เมื่อเอเลน่าหลงทาง

"ถ้าอาจารย์ยังไม่ยอมคาย ‘คทามังกรต้มยำ’ ออกมาจากกระเป๋า มิติชั้นสามตรงนี้คงได้กลายสภาพเป็นซากปรักหักพังก่อนที่ฉันจะได้สร้างระเบียงกันสาดเสร็จแน่ ๆ ค่ะ!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเสียงเคาะประแจเลื่อนลงบนพื้นหินอ่อนเทียม ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงต้อนรับของกิลด์รกร้างที่ถูกรินเนรมิตขึ้นมาใหม่ด้วยงบประมาณมหาศาล รินกุมขมับ พลางจ้องมองรอยแยกขนาดมหึมาบนผนังที่เกิดจาก ‘พลังเวทมนตร์รั่วไหล’ ซึ่งมีต้นเหตุมาจากความอยากรู้อยากเห็นของคนคนเดียว... อาจารย์เอเลน่า เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในความรู้สึก *“อาจารย์... อย่าบอกนะว่า...”* ภาพสุดท้ายที่รินเห็นก่อนที่อาจารย์สาวผู้ทรงพลังแต่สมองกลับเลเวลติดลบจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คือแผ่นหลังระหงในชุดคลุมนักเวทโบราณที่กำลังพยายามใช้เวทมนตร์ระดับหายาก ‘ย่อส่วนมังกรเพลิงสุริยะ’ มาทำเป็นสัตว์เลี้ยงเดินตาม แต่ผลลัพธ์ดันกลายเป็นระเบียบปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ดูดเอากระเป๋าไอเทมระดับตำนานและตัวอาจารย์เองหายวับเข้าไปใน ‘รอยแยกมิติไร้ทิศทาง’ สำหรับโลก VRMMO อย่าง *Aethelgard Online* ที่เน้นความสมจริงและระบบฟิสิกส์อันซับซ้อน การที่ NPC ระดับตำนานหลงเข้าไปในเขตแดนปิดตายไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด ยิ่งเอเลน่ามีความทรงจำที่ปะติดปะต่อไม่ค่อยสมบูรณ์และมักจะแก้ไขปัญหาด้วยการ ‘ระเบิดมันทิ้ง’ เสมอ รินจึงไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้เขตการค้าเสรีฝั่งตะวันออกจะเหลือเค้าโครงเดิมอยู่มากน้อยแค่ไหน รินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวสวยกดเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาเพื่อเช็กค่าความคงทนของไอเทมสถาปนิกและพิกัดการเชื่อมต่อมิติ ค่าพิกัดสีแดงฉานกะพริบถี่รัวฟ้องความผิดปกติ บ่งบอกว่าเป้าหมายกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ท่าทางเอเลน่าคงกำลังวิ่งไล่จับอะไรสักอย่างในนั้นอีกตามเคย "ให้ตายสิ นี่ฉันต้องมาตามเช็ดตามล้างให้ตลอดเวลาเลยหรือไงนะ" รินบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางหยิบ ‘เข็มทิศสถาปนิกมิติที่สี่’ ออกมาจากกระเป๋าคาดเอว เครื่องมือชิ้นนี้ไม่ใช่ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อะไร แต่มันคืออุปกรณ์วัดระดับความบิดเบี้ยวของโครงสร้างพื้นที่ที่รินประดิษฐ์ขึ้นเองจากเศษซากหินเวทมนตร์และเข็มทิศธรรมดา ทันทีที่เข็มสีทองเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง รินก็ไม่รอช้าที่จะก้าวเท้ากระโจนเข้าสู่รอยแยกมิติเบื้องหน้าทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนวูบจากโถงหินเย็นเยียบกลายเป็นความโกลาหลที่เต็มไปด้วยสีสันแสบตา กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้เกรียมของไอเทมระดับสูงที่ระเบิดออกอย่างไร้ทิศทาง รินพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางมหานครลอยฟ้าจำลองที่ถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดระบบเก่าเก็บ พื้นที่รอบด้านเต็มไปด้วยเหล่ามอนสเตอร์ระดับสูงที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินมากที่สุดไม่ใช่ฝูงกริฟฟินติดปีกเหล็กกล้าพวกนั้น หากแต่เป็นร่างเพรียวบางของหญิงสาวผมเงินยาวสลวยที่กำลังยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าแท่นบูชาโบราณ "อาจารย์คะ!" รินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของมอนสเตอร์รอบด้าน เอเลน่าสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยดวงตาสสีมรกตคู่สวยที่ฉายแววสำนึกผิดแบบไม่สุดโต่งนัก ใบหน้าเนียนใสมีรอยเขม่าควันดำเปื้อนอยู่เล็กน้อย มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังถือไม้เท้าคทามังกรที่ส่งเสียงร้อง ‘แงው’ ประหลาด ๆ ออกมาไม่หยุด "ริน... เจ้ามาได้ยังไงกัน ที่นี่ต้อนรับแขกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ เจ้าพวกตัวมีเกล็ดพวกนี้เสียงดังน่ารำคาญเป็นบ้า ข้าแค่จะลองปรับแต่งระบบนิเวศน์ให้มันดูร่มรื่นขึ้นนิดหน่อยเอง..." เอเลน่าส่งยิ้มแห้ง ๆ พลางหลบสายตา "ร่มรื่นตรงไหนกันคะอาจารย์! นั่นมันโขดหินอัคคีคลั่งเลเวล 95 นะคะ! ถ้ามันระเบิดขึ้นมาจริง ๆ บ้านพักตากอากาศสามชั้นที่ฉันเพิ่งต่อเติมเสร็จเมื่อวานนี้คงได้กลายเป็นเศษขี้เถ้าลอยละล่องไปกับสายลมแน่ ๆ!" รินเท้าสะเอว มองอาจารย์สาวด้วยสายตาคาดคั้น แต่มุมปากกลับแอบกระตุกยิ้มด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับคืนสู่ความสงบ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมิติ พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราว รินและเอเลน่าชะงักงันพร้อมกันเมื่อแรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากแท่นบูชาเบื้องหลัง ความมืดมิดเริ่มกลืนกินแสงสว่างรอบตัวอย่างรวดเร็ว โครงสร้างโค้ดระบบของพื้นที่แห่งนี้กำลังถูกบิดเบือนด้วยพลังงานปริศนาที่ทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดที่พวกเธอเคยพบเจอมาในเกมนี้ เอเลน่าหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคม ร่างกายของอาจารย์สาวก้าวขึ้นมาบังหน้าสถาปนิกสาวไว้โดยสัญชาตญาณ พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็น "ระวังตัวด้วยนะริน... มีบางอย่างที่เก่าแก่ยิ่งกว่าระบบของโลกใบนี้กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว" สิ้นเสียงคำเตือนนั้น แสงสีแดงเข้มข้นดั่งโลหิตก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับการปรากฏตัวของดวงตาสีทองคู่มหาสารที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดมิด ตรงมายังพวกเธอทั้งสองโดยตรง... ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและอาจารย์เอเลน่าในตอนนี้นะคะ