยืนรับฟังคำพิพากษาจากปากของผู้หญิงที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... เธอคือสิ่งมีค่าที่สุดที่เขาได้ทำหลุดมือไปตลอดกาล ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวคิกคักใสแจ๋วก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ซึ่งถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อย "คุณแม่ขา... คุณแม่ขาอยู่ไหนเอ่ย ลินน์หาไม่เจอเลยค่ะ" ร่างป้อมของเด็กหญิงวัยสองขวบในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีพาสเทลผลักประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง คินน์หันขวับไปมองตามเสียงหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเมื่อได้สบตากับเด็กหญิงตัวน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้น และโดยเฉพาะโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน รินลดาหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบพุ่งเข้าไปอุ้มร่างของลูกสาวเข้าแนบอกทันที สองมือเรียวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก พยายามบังร่างเล็กๆ นั้นให้พ้นจากสายตาคมกริบที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คินน์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลน คำพูดมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอกถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อภาพจิ๊กซอว์ทุกชิ้นในหัวเริ่มต่อเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ เขากวาดสายตามองหน้าอดีตภรรยาที่ซีดเผือดสลับกับใบจิ้มลิ้มของเด็กน้อยในอ้อมแขนนั้น ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเปล่งเสียงถามออกมาอย่างยากเย็น "ริน... เด็กคนนี้... ลูกใคร?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์และบททดสอบความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - กระจกเงาต้องสาป