สถาปนิกต้องผจญภัย

"ถ้าไม่อยากให้วิญญาณสถาปนิกของฉันต้องสลายกลายเป็นปุ๋ยใต้พื้นคอนกรีตของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ ทางที่ดีคุณช่วยหุบปีกสีทองอร่ามที่กำลังเรืองแสงเจิดจ้าแข่งกับหลอดไฟนีออนนั่นก่อนเถอะค่ะ เอเลน่า!" รินกัดฟันกรอดพลائص มือข้างหนึ่งกระชากฮู้ดสีเทาเข้มคลุมศีรษะของอาจารย์สาวระดับตำนานผู้ไร้สำนึกถึงภัยอันตรายรอบตัวอย่างแรง จนเส้นผมสีเงินยวดยวงหลุดลุ่ยออกมาปรกใบหน้าเรียวสวยที่กำลังเอียงคอมองอย่างงุนงง บรรยากาศภายในตรอกซอกซอยด้านหลังตลาดมืดของเมืองเริ่มต้น [อาร์케เนีย] กำลังตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีดทื่อๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กวาดต้อนมาจากจัตุรัสกลางเมืองยังคงก้องสะท้อนผ่านผนังอิฐมอญสีแดงเข้ม ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ยังคงกระพริบวาบอยู่ขอบสายตาเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า รัศมี 500 เมตรที่ถูกระบุไว้ในภารกิจลับระดับ SSS "เงื่อนงำแห่งป้อมปราการที่ถูกลืม" ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และพวกมัน—ผู้มีอิทธิพลระดับเซิร์ฟเวอร์ที่ควบคุมระบบเศรษฐกิจทั้งหมดของเกม—กำลังปิดล้อมเส้นทางหนีทีไล่ทุกตารางนิ้ว "ปีกพวกนี้... สวยดีออกนะคะ ริน" เสียงหวานใสไร้เดียงสาเอ่ยขึ้น พร้อมกับขนนกสีทองอร่ามเส้นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาแตะพื้นถนน พร้อมกับส่งเสียงกังวานราวกับระฆังแก้ว ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ต่อให้รินพยายามเอาโคลนมาป้ายอำพรางสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางซ่อนเร้นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตระดับตำนานตัวนี้พ้นจากเรดาร์ของผู้เล่นระดับสูงได้เลย "สวยแต่รูปจูบไม่หอมค่ะ! รู้ไหมว่าตอนนี้ไอเทมตกแต่งบ้านที่ฉันสะสมมาสามเดือนในคลังแสงกำลังจะปลิวหายไปกับสายลม เพราะความซุ่มซ่ามของคุณที่เผลอไปปลดผนึกเสาหินโบราณกลางเมืองเมื่อครู่!" รินบ่นกระพอดพลางสะบัดมือเรียกหน้าต่างระบบ [Blueprint & Construction] ออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกดเลือกพิมพ์เขียวโครงสร้างชั่วคราวที่เธอออกแบบไว้ล่วงหน้าสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน ทว่าในเกม VRMMO แนวสมจริงเช่นนี้ การสร้างสิ่งก่อสร้างไม่ได้ทำได้แค่คลิกวางเหมือนเกมสร้างเมืองทั่วไป มันต้องใช้ "สมาธิ" และ "ทรัพยากร" ในปริมาณที่มหาศาล กล่องไม้ลังและเศษวัสดุเหลือใช้จำนวนมากถูกดึงออกมาจากช่องเก็บของมิติพับได้ แรงโน้มถ่วงจำลองดึงให้เศษไม้และเหล็กขึ้นรูปประกอบเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยทักษะ [Micro-Architecture] เลเวล 4 เสียงตอกตะปูและเสียงเครื่องจักรกลไกขนาดย่อมดังขึ้นกลบเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที "มนุษย์กลุ่มนั้น... มีเจตนาคุกคาม" เอเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีม่วงเข้มคู่นั้นสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบอันตราย ประกายพลังเวทสีดำสนิทเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวสวยโดยสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์นักล่าที่ถูกต้อนจนมุม "ข้าสามารถ... ลบพวกเขาให้หายไปจากสารบบของดินแดนนี้ได้ในพริบตาเดียวค่ะ ถ้ารินต้องการ..." "หยุดความคิดน่ากลัวนั่นเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" รินรีบคว้าข้อมือเรียวเล็กของอาจารย์สาวไว้แน่น แรงสัมผัสจากผิวเนื้ออุ่นซ่านทำให้เอเลน่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองด้วยความแปลกใจ "ถ้าคุณใช้เวทมนตร์ทำลายล้างนั้นออกไป นอกจากเราจะโดนแบนข้อหาทำลายโครงสร้างเมืองเริ่มต้นแล้ว ค่าความเกลียดชังของระบบจะพุ่งทะยานจนเรากลายเป็นเป้าหมายของเซิร์ฟเวอร์แบบถาวร! จำไว้ว่าเราเป็นสถาปนิกค่ะ เราไม่ปะทะ—เราหลบเลี่ยงและสร้างสรรค์ทางออกด้วยกลยุทธ์!" รินผ่อนลมหายใจยาวเพื่อเรียกสติ ท่ามกลางความกดดันรอบด้าน ไหวพริบของเธอกำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง ทางออกด้านหน้าถูกปิดตายด้วยกองกำลังกิลด์พยัคฆ์ทมิฬที่นำโดย "คาลوس" นักรบคลั่งเลเวล 85 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในการไล่ล่าผู้เล่นสายผลิต ส่วนทางด้านหลังเป็นทางตันที่มีเพียงกำแพงอิฐสูงชันสามเมตร หากเป็นผู้เล่นทั่วไปคงถอดใจยอมกดปุ่มรีเซ็ตเพื่อกลับไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟ แต่สำหรับริน ผู้ใช้ชีวิตอยู่กับการแก้ปัญหาหน้างานและดีไซน์พื้นที่จำกัด... นี่คือโจทย์สถาปัตยกรรมที่ท้าทายที่สุดตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์มา "เอเลน่า เกาะไหล่ฉันไว้แน่นๆ นะคะ" รินเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกับควักขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวเรืองแสงออกมาจากกระเป๋าคาดเอว—[น้ำยาเร่งปฏิกิริยาแรงโน้มถ่วงศูนย์จุด] ไอเทมหายากที่เธอแลกมาด้วยเงินเก็บเกือบทั้งหมดในเกม เธว้าง2ขวดนั้นไปกระทบกับผนังกำแพงอิฐด้านหลังทันที! *เพล้ง!* ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับแรงผลักดันมหาศาลที่กลับด้านแรงโน้มถ่วงในรัศมีสามเมตร รินใช้จังหวะที่แรงดันอากาศพุ่งสูงขึ้น กระชากแขนเอเลน่าให้พุ่งทะยานขึ้นไปตามแนวดิ่งพร้อมกับกางร่มชูชีพฉุกเฉินที่ดัดแปลงมาจากผ้าใบเต็นท์สนาม แรงลมกระโชกพัดพาร่างทั้งสองลอยข้ามกำแพงอิฐสูงสามเมตรได้อย่างเฉียดฉิว ทิ้งให้กลุ่มทหารรับจ้างที่พังประตูเข้ามาต้องยืนอ้าปากค้างมองร่องรอยควันจางๆ บนอากาศธาตุ ร่างของทั้งคู่ร่อนลงสู่ตรอกมืดอีกฝั่งอย่างนุ่มนวล แม้จะมีแรงกระแทกจนรินต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเพื่อลดแรงเหวี่ยง แต่เธอก็ยันตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็ว "เรา... รอดมาแล้วค่ะ" รินหอบหายใจเล็กน้อย ปอยผมสีน้ำตาลชื้นเหงื่อลู่แนบแก้ม ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจในผลงานการหลบหนีเฉพาะหน้าของตนเอง เอเลน่ามองรินนิ่งๆ มือเรียวยื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บริเวณไหล่ของสถาปนิกสาวอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่นัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นกลับทอประกายลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "เจ้า... น่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้นะคะ ริน ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนกล้าออกคำสั่งและลากข้าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้มาก่อนเลย" "ถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะคะ..." รินกำลังจะเอ่ยปากพูดต่อเพื่อสำรวจเส้นทางเดินรถม้าที่จะพาออกนอกอาณาเขตเมืองเริ่มต้น ทว่าจู่ๆ อุณหภูมิรอบกายก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหันจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว บรรยากาศในตรอกมืดที่ควรจะเงียบสงบ กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าอันเชื่องช้า แต่มั่นคง... เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินทีละก้าว ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่จงใจกดดันประสาทสัมผัส *ตึง... ตึง... ตึง...* ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เคยสงบลงไปแล้ว กลับระเบิดแสงวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยความถี่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม หน้าต่างโปร่งใสสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าของรินและเอเลน่าพร้อมกัน ตัวอักษรสีทองอร่ามสลักลวดลายโบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้แม้แต่วิญญาณนักรบอย่างเอเลน่าก็ยังต้องหันขวับไปมอง *[ระบบประกาศฉุกเฉินระดับเซิร์ฟเวอร์]* *[ตรวจพบการเชื่อมต่อของ "กุญแจแห่งพันธสัญญาโบราณ" ในพิกัดปัจจุบัน]* *[เงื่อนไขภารกิจลับ SSS บรรลุครบถ้วน: ประตูแห่งแดนสนธยาถูกเปิดออกแล้ว]* *[ผู้มาเยือนแห่งรัตติกาล ผู้ถือครองสิทธิ์ขาดเหนือดินแดนรกร้าง... กำลังก้าวเข้าสู่เขตอาณาจักรของท่าน ณ บัดนี้]* เงามืดที่ทอดยาวมาจากปากตรอกค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีดำสนิทที่ประดับด้วยลวดลายดาราจักร ผู้มาใหม่หยุดยืนอยู่ที่1ร้อยเมตรเบื้องหน้า หมวกฮู้ดถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มปริศนาที่มุมปาก และดวงตาสองสีที่เรืองแสงราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุด "ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นที่แท้จริง... สถาปนิกตัวน้อย และผู้พิทักษ์แห่งอดีตกาล" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้องมาจากห้วงเวลาอื่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่สะบัดออกเบาๆ สร้างม่านพลังสีดำสนิทปิดกั้นเส้นทางหนีทั้งหมดเอาไว้ในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสร้างสรรค์โลกใบนี้ไปพร้อมกับความป่วนและอบอุ่นหัวใจนี้นะคะ!