วันที่โลกพลิกผัน

"คุณกำลังซ่อนอะไรจากผมอยู่ รินลดา..." คินน์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของคฤหาสน์อัครเดโชเวลานี้ ช่างเย็นเยียบเสียจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมความคาดหวังระคนกัน ประโยคคำถามเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่สายตาคมกริบจดจ้องมองตามร่างบางของอดีตภรรยาที่ก้าวเดินลับหายไปจากกรอบสายตาอย่างไร้เยื่อใย ไม่มีคำแก้ตัว... ไม่มีแม้แต่รอยน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนในอดีต นั่นคือสิ่งที่ทำให้คินน์รู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง รินลดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาเหยียบย่ำหัวใจอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนความโง่เขลาและความโหดร้ายของเขาออกมาได้อย่างชัดเจนที่สุด ความเงียบเชียบที่โรยตัวปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์หลังโตในยามนี้ช่างผิดปกติวิสัยยิ่งนัก ปกติแล้ว ต่อให้จะเป็นยามวิกาลเพียงใด เสียงฝีเท้าของแม่บ้าน หรือเสียงเตรียมสำรับอาหารเช้าก็ควรจะดังแว่วมาให้ได้ยิน แต่วันนี้... มันกลับเงียบสงบราวกับคฤหาสน์ร้าง ไร้ซึ่งลมหายใจของผู้คน คินน์กวาดสายตาคมมองไปรอบห้องโถงใหญ่ ความหรูหราที่เคยประดับประดาด้วยแจกันดอกไม้ราคาแพงและภาพวาดศิลปะล้ำค่า บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและเวิ้งว้างราวกับหลุมศพ โต๊ะทานอาหารที่เคยมีร่างระหงของรินลทานั่งรอเขาด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ทุกค่ำคืน บัดนี้เหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่าที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าไร้เงาของสิ่งมีชีวิต เขาก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินปูพรมหนานุ่ม มุ่งหน้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่เขาและเธอเคยใช้ชีวิตร่วมกัน—แม้จะเป็นเพียงแค่ในนามก็ตาม มือหนาผลักบานประตูไม้สักทองให้เปิดออกช้าๆ กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าที่รินลดาใช้เป็นประจำยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามันเป็นเพียงกลิ่นที่หลงเหลือไว้ ร่างกายของเจ้าของกลิ่นนั้นได้หายสาบสูญไปแล้ว เตียงนอนขนาดคิงไซส์ถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยไร้รอยยับย่น หมอนสองใบที่เคยถูกวางเคียงคู่กัน บัดนี้เหลือเพียงใบเดียวที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว คินน์รู้สึกราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ลมหายใจของเขาสั่นสะท้อน ภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่เขาเคยกระทำต่อเธอย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจทีละนิด ทุกถ้อยคำเชือดเฉือน ทุกการกระทำที่เย็นชา และความหลงระเริงไปกับภาพลวงตาที่ศิรินทร์สร้างขึ้น ล้วนเป็นคมมีดที่เขาย้อนกลับมาแทงตัวเองในยามนี้ "คุณไปอยู่ที่ไหน... ริน..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ อย่างปวดร้าว พลัน สายตาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบนโต๊ะเครื่องแป้ง กระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพความเวิ้งว้างของห้อง กลับมีสิ่งแปลกปลอมวางทิ้งไว้... สมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีดำสนิท วางอยู่อย่างโดดเดี่ยวราวกับจงใจทิ้งไว้ให้เขาค้นพบ คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นอาจจะแผดเผาโลกทั้งใบของเขาให้มอดไหม้เป็นจุล นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาสัมผัส ผิวสัมผัสมันเย็นเฉียบราวกับผิวหนังของคนตาย ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับเสียงแมวเดินก็ดังแว่วมาจากระเบียงด้านนอกห้องนอน เสียงกุกกักเบาๆ ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กเล็กๆ ที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้... คฤหาสน์ที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้มีเด็กย่างกรายเข้ามาเด็ดขาดตามกฎเหล็กของเขาเอง คินน์ชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เสียงนั้น... เสียงหัวเราะใสกระจ่างราวกับกระดิ่งเงิน ที่ดังก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงภาพหลอน แต่มันคือความจริงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เขาทุกขณะ คินน์หันขวับกลับไปมองที่ประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดติดอยู่ตรงลำคอ เมื่อเงาร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงวัยราวสองขวบ ในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ กำลังก้าวเท้าป้อมๆ เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตากลมโตสุกสกาวคู่นั้น... จ้องมองตรงมาที่เขาอย่างไร้เดียงสา และวินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบที่คินน์เคยคิดว่าตนเองเป็นผู้ควบคุม ก็พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตาอย่างไร้ชิ้นดี เมื่อใบหน้าน้อยๆ นั้นเงยขึ้นสบตาเขาอย่างเต็มตา... มันคือพิมพ์เดียวกันกับเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับส่องกระจกมองดูตัวเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "คุณ... คุณคือ..." คินน์พึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายชาดิกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมุดบันทึกในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมเสียงดังตุ้บ ขณะที่สติสัมปชัญญะของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและไร้พ่าย กำลังดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวลึกแห่งความจริงที่เขาไม่มีวันปฏิเสธได้อีกต่อไป "ป๊ะป๋าขา...?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยเรียกออกมาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มบริสุทธิ์ที่บาดลึกทะลุเข้าไปถึงวิญญาณของคนฟัง ทำเอาคินน์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าเด็กน้อยอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางความเงียบงันที่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกู่ก้องคำรามในหัวใจของเขาเอง ---------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนของบทนี้ด้วยกันนะคะ