พบกันครั้งแรกหลังหย่าร้าง

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดออร์แกนิกและเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่คลอเคลียอยู่ภายในคาเฟ่สไตล์มินิมอล ริมถนนสายรองอันเงียบสงบของเมืองชายทะเลแห่งนี้ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวของรินลดาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับกรีดร้องเตือนภัย ราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่เบื้องล่างคือคลื่นลมอันบ้าคลั่ง นิเรียวเรียวบางที่กำลังถือปากกาเซ็นเอกสารบัญชีชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากเงาสะท้อนบนกระจกใสบานใหญ่หน้าร้าน เงาร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มที่ดูโดดเด่นและทรงอำนาจเกินกว่าจะกลมกลืนกับวิถีชีวิตอันเรียบง่ายของเมืองตากอากาศแห่งนี้ หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น... คินน์ อัครเดโช ผู้ชายที่เธอฝังกลบชื่อของเขาไว้ในสุสานแห่งความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกสลายด้วยความเย็นชา และไม่เคยชายตาแลแม้ในยามที่เธอกราบกรานขอความเห็นใจ บัดนี้... เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่กระจกบานใสคั่นกลาง หัวใจของรินลดาเต้นกระหน่ำรุนแรง ไม่ใช่เพราะความรักที่เคยมีหลงเหลืออยู่ หากแต่เป็นเพราะความหวาดระแวงและความโกรธเกลียดที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพ ความเจ็บปวดในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาแผดเผาช่องท้อง ราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำด้วยมีดเล่มเดิม ทว่าครั้งนี้... เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้อีกต่อไปแล้ว กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูบานเลื่อนดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในร้าน กลิ่นกายหรูหราประจำตัวที่ผสมผสานระหว่างความเยือกเย็นของไม้สนและกลิ่นอายบุรุษเพศที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ลอยมาแตะจมูกทันทีที่เขาย่างก้าวผ่านธรณีประตู รัศมีการกดดันรอบตัวของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลทำให้ลูกค้ารายอื่นในร้านถึงกับต้องเหลือบมองด้วยความเกรงขرام ทว่ารินลดาไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้าเรียบเฉยราਤรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังร่างที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอด้วยความมั่นคง ไม่มีแววตื่นตระหนก ไม่มีแม้แต่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่คิดเลยว่า... จะได้กลิ่นกาแฟที่หอมคุ้นเคยในสถานที่ไกลปืนเที่ยงแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้น ทว่ามันกลับสั่นพร่าเล็กน้อยในยามที่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของเธอ คินน์หยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ สายตาของเขาจดจ้องร่างอดีตภรรยาไม่วางตา ราวกับชายผู้หิวกระหายที่เพิ่งค้นพบแหล่งน้ำกลางทะเลทรายอันแห้งแล้ง รินลดาค่อยๆ วางปากกาลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ มุมปากหยักยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา "ยินดีต้อนรับค่ะ... คุณอัครเดโช" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือแม้แต่ความประหลาดใจ "แต่ดูเหมือนว่าคุณจะมาผิดที่แล้วนะคะ ที่นี่ไม่มีผลกำไรหลายพันล้านให้คุณกอบโกย และไม่มีภรรยาโง่ๆ ที่คอยนั่งรอความรักจอมปลอมจากคุณอีกต่อไปแล้วด้วย" คำพูดที่เชือดเฉือนและตรงไปตรงมาทำเอาคินน์ชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ฉายชัดขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายปี "ริน..." เขาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับคนใกล้ตายที่กำลังเพ้อหาลมหายใจ "ผม... ผมตามหาคุณมานานเหลือเกิน" "ตามหา?" รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและขมขื่น "อย่าใช้คำว่าตามหาให้มันดูสวยหรูเลยค่ะคุณคินน์ ในเมื่อวันที่ฉันกราบกรานขอร้องให้คุณมองเห็นคุณค่าในตัวฉัน คุณเป็นคนผลักไสฉันลงไปในหลุมนรกเองไม่ใช่เหรอคะ? ตอนนี้พอหลุมนรกนั้นไม่มีฉันอยู่แล้ว คุณถึงเพิ่งดิ้นรนวิ่งตามหาเงาของตัวเองอย่างนั้นเหรอ น่าสมเพชจังนะคะ" ประโยคที่บาดลึกราศรยามคมมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ ทำให้คินน์หน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าเขาสสมควรได้รับมัน เขารู้ดีว่าความเย่อหยิ่งและโง่เขลาในอดีตของตนเองได้ทำลายความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตพังทลายลงด้วยมือของเขาเอง "ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ริน..." คินน์ก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์มากขึ้น มือหนาพยายามเอื้อมออกไปหมายจะคว้ามือเธอมาุม ทว่ารินลดากลับชักมือหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อของตนต้องแปดเปื้อนสัมผัสจากเขา "อย่าแม้แต่จะแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวานตวาดกร้าวขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตากลมโตลุกโชนด้วยไฟแค้น "ความสัมพันธ์ของเรามันขาดสะบั้นลงตั้งแต่วันที่ฉันเซ็นใบหย่าให้คุณแล้วค่ะ อย่าลืมสิคะว่าคุณเป็นคนพูดเองว่าการแต่งงานของเรามันเป็นแค่ความผิดพลาด... ตอนนี้ฉันแก้ไขความผิดพลาดนั้นให้คุณแล้วไงคะ คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก!" "ผมต้องการ... โอกาส" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "โอกาสที่จะได้ไถ่บาป โอกาสที่จะได้ชดใช้ให้คุณ..." "ความตายเท่านั้นค่ะที่จะชดใช้ให้ฉันได้!" รินลดาจ้องหน้าเขาเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ "กลับไปซะ... กลับไปหาศิรินทร์ ไปใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองที่คุณภูมิใจนักหนา แล้วปล่อยให้ฉันอยู่อย่างสงบกับลูก..." เธอยั้งปากไว้ได้ทันท่วงที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่เกือบจะหลุดปากพูดเรื่องสำคัญออกไป ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที สมองอันปราดเปรื่องของประธานหนุ่มประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขาเต้นรัวแรงด้วยความหวັງอันบ้าคลั่งที่พุ่งพล่านขึ้นมา "ลูก..." คินน์ทวนคำนั้นช้าๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า สายตาคมกวาดมองไปรอบร้านอย่างพินิจพิจารณา จนกระทั่งสะดุดเข้ากับภาพถ่ายโพลารอยด์ใบเล็กที่เสียบไว้ตรงมุมกระดานข้างเคารพธงชาติ ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบที่กำลังส่งยิ้มกว้างอวดฟันน้ำนม ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน! ลมหายใจของคินน์สะดุดกึก เขานิ่งอึ้ง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ร่างสูงก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างมองหน้าอดีตภรรยาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตา รินลดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเห็นสายตาที่กวาดมองไปเห็นภาพลูกสาวสุดที่รักของเธอ ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูห้องหลังร้านก็เปิดออกพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเตาะแตะออกมา "มัมมี่ขา... ใครมาเหรอคะ หนูหิวนมจัง..." น้องลินน์ก้าวออกมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายในมือ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองชายแปลกหน้าในชุดสูท ก่อนจะเอียงคอมองด้วยความสงสัย คินน์หันขวับไปมองเด็กน้อยทันที โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาเองอย่างชัดเจนยิ่งกว่ากระจกบานไหนๆ ในโลกนี้! ติดตามตอนต่อไปใน "เงาสะท้อนสลับวิญญาณอาถรรพ์" นะคะ --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งเงาสะท้อนนี้ด้วยกันนะคะ