ดันเจี้ยนใต้ทะเลลึก

แรงกดดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบกายไม่ได้ทำให้รินรู้สึกหวาดหวั่นเท่ากับประกายตาสสีม่วงเข้มของ ‘เซเลสเทีย’ ที่กำลังจ้องมองตรงมายังร่างของเอเลน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับแห่งอดีตกาลกำลังยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่ระบบเอ่ยถึงกำลังส่งเสียงสะท้อนก้องในห้วงสำนึกของเอเลน่า จนเกิดเป็นคลื่นพลังงานสีครามแผ่ซ่านออกมารอบบริเวณ รินสูดลมหายใจเข้าลึก, มือข้างหนึ่งกระชับแปลนพิมพ์เขียวโฮโลแกรมในระบบสถาปัตยกรรมวิญญาณแน่น ขณะที่สมองคำนวณอัตราความเสียหายและแรงดันน้ำที่กำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เบื้องล่างของพวกเราในตอนนี้คือร่องลึกก้นสมุทรคริสตัล—ดันเจี้ยนระดับตำนานที่ถูกลืมเลือน และหากยังชักช้าแม้แต่ลมหายใจเดียว แรงดันน้ำมหาศาลคงบดขยี้ร่างของพวกเขาให้แหลกละเอียดก่อนที่เซเลสเทียจะได้เอ่ยคำพูดใดเสียอีก "อาจารย์คะ ตั้งสติไว้ก่อนนะคะ! ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราท่านนี้ไม่ได้มามือเปล่าแน่ๆ" รินเอ่ยกระซิบเสียงเครียด พร้อมกับก้าวเข้าไปขวางเบื้องหน้าของอาจารย์สาวผู้เหม่อลอย เอเลน่ากะพริบตาช้าๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์อันยาวนาน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่หาได้ยากยิ่ง "ริน... เด็กน้อยของฉัน... ฉันจำได้แล้ว... ส่วนหนึ่งของฉันอยู่ที่นี่ใต้ก้นบึ้งนี้" เอเลน่าพึมพำ ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ็บปวดและโหยหาในเวลาเดียวกัน ทว่าก่อนที่บทสนทนาอันเปี่ยมด้วยความลับจะดำเนินไปมากกว่านั้น เซเลสเทียก็ก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันระดับมหาศาลแผ่กระจายจนน้ำรอบกายเดือดพล่านเป็นฟองอากาศสีเงินยวง "เอเลน่า... เจ้าหลบหนีจากหน้าที่มานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาคืนสิ่งที่เจ้าขโมยไปจากหอคอยแห่งกาลเวลาเสียที" น้ำเสียงของเซเลสเทียราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจจนรินรู้สึกได้ถึงความหนบเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ทว่าในฐานะสถาปนิกผู้ยึดมั่นในหลักการสร้างสรรค์ (และการผลาญงบแต่งบ้านจนหมดตัว) รินไม่มีทางยอมให้ใครมาพรากสหายร่วมรบไปต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด "ขอโทษด้วยนะคะท่านผู้บัญชาการ แต่ในเมื่อที่นี่คือเขตอาณาของฉัน การจะรื้อถอนหรือทวงคืนอะไร... อย่างน้อยก็ต้องผ่านใบอนุญาตการก่อสร้างจากฉันเสียก่อนค่ะ!" รินประกาศกร้าวพร้อมกับตวัดมือปัดหน้าจอโฮโลแกรมสถาปัตยกรรมกลางอากาศ ไอเทมแรร์ระดับตำนานจำนวนมหาศาลถูกเรียกออกมาจากช่องเก็บของ ทว่าในสภาพแวดล้อมใต้ทะเลลึกเช่นนี้ การใช้เวทมนตร์หรือสร้างสิ่งก่อสร้างธรรมดาย่อมเป็นไปไม่ได้เนื่องจากปัญหาออกซิเจนและแรงดันน้ำ นี่คือบททดสอบที่แท้จริงของการเป็นสถาปนิกวิญญาณ... การสร้างโดมแก้วเพื่อหายใจและอยู่อาศัยใต้ท้องทะเลลึก! รินไม่รอช้า พรวรรณกรรมแห่งการคำนวณโครงสร้างถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบ [ระบบสถาปัตยกรรมวิญญาณ: เริ่มต้นการออกแบบโดมกระจกนิรภัยเสริมแกร่งด้วยแร่ไมครอนคริสตัล!] โฮโลแกรมแปลนทรงโดมครึ่งวงกลมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางร่องลึกก้นสมุทร รินโยนวัตถุดิบชิ้นแรกเข้าไป—แท่งโลหะไทเทเนียมเวทมนตร์และผลึกแก้วมังกรน้ำลึกที่นางสะสมมาจากเควสต์ก่อนหน้านี้ด้วยความยากลำบาก "ริน เจ้ากำลังจะทำอะไร?" เอเลน่าถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นลูกศิษย์ตัวน้อยเริ่มลงมือประกอบโครงสร้างกลางกระแสน้ำวน "สร้างบ้านหนีภัยค่ะอาจารย์! หรือถ้าพูดให้ถูกคือ... สร้างพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราวที่เราจะหายใจได้ และใช้เป็นฐานที่มั่นในการเจรจา (หรือต่อ 1 ต่อ 1 กับคุณผู้บัญชาการตรงนั้นค่ะ)" รินตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผมเนื่องจากความกดดันของเวลา เสียงระบบแจ้งเตือนดังระรัวขึ้นในหัวไม่ขาดสาย [ติ๊ง! ผู้เล่น ‘ริน’ กำลังใช้ทักษะ ‘สถาปัตยกรรมไร้ขีดจำกัด’ ในสภาพแวดล้อมพิเศษ: ใต้ทะเลลึก] [อัตราการใช้น้ำมันมานา: 300 หน่วย/วินาที] [คำเตือน: โครงสร้างกำลังเผชิญแรงดันน้ำระดับ 5 ดาว หากไม่มีตัวค้ำยันที่มั่นคง โดมจะพังทลายภายใน 10 วินาที!] "รู้แล้วน่า ระบบนี่ก็ขยันขู่จริงๆ" รินกัดฟันกรอด มือทั้งสองข้างตวัดลากเส้นเชื่อมต่อโหนดพลังงานเวทมนตร์อย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนมืออาชีพ "อาจารย์คะ! รบกวนช่วยสร้างสนามพลังต้านแรงดันน้ำตรงฐานรากให้หน่อยค่ะ! ฉันจัดการโครงสร้างด้านบนเอง!" เอเลน่ามองหน้าลูกศิษย์ชั่วพริบตา ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่Iยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความเอ็นดูอย่างล้นพ้น "ตามใจเจ้าเลย เด็กน้อยของฉัน" สิ้นคำพูด ร่างบางของอาจารย์สาวก็สะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีครามเข้มพวยพุ่งลงสู่พื้นทรายใทะเล เกิดเป็นเสาพลังงานเวทมนตร์สี่ต้นค้ำจุนฐานรากของโดมแก้วไว้อย่างมั่นคงราวกับปาฏิหาริย์ แรงสั่นสะเทือนรอบกายสงบลงในพริบตา *โครม!* โดมแก้วใสแจ๋วขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตรสมบูรณ์แบบ น้ำภายในโดมถูกดูดซับออกไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยอากาศบริสุทธิ์และอุณหภูมิที่อบอุ่น รินและเอเลน่าทรุดตัวลงยืนหอบหายใจเบาๆ บนพื้นผิวหญ้าเรืองแสงที่ระบบสร้างขึ้นมาทดแทนพื้นทรายก้นสมุทร ขณะที่เซเลสเทียลอยเคว้งอยู่ภายนอกโดมแก้ว ดวงตาสีม่วงเข้มมองทะลุกระจกเข้ามาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "น่าสนใจ... เจ้ามนุษย์ตัวจิ๋ว สามารถสร้างอากาศและพื้นที่ยืนหยัดต่อหน้าข้าได้ในสถานที่แห่งความตายนี้" เสียงของเซเลสเทียดังทะลุกระจกเข้ามาได้ราวกับใช้วิทยุสื่อสารเวทมนตร์ รินที่กำลังนั่งพักเหนื่อยเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม "ยินดีต้อนรับสู่ ‘โดมคาเฟ่ใต้ทะเล’ ของฉันนะคะท่านผู้บัญชาการ ถ้าจะเข้ามาคุยกันดีๆ ล่ะก็... กรุณาถอดรองเท้าเวทมนตร์แล้วเคาะประตูก่อนนะคะ พอดีฉันเพิ่งขัดพื้นเสร็จค่ะ" รินกล่าวติดตลกเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด แม้ในใจจะเตรียมแผนสำรองไว้ถึงสามแผนหากเจรจาไม่สำเร็จก็ตาม เอเลน่ามองท่าทีผ่อนคลายของลูกศิษย์แล้วอดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่กลางอก ทว่าความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อเซเลสเทียภายนอกโดมไม่ได้ขยับตัวเข้ามาตามคำเชิญ แต่กลับยกมือขึ้นช้าๆ ท้องฟ้าสีดำมืดของร่องลึกก้นสมุทรพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "เจ้าคิดว่าโดมกระจกเปราะบางนี่ จะปกป้องความลับที่แท้จริงจากข้าได้งั้นหรือ... ริน?" เซเลสเทียเอ่ยชื่อของตัวเอกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยแตกสีดำสายเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนผนังกระจกใสภายนอกโดยที่ยังไม่มีการโจมตีใดๆ เกิดขึ้นด้วยซ้ำ! รินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น รีบดึงเอเลน่าให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทันใดนั้นเอง พื้นที่ใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูมิติปริศนาที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในระบบแปลนสถาปัตยกรรมกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ จากใจกลางพื้นดินใต้โดมแก้ว! [ติ๊ง! เตือนภัยระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่นตัวของ ‘บอสลับแห่งร่องลึก: ผู้พิทักษ์ปฐพีโบราณ’] [ระบบภารกิจพิเศษถูกบังคับเปิด: สัญญาทาสแห่งกาลเวลา (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: ทางเดียวที่จะปิดผนึกประตูมิติ คือการที่เอเลน่าต้องยอมแลกเปลี่ยน... ความทรงจำทั้งหมดกับเงาในอดีต!] รินมองหน้าจอสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเร็ว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหันไปมองอาจารย์สาวข้างกาย เอเลน่ากลับนิ่งงดงามและหลับตาลงช้าๆ ราวกับตัดสินใจบางอย่างเด็ดขาดแล้ว— "อาจารย์... อย่าบอกนะว่า..." ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!